U nas zapłacisz kartą
Jak leczyć łysienie androgenowe u kobiet?
Jakie badania wykonać na łysienie androgenowe u kobiet?
W diagnostyce łysienia androgenowego wykorzystuje się badania trychologiczne np. trichoskopię i trichogram. Uzupełniająco, choć o wiele rzadziej wykonuje się również ocenę histopatologiczną wycinka owłosionej skóry głowy, który jest pobierany z okolicy czołowej lub ciemieniowej. Istotne znaczenie mają opisane poniżej badania z krwi przy łysieniu.
Badania laboratoryjne w łysieniu androgenowym u kobiet
W ramach diagnostyki łysienia androgenowego sprawdza się szereg innych parametrów z krwi. Są to:
• morfologia krwi obwodowej ,
• poziom żelaza i ferrytyny,
• panel hormonalny, który obejmuje testosteron, prolaktynę, progesteron.
W przypadku kobiet istotne jest wykonanie badań w kierunku schorzeń tarczycy – określenie poziomu m.in. TSH, fT3, fT4, a także anty-TPO i anty-TG.
Jakie są pierwsze objawy łysienia androgenowego?
Pierwsze objawy łysienia androgenowego można zaobserwować u kobiet powyżej 30. roku życia . Do dokumentowania i oceny stopnia zaawansowania choroby u kobiet służy skala Savin . Pierwsze widoczne objawy można zaobserwować, gdy na czubku głowy zaczynają zazwyczaj pojawiać się niewielkie prześwity, które z czasem stają się coraz bardziej wyraźne i następuje postępujące przerzedzanie się włosów. W zaawansowanym stadium kobiecego łysienia androgenowego widać już wyraźną skórę głowy na odcinku potyliczym, a pozostałe włosy na głowie stają się cieńsze oraz coraz rzadsze.
Pierwsze zaobserwowane u siebie objawy łysienia androgenowego wymagają konsultacji lekarskiej. W trakcie szczegółowych badań lekarz zbada skórę głowy oraz zleci badanie krwi, aby sprawdzić poziom hormonów tarczycy, androgenów, żelaza i innych substancji wpływających na wzrost włosów.
Objawy łysienia androgenowego
Głównym objawem łysienia androgenowego jest stopniowe przerzedzanie się włosów na skórze głowy.
U mężczyzn najczęściej występuje pogorszenie się jakości włosów oraz cofanie ich linii w okolicach czoła oraz skroni. Tzw. zakola mogą pojawiać się już ok. 20 roku życia. Z czasem dochodzi do wyłysienia aż po część potyliczną.
U kobiet objawy łysienia androgenowego mogą być mniej widoczne, ale również występuje stopniowe przerzedzenie włosów, zwłaszcza w okolicach przedniej części skóry głowy (ciemieniowo-szczytowej). Ponadto można zaobserwować zwiększoną ilość wypadających włosów i osłabienie ich kondycji. W odróżnieniu od mężczyzn – łysienie androgenowe u kobiet nie powoduje całkowitej utraty włosów i nie wpływa tak drastycznie na linię włosów.
Diagnostyka łysienia androgenowego
Trichoskopia
Najbardziej popularną metodą diagnostyczną w przypadku łysienia androgenowego jest trichoskopia. Jest to nieinwazyjne badanie polegające na oglądaniu w dużym powiększeniu ujść mieszków włosowych oraz innych struktur trichologicznych na granicy różnych warstw skóry.
Dzięki użyciu dermatoskopu, specjalista oglądający skórę głowy jest w stanie osiągnąć 10-krotne powiększenie, a używając wideodermoskopu może uzyskać jeszcze wyższe parametry.
Pozwala mu to na dokładną ocenę łodyg włosów, naczyń okalających mieszki włosowe, czy samych mieszków. W ten sposób można ocenić, jakie są proporcje włosów łamiących się, dystroficznych (o zaburzonym wzroście, bardziej szorstkich, gorzej układających się), a także wypadających.
Trychogram
Zdecydowanie bardziej inwazyjnym działaniem niż trichoskopia jest trychogram. Ocenia on ilość wyrwanych włosów z naszej głowy, co oznacza, że trycholog pozbawi nas podczas tego badania co najmniej 100 włosów wyrwanych z różnych obszarów naszej głowy.
Badania laboratoryjne
Oprócz oglądania włosów pod mikroskopem, warto wykonać też badania w krwi, w celu wykrycia chorobowego podłoża łysienia. Być może ma ono związek z zaburzeniami hormonalnymi, niedoczynnością tarczycy lub cukrzycą i odpowiednie leczenie pomoże zahamować wypadanie włosów.
Polecanymi badaniami przy łysieniu androgenowym są:
- morfologia krwi,
- badanie glukozy na czczo,
- żelazo i ferrytyna (przyczyną wypadania włosów może być anemia),
- hormony: TSH, Ft4, prolaktyna, testosteron, androstendion, progesteron, DHEA-S, estradiol,
- przeciwciała przeciwjądrowe ANA,
- trójglicerydy, cholesterol całkowity oraz HDL i LDL,
- wapń,
- witamina D3.
Przyczyny łysienia androgenowego
Badania wykazują że głównym czynnikiem powodującym łysienie androgenowe jest testosteron a jeszcze bardziej pochodna testosteronu – dihydrotestosteron (DHT). Są to męskie hormony – androgeny, które występują u mężczyzn ale również u kobiet.
Androgeny odgrywają ważną rolę w rozwoju seksualnym mężczyzn od urodzenia do dojrzewania. Regulują pracę gruczołów łojowych, wzrost apokrynowych włosów oraz libido. Wraz z wiekiem, androgeny stymulują wzrost włosów na twarzy, ale powstrzymują na skroniach i wierzchołku głowy, stan ten został nazwany „paradoksem androgennym”.
Hormony te w organizmie kontrolują one głównie funkcje układu rozrodczego zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Podstawowym hormonem z grupy androgenów jest testosteron. Produkowany on jest przez komórki Laydiga, ale może on pochodzić także z nadnerczy, chociaż w mniejszej ilości. Testosteron rozkładany jest przez enzym 5αreduktazę do 5α-dihydrotestosteronu (DHT). Ta forma hormonu wykazuje silniejsze działanie androgenne. Istnieją dwa różne typu enzymy 5αreduktazy jednak w mieszkach włosowych testosteron mediowany głównie przez typ II 5αreduktazy. Chociaż to nie skóra jest głównym źródłem syntezy androgenów, krążące w niej prohormony także wykazują zdolności androgenne. Mowa o DHEA i androstendionie, które w gruczołach potowych i brodawkach włosów mogą być transformowane do DHT i testosteronu. Mężczyźni z łysieniem androgenowym zazwyczaj mają wyższe stężenie 5α reduktazy. Najwyższe stężenie 5α reduktazy występuje na skórze głowy. Wspomniane hormony, jako androgeny o silnym działaniu, regulują procesy fizjologiczne, prawidłowo stymulują produkcję włosów terminalnych w różnych okolicach ciała ( okolice pachwin, broda), wywierają odmienny efekt na wzrost włosów w genetycznie predysponowanych miejscach takich jak okolice czoła i szczytu owłosionej skóry głowy. W okolicach łysiejących zwiększone jest stężenie DHT dlatego też hormon ten jest najbardziej istotnym androgenem w patogenezie AGA. Potwierdzają to badania na mężczyznach z wrodzonym niedoborem 5αreduktazy u których nie dochodzi do łysienia.
Przyjęto, że głównym miejscem działania androgenów w mieszku jest brodawka włosa. Komórki te mają małą ilość receptorów AR o wysokim powinowactwie. Receptory te odpowiedzialne są za wrażliwość komórek na androgeny. Na owłosionej skórze głowy wrażliwość na androgeny i i rozmieszczenie AR są ograniczone do konkretnych regionów. Na tej podstawie tłumaczy się zazwyczaj słaby efekt androgenny w okolicy potylicznej.
