U nas zapłacisz kartą
It seems like your message was empty. Could you try again?
Mięsak Kaposiego - przyczyny
Mięsak Kaposiego był niegdyś chorobą spotykaną głównie endemicznie, szczególnie u mężczyzn zamieszkujących rejon Morza Śródziemnego oraz niektórych rejonów Afryki. Pojawienie się i gwałtowne rozprzestrzenianie wirusa HIV sprawiło jednak, że nowotwór ten stał się dużo częstszy i występuje obecnie niemal na całym świecie.
Mięsak Kaposiego to choroba nowotworowa, jej powstanie zatem jest możliwe, gdy naturalne komórki organizmu zmienią się w wyniku mutacji w inne komórki, mogące rosnąć i dzielić się bez kontroli reszty organizmu. Mięsak Kaposiego wywodzi się z komórek śródbłonka naczyniowego i formuje zazwyczaj charakterystyczne guzki zbudowane z naczyń włosowatych i leżacych między nimi charakterystycznych, wrzecionowatych komórek.
Uważa się, że jest to efektem reakcji organizmu na zakażenie wywołane ludzkim wirusem opryszczki typu 8 (HHV-8), podobnym do wirusa opryszczki, powodującego powszechnie wystepującą opryszczkę na wargach czy na narządach płciowych. Infekcja ludzkim wirusem opryszczki typu 8 zazwyczaj u zdrowych ludzi przebiega bez większych dolegliwości, jednak u pacjentów z immunosupresją, czyli np. po przeszczepie narządu lub nosicieli wirusa HIV, może prowadzić do rozwoju zmian w komórkach, prowadzących do rozwoju mięsaka Kaposiego.
Ze względu na rodzaj obrazu klinicznego, jak i na wspomniane wcześniej różnice epidemiologiczne w wystepowaniu choroby, można wyróżnić 4 główne typy mięsaka Kaposiego:
- klasyczna (sporadyczna) postać mięsaka Kaposiego,
- endemiczna postać mięsaka Kaposiego,
- mięsak Kaposiego związany z przeszczepieniem narządu,
- postać związana z występowaniem choroby AIDS.
Postać klasyczna mięsaka Kaposiego jest najczęściej spotykana u mieszkańców Europy Wschodniej i basenu Morza Śródziemnego a także u Żydów Aszkenazyjskich. Występuje ponad 10 razy częściej u mężczyzn. Objawia się zazwyczaj w postaci licznych drobnych guzków na skórze, głównie kończyn i rzadko zajmuje błony śluzowe, węzły chłonne czy narządy wewnętrzne.
Mięsak Kaposiego - leczenie
Istnieją dwa główne sposoby leczenia mięsaka Kaposiego: lokalne i systemowe.
Leczenie lokalne
Leczenie lokalne polega na miejscowym niszczeniu zmian nowotworowych i jest zazwyczaj wykonywane u pacjentów z drobnymi, szpecącymi zmianami, jako leczenie paliatywne lub przy poważnych chorobach współistniejących, utrudniających terapię systemową.
Leczenie lokalne może przyjmować różne formy:
- mechaniczne usunięcie guzów nowotworowych poprzez wycięcie chirurgiczne,
- lokalną krioterapię
- fotokoagulację laserową niszczącą małe zmiany.
- leki przeciwnowotworowe aplikowane bezpośrednio na zmiany na skórze i błonach śluzowych, mające za zadanie zmniejszyć guzki i dzięki działaniu miejscowemu uchronić pacjenta przed szkodliwymi działaniami ubocznymi uderzającymi w cały organizm.
- radioterapia, powodująca poprawę stanu zdrowia u większości pacjentów. Jest ona stosowana szczególnie w przypadkach krwawiących lub bardzo bolesnych zmian chorobowych.
Leczenie systemowe
Powyższe lokalne formy leczenia są nieraz bardzo skuteczne, jednak ograniczają się tylko do wybranych fragmentów ciała, a chory jest cały organizm, dlatego też bardzo ważnym składnikiem terapii jest działanie systemowe. Polega ono głównie na wdrożeniu odpowiedniej farmakoterapii, szczególnie u chorych dotkniętych szybko postępującym typem choroby, z zajętymi śluzówkami i narządami wewnętrznymi. Zazwyczaj stosuje się trzy rodzaje leczenia:
- Immunoterapia polega na podawaniu pacjentom odpowiednich dawek interferonu - cytokiny naturalnie wystepującej u człowieka, mającej potencjał regulacji i sterowania układem odpornościowym. Prawdopodobnie stymuluje on organizm pacjenta do zwiększonej odpowiedzi przeciwko wrogim wirusom i chroni przed angiogenezą, czyli tworzeniem nowych naczyń krwionośnych, dostarczających substancje odżywcze do guzów nowotworowych.
- Chemioterapia jest metodą szeroko stosowaną w leczeniu prawie wszystkich nowotworów, również mięsaka Kaposiego. Chemioterapeutyki działają na różnych etapach rozwoju komórek nowotworowych, utrudniając lub uniemożliwiając ich wzrost i podział, co może zmniejszyć masę guzów nowotworowych lub zatrzymać ich dalszy wzrost.
- Kolejnym bardzo ważnym sposobem walki z mięsakiem Kaposiego, stosowanym u pacjentów zakażonych wirusem HIV, jest wysokoaktywna terapia antyretrowirusowa. Zazwyczaj jest ona pierwszą metodą leczenia u takich chorych i stała się bardzo obiecującą częścią terapii. U wielu chorych wprowadzenie tego rodzaju leczenia diametralnie zmieniło przebieg choroby i szanse na dłuższe życie pacjentów.
- Zobacz: Kiedy lekarz decyduje o podaniu chemioterapii?
Mięsak (guz) Ewinga – badania
Ostateczne rozpoznanie stawia się na podstawie badania obrazowego, najlepiej rezonansu magnetycznego, ponieważ jest najbardziej precyzyjny. MRI umożliwia dokładne określenie rozrostu nowotworu w otaczających tkankach oraz ocenę stosunku masy nowotworowej do nerwów i naczyń krwionośnych.
Mięsak Ewinga szybko rośnie i często daje odległe przerzuty - zwykle do płuc.
Z kolei wykonanie tomografii komputerowej klatki piersiowej (zwłaszcza tzw. spiralnej) umożliwia wykrycie ognisk przerzutowych do płuc, niewidocznych w badaniu RTG.
Potrzebne mogą być także badania dodatkowe, takie jak morfologia, OB, CRP. Można rozważyć pobranie szpiku kostnego do badania histologicznego, jednak tylko u około 15 proc. chorych szpik zawiera komórki nowotworowe.
Warto wiedzieć, że duże trudności sprawia rozpoznanie mięsaka Ewinga, który jest zlokalizowany w obrębie kręgosłupa. Może on zostać pomylony z dyskopatią, skoliozą, chorobą neurodegeneracyjną, a nawet kamicą nerkową i kolagenozą.
Osoby chore ma mięsaki, a także ich rodziny, wsparcia mogą szukać w Stowarzyszeniu Pomocy Chorym na Mięsaki "SARCOMA": www.sarcoma.pl.
Przyczyny mięsaka tłuszczakowego
Tłuszczakomięsaki powstają, gdy w dojrzałych komórkach tkanki tłuszczowej dojdzie do specyficznych mutacji. Powodują one niekontrolowany rozrost adipocytów, które ostatecznie tworzą masę guza. Nie udało się dotychczas ustalić jednoznacznej przyczyny powstawania
zmian genetycznych.
Podstawowym leczeniem tłuszczakomięsaków jest chirurgiczne usunięcie guza. Zakres operacji zależy od lokalizacji guza i jego typu. W przypadku tłuszczakomięsaków dobrze zróżnicowanych w obrębie kończyn najczęściej stosuje się procedury oszczędzające kończynę przed amputacją. Istotne jest wycięcie zmiany z marginesem zdrowych tkanek. Niekiedy w przypadku sąsiedztwa ważnych życiowo struktur (np. dużych naczyń krwionośnych) jest niemożliwe do osiągnięcia. Często stosuje się dodatkowe metody, jak chemioterapię, czy radioterapię (czyli sposób leczenia z wykorzystaniem promieniowania jonizującego, które niszczy komórki nowotworowe).
Czy wiesz że: mięsaki tłuszczakowe raczej nie są spotykane wśród dzieci? Występują głównie między 50, a 65 rokiem życia.
Poszczególne podtypy tłuszczakomięsaków różnią się między sobą wrażliwością na różne sposoby terapii. Istotna jest także lokalizacja zmian pierwotnych. Te czynniki wpływają na wybór metody. U pacjentów z dużymi, szybko rosnącymi guzami, o wysokim stopniu złośliwości stosuje się czasem chemioterapię przedoperacyjną. Radioterapia znajduje zastosowanie jako uzupełnienie leczenia operacyjnego chorych z dużymi, powyżej 5 cm średnicy lub głęboko położonymi zmianami. Dobrze odpowiadają na nią tłuszczakomięsaki śluzowate. W terapii rozsianej choroby nowotworowej oraz w przypadku guzów nieoperacyjnych korzysta się zarówno z radioterapii, jak chemioterapii. Diagnostyka oraz leczenie tłuszczakomięsaków powinny być prowadzone w ośrodkach posiadających odpowiednie doświadczenie w postępowaniu z tego typu zmianami.
Co to jest mięsak tłuszczakowy (tłuszczakomięsak) – objawy, przyczyny i sposoby leczenia
Mięsaki tłuszczakowe (tłuszczakomięsaki) to guzy wywodzące się z dojrzałych komórek tkanki tłuszczowej (adipocytów). Wyróżnia się wśród nich kilka podtypów o różnej złośliwości, przebiegu klinicznym i typowych miejscach występowania. Występują głównie u dorosłych. Jak skutecznie leczyć tłuszczakomięsaki? Czy rokowania dla pacjentów zmagających się z tym problemem są pomyślne?
Tłuszczakomięsaki należą do grupy nowotworów złośliwych i są wśród nich rzadko spotykane. Znacznie częściej od nich występują łagodne guzy wywodzące się z adipocytów, czyli tłuszczaki. Nie można mylić tych dwóch jednostek, chociaż w niektórych przypadkach mogą być trudne do odróżnienia. Warto wspomnieć, że tłuszczakomięsaki znane są od dawna. Po raz pierwszy zostały opisane w 1857 roku przez Rudolfa Virchova. Stanowią około 20% ogółu mięsaków tkanek miękkich u dorosłych. Wyróżnia się wśród nich kilka podtypów:
- Tłuszczakomięsak dobrze zróżnicowany – najczęstszy z nich, przeważnie umiejscawia się na kończynach, tułowiu i w przestrzeni zaotrzewnowej. Jest miejscowo złośliwy (czyli może naciekać sąsiadujące tkanki), ale rzadko daje przerzuty odległe.
- Tłuszczakomięsak odróżnicowany – zbudowany jest z komponentu dobrze zróżnicowanego tłuszczakomięsaka oraz pól innego mięsaka, często
niezróżnicowanego mięsaka pleomorficznego lub włókniakomięsaka śluzowatego. Ma dużą skłonność do nawrotów. - Tłuszczakomięsak śluzowaty – przeważnie lokalizuje się w kończynie dolnej. Dość często daje przerzuty, szczególnie do kości (zwłaszcza kręgosłupa) oraz do miejsc obfitych w tkankę tłuszczową.
- Tłuszczakomięsak pleomorficzny – to najrzadsza odmiana tych guzów. Jest agresywnym mięsakiem. Głównie spotykany w głębokich tkankach miękkich w obrębie kończyn, częściej w dolnych. Cechuje się szybkim wzrostem i wcześnie pojawiają się przerzuty. Wyjątkiem jest jego postać śródskórna.
- Tłuszczakomięsak niesklasyfikowany, NOS.
