U nas zapłacisz kartą
It seems like your message was empty. Could you try again?
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny
Przyczyny mięsaka Ewinga nie są znane. Wśród czynników ryzyka rozwoju wymienia się m.in. promieniowanie jonizujące. Nie bez znaczenia jest także występowanie rodzinne. Przypuszcza się, że zwiększenie zachorowalności ludzi młodych może wskazywać na zależność między szybkim procesem wzrastania a rozwojem nowotworu.
Mięsak Ewinga przez dłuższy czas nie daje żadnych objawów. Dopiero z czasem pojawiają się:
- ból kości - u większości pacjentów jest to tępy, nawracający ból, który z czasem staje się ostry i ciągły. Mięsak Ewinga najczęściej zlokalizowany jest w kościach długich (w większości przypadków w kości udowej), następnie w kościach płaskich i w tkankach miękkich, a w następnej kolejności w kręgosłupie
Niepokój rodziców powinny wzbudzić dolegliwości bólowe układu ruchu u dziecka, które nie są związane bezpośrednio z urazem.
- ograniczenie ruchomości w zajętej kości, wynikające z ostrego i ciągłego bólu
- czasem obrzęk nad zajętą przez nowotwór kością
- złamanie patologiczne kości, będące wynikiem zniszczenia przez guz kości
W zależności od tego, którą kość zajął nowotwór, mogą się pojawić także inne objawy. Na przykład, mięsak Ewinga w obrębie kręgosłupa może powodować parestezje, po których następuje osłabienie czucia, siły mięśniowej. Objawy te są wynikiem ucisku guza na nerwy.
W około 40 proc. przypadków występuje tzw. maska zapalna (objawy stanu zapalnego, podwyższona temperatura ciała), utrudniająca właściwe rozpoznanie).
Mięsak Kaposiego - przyczyny
Mięsak Kaposiego był niegdyś chorobą spotykaną głównie endemicznie, szczególnie u mężczyzn zamieszkujących rejon Morza Śródziemnego oraz niektórych rejonów Afryki. Pojawienie się i gwałtowne rozprzestrzenianie wirusa HIV sprawiło jednak, że nowotwór ten stał się dużo częstszy i występuje obecnie niemal na całym świecie.
Mięsak Kaposiego to choroba nowotworowa, jej powstanie zatem jest możliwe, gdy naturalne komórki organizmu zmienią się w wyniku mutacji w inne komórki, mogące rosnąć i dzielić się bez kontroli reszty organizmu. Mięsak Kaposiego wywodzi się z komórek śródbłonka naczyniowego i formuje zazwyczaj charakterystyczne guzki zbudowane z naczyń włosowatych i leżacych między nimi charakterystycznych, wrzecionowatych komórek.
Uważa się, że jest to efektem reakcji organizmu na zakażenie wywołane ludzkim wirusem opryszczki typu 8 (HHV-8), podobnym do wirusa opryszczki, powodującego powszechnie wystepującą opryszczkę na wargach czy na narządach płciowych. Infekcja ludzkim wirusem opryszczki typu 8 zazwyczaj u zdrowych ludzi przebiega bez większych dolegliwości, jednak u pacjentów z immunosupresją, czyli np. po przeszczepie narządu lub nosicieli wirusa HIV, może prowadzić do rozwoju zmian w komórkach, prowadzących do rozwoju mięsaka Kaposiego.
Ze względu na rodzaj obrazu klinicznego, jak i na wspomniane wcześniej różnice epidemiologiczne w wystepowaniu choroby, można wyróżnić 4 główne typy mięsaka Kaposiego:
- klasyczna (sporadyczna) postać mięsaka Kaposiego,
- endemiczna postać mięsaka Kaposiego,
- mięsak Kaposiego związany z przeszczepieniem narządu,
- postać związana z występowaniem choroby AIDS.
Postać klasyczna mięsaka Kaposiego jest najczęściej spotykana u mieszkańców Europy Wschodniej i basenu Morza Śródziemnego a także u Żydów Aszkenazyjskich. Występuje ponad 10 razy częściej u mężczyzn. Objawia się zazwyczaj w postaci licznych drobnych guzków na skórze, głównie kończyn i rzadko zajmuje błony śluzowe, węzły chłonne czy narządy wewnętrzne.
Mięsak Kaposiego - jak zapobiegać?
Mięsak Kaposiego występuje w krajach uprzemysłowionych głównie w grupie chorych na AIDS, stąd czynniki ryzyka i sposoby zapobiegania są podobne, jak w przypadku zakażenia wirusem HIV. W grupie osób zwiększonego ryzyka wystąpienia choroby są:
- aktywni seksualnie ludzie,
- często zmieniający partnerów,
- homoseksualiści, szczególnie mężczyźni,
- narkomani używający dożylnych narkotyków.
- osoby przechodzące terapię immunosupresyjną.
Sposoby zapobiegania:
- zabezpieczenie podczas stosunków seksualnych, szczególnie tych z wyższym ryzykiem przeniesienia zakażeń, np. stosunków analnych, homoseksualnych,
- monogamia,
- unikanie zakażeń podczas przyjmowania narkotyków dożylnych (jałowe, jednorazowe igły, strzykawki).
Rozprzestrzenianie się i występowanie mięsaka Kaposiego wśród homoseksualistów, szczególnie mężczyzn, było najwieksze w latach 80-tych, jednak wraz z wprowadzeniem wysokoaktywnej terapii antyretrowirusowej w latach 90-tych, znacznie się zmniejszyło.