U nas zapłacisz kartą
Jak wygląda nowotwór - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Jak wygląda diagnostyka nowotworu jądra?
Podstawą rozpoznania raka jądra jest badanie fizykalne, którego odpowiednim uzupełnieniem jest ultrasonografia. Dzięki badaniu USG mogą zostać wykryte bardzo małe zmiany znajdujące się w mosznie i jądrze. W badaniu palpacyjnym moszny wyczuwa się zwykle twardy, niebolesny guz. Wykrycie niepokojącej zmiany powinno zostać jak najszybciej skonsultowane z lekarzem urologiem. Szczegółowe rozpoznanie choroby nowotworowej opiera się najczęściej na badaniu histopatologicznym jądra usuniętego z dostępu pachwinowego.
W celu oceny stopnia zaawansowania procesu chorobowego wykonuje się następujące badania:
- morfologia i badania biochemiczne,
- badania stężenia markerów nowotworowych,
- tomografia komputerowa jamy brzusznej i miednicy mniejszej,
- zdjęcie RTG klatki piersiowej,
- rezonans magnetyczny OUN – jeśli występują niepokojące objawy neurologiczne.
Wykorzystanie badania pozytonowej tomografii emisyjnej PET stosuje się do oceny charakteru zmian przetrwałych po zastosowanym leczeniu.
Do wybranego specjalisty można umówić się bez wychodzenia z domu poprzez portal LekarzeBezKolejki.pl.
Umów się do lekarza rodzinnego
Odpowiednio postawiona diagnoza nowotworów przyczynia się do skuteczności terapii onkologicznej. Jeśli choroba zostanie rozpoznana we wczesnym etapie, możliwość wyleczenia jest znacznie większa. Do najczęstszych objawów raka jąder należą:
- powiększone jądra,
- poczucie ciężaru w mosznie oraz zaczerwienienie skóry moszny,
- wystąpienie nie bolesnej masy, niedającej oddzielić się od jądra,
- poczucie ciężaru w mosznie.
Pierwsze zauważone objawy powinny być niezwłocznie skonsultowane z lekarzem POZ, który po przeprowadzeniu wywiadu i wykonaniu podstawowych badań może wystawić zielona kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego. Jeśli początkowe niepokojące objawy choroby dotyczą układu rozrodczego warto udać się do lekarza urologa. W zaawansowanym stadium raka jądra mogą pojawić się symptomy zaostrzenia choroby nowotworowej w postaci bólów w jamie brzusznej, kaszel, duszności, bóle kostne oraz neurologiczne objawy raka jądra.
Leczenie raka prącia
Czy rak prącia jest uleczalny? Tak. Jeśli zostanie wykryty na bardzo wczesnym etapie, prawdopodobieństwo tzw. 5-letniego przeżycia, które jest powszechnie stosowanym miernikiem skuteczności terapii, szacuje się na wysokim poziomie (szczegóły odnośnie rokowań poniżej).
Leczenie raka prącia zależne jest przede wszystkim od stopnia zaawansowania. Współcześnie dostępnych jest wiele metod, w tym:
- Operacja chirurgiczna - jest to podstawowe działanie polegające na wycięciu guza, a często też częściowej lub całkowitej amputacji zewnętrznych narządów rozrodczych. Współcześnie uważa się, że leczenie oszczędzające struktury penisa i ograniczające się wyłącznie do zmian rakowych wiąże się z większym ryzkiem nawrotu. Dlatego często zalecana jest radykalna chirurgia powierzchni żołędzi wraz z obrzezaniem napletka. Co więcej, w bardziej zaawansowanych stadiach niezbędne może być odjęcie całego penisa a nawet całościowa emaskulacja (amputacja członka oraz moszny ze znajdującymi się w niej jądrami). Dodatkowo konieczna często jest limfadenektomia. Jest to chirurgiczne leczenie z wyboru u pacjentów z przerzutami do węzłów chłonnych pachwinowych, polegające na wycięciu tych struktur.
- Radioterapia - napromieniowanie zmian rakowych można wykonać na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest tradycyjne naświetlanie wiązką zewnętrzną. Drugim jest tak zwana brachyterapia, polegająca na wykorzystaniu energii izotopu umieszczonego wewnątrz guza lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie (napromieniowanie wewnętrzne). W przypadku tego schorzenia częściej stosuje się brachyterapię, która wykazuje znaczną skuteczność, w szczególności z mniej zaawansowanych stadiach.
- Chemioterapia - zalecana u pacjentów, u których z różnych względów nie jest możliwe wykonanie operacji, a także jako uzupełnienie metod chirurgicznych. W szczególności jest ona zasadna w przypadku stwierdzenia przerzutów, zarówno do węzłów pachwinowych i biodrowych, jak też dalszych narządów.