U nas zapłacisz kartą
Jak wygląda nowotwór złośliwy - Natura i Objawy Choroby
Profilaktyka raka szyjki macicy
Najskuteczniejszą metodą profilaktyki raka szyjki macicy są regularne wizyty kontrolne u ginekologa i cytologia, którą zaleca się wykonywać raz w roku przed 30. rokiem życia i co 2–3 lata w późniejszych latach życia [2]. Wcześnie wykryte zmiany przedrakowe (dysplastyczne) i nieinwazyjny rak szyjki macicy to prawie 100 procent szans na wyleczenie. Im później zdiagnozowany nowotwór, tym bardziej niekorzystne są rokowania.
Kolejną skuteczną metodą profilaktyki raka szyjki macicy są szczepienie przeciwko HPV, które zapobiegają zakażeniu wirusem HP, wymienianemu wśród najistotniejszych czynników ryzyka rozwoju raka szyjki macicy. Szczepić powinno się dziewczęta przed rozpoczęciem współżycia płciowego, około 12. roku życia. Podczas badania cytologicznego można stwierdzić również obecność w nabłonku szyjki DNA wirusa HPV. Regularna cytologia ratuje życie!
W LUX MED Onkologia prowadzimy program badań przesiewowych – kobiety spełniające jego kryteria mogą wykonać u nas cytologię w ramach NFZ. Bezpłatną cytologię na NFZ można też wykonać w ramach konsultacji ginekologicznej w poradni ginekologicznej LUX MED Onkologia przy ul. Św. Wincentego 103 w Warszawie.
Onkolog kliniczny, Zastępczyni Dyrektora Medycznego ds. Standardów Medycznych i Akredytacji w LUX MED Onkologia
Zobacz stronę lakarza >
Bibliografia
- Raka szyjki macicy – objawy, przyczyny, diagnostyka, Link
- R. Jach, J. J. Sznurkowski, M. Bidziński i wsp., Zalecenia Polskiego Towarzystwa Ginekologii Onkologicznej dotyczące diagnostyki i leczenia raka szyjki macicy, „Current Gynecologic Oncology” 2017, t. 15, nr 1, s. 24–33.
- J. Markowska, A. Włodarczyk, A. Markowska i wsp., Nowe strategie w prewencji i leczeniu raka szyjki macicy, „Curr Gynecol Oncol” 2017, nr 15 (4), s. 263–267.
Rak szyjki macicy. Online: Link [dostęp: 20.01.2022].
Artykuł konsultowany medycznie
W jaki sposób potwierdza się wstępne rozpoznanie nowotworu?
Jeżeli na podstawie badań obrazowych stwierdza się nieprawidłowość (guz), to prawdopodobieństwo istnienia nowotworu co prawda się zwiększa, ale nadal nie można z całą pewnością rozpoznać choroby nowotworowej. Istnieje szereg chorób nienowotworowych, które mogą imitować nowotwór złośliwy. Ponieważ w leczeniu chorych na nowotwory złośliwe wykorzystuje się metody, w przypadku których ceną za skuteczność jest występowanie poważnych działań niepożądanych i powikłań, przed podjęciem decyzji o zastosowaniu tych metod trzeba uzyskać pewność, że widoczna nieprawidłowość to nowotwór złośliwy. W tym celu pobiera się fragment guza za pomocą biopsji i przeprowadza się badanie histopatologiczne, czyli ocenę mikroskopową. Tylko w niektórych przypadkach dopuszczalne jest rozpoczęcie leczenia guza bez potwierdzenia, że jest to nowotwór złośliwy (np. operacja z powodu guza trzustki).
Ryc. 1. Obraz przerzutów do obu płuc w RTG klatki piersiowej
Najstarszym, ale skutecznym i nadal najczęściej stosowanym, badaniem obrazowym jest prześwietlenie promieniami rentgenowskimi (zazwyczaj klatki piersiowej). Na podstawie prześwietlenia klatki piersiowej można stwierdzić obecność guzów w płucach i śródpiersiu (np. raka płuca, nowotworów śródpiersia oraz przerzutów w płucach pochodzących z innych – pozapłucnych – nowotworów). Nie można jednak rozpoczynać leczenia wyłącznie na podstawie uwidocznienia guza płuca na prześwietleniu, nie ma bowiem pewności, że jest to nowotwór złośliwy. Należy najpierw uzyskać materiał do oceny mikroskopowej, czyli przeprowadzić badanie plwociny, biopsję przez ścianę klatki piersiowej lub wykonaną podczas wziernikowania dróg oddechowych (bronchoskopii) albo ocenę popłuczyn z oskrzeli. Jeżeli w płucach stwierdza się wiele guzów, to taki obraz może odpowiadać przerzutom pochodzącym z ogniska nowotworu złośliwego znajdującego się poza płucami. Należy wówczas wykonać inne badania obrazowe, pozwalające na zlokalizowanie guza będącego źródłem przerzutów w innych częściach ciała.
Jak rozpoznaje się nowotwór?
Podejrzenie nowotworu złośliwego powstaje zwykle na podstawie objawów zgłaszanych przez chorego. W zależności od rodzaju i umiejscowienia nowotworu objawy mogą być bardzo różne, np. ślady krwi w stolcu, utrata masy ciała, uporczywy kaszel, powiększenie obwodu brzucha, biegunki, zaparcia, wyczuwalny (albo widoczny) guzek w skórze, pod skórą, w piersi, na szyi itd. Większość tych objawów może występować także w przebiegu chorób nienowotworowych, samo występowanie danego objawu nie może być więc podstawą do rozpoznania nowotworu – konieczne jest przeprowadzenie dalszej diagnostyki.
Jeśli na podstawie zgłaszanych objawów lekarz poweźmie podejrzenie istnienia nowotworu, skieruje chorego na dalsze badania, mające potwierdzić lub wykluczyć wstępne rozpoznanie. Na tym etapie najważniejszym narzędziem są badania obrazowe, takie jak ultrasonografia (USG), prześwietlenie promieniami rentgenowskimi i tomografia komputerowa. W większości przypadków nie ma potrzeby wykonywania najnowocześniejszych badań, takich jak PET czy rezonans magnetyczny (MRI) – ich rola polega raczej na rozstrzyganiu przypadków wątpliwych lub na szczegółowej ocenie choroby w specjalistycznym ośrodku onkologicznym. Trzeba podkreślić, że znaczną większość nowotworów można bardzo dokładnie zobrazować za pomocą klasycznej USG lub tomografii komputerowej, nie ma potrzeby wykonywania drogich i skomplikowanych badań uzupełniających, ponieważ ich wyniki nie wpłyną na plan leczenia.