U nas zapłacisz kartą
Jak wygląda chłoniak na zdjęciach - Piękno i Wyzwanie w Obrazach Medycznych
Powiększone węzły pod pachami a choroby piersi
W przypadku wykrycia zgrubień lub guzków w okolicach pach oraz piersi można mieć do czynienia ze stanami zapalnymi gruczołu piersiowego. To niepożądany stan występujący zwłaszcza u kobiet w okresie połogu, co jest wywołane nadmierną produkcją pokarmu. Zastój mleka w przewodach mlecznych powoduje namnażanie się bakterii. Objawy towarzyszące powiększeniu węzłów chłonnych są wówczas podobne jak podczas infekcji wirusowych i bakteryjnych. Kolejną przyczyną powiększonych węzłów w okolicach pach może być nowotwór, najczęściej w postaci raka sutka (nazywanego potocznie rakiem piersi). W jego przebiegu zauważalne jest jednostronne powiększenie węzłów chłonnych pod pachami, które nie są bolesne w dotyku. Często grupują się w tzw. pakiety i są nieprzesuwalne.
Zdaniem lekarzy przyczynami powiększonych węzłów pod pachami mogą być: reakcje na zażywane lekarstwa (antybiotyki, leki przeciwpadaczkowe i wiele innych), białaczka, chłoniaki, choroba Hashimoto, toczeń układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, urazy w obrębie ramienia, pach i klatki piersiowej, odczynowe powiększenie węzłów chłonnych, choroby spichrzeniowe oraz reakcje poszczepienne.
Zobaczcie, po czym rozpoznać, że nasze piersi chorują:
Rak skóry - rak kolczystokomórkowy
Rak kolczystokomórkowy (ang. Squamous Cell Carcinoma – SCC) jest drugim najczęściej występującym nowotworem skóry. Ponad 80 proc. przypadków SCC dotyczy części ciała eksponowanych na światło słoneczne, najczęściej jest to głowa (okolica oczodołów, nosowo-wargowa, wargi, nos, policzki, uszy), szyja, grzbiety rąk. Wyróżnia się postać przedinwazyjną i inwazyjną raka kolczystokomórkowego. Postać przedinwazyjna (z której może się rozwinąć rak skóry) - choroba Bowena - to rumieniowe tarczki o ostro zaznaczonych granicach, o aksamitnej lub złuszczającej się powierzchni - erytroplazja Queyrata - widoczna jest jako czerwona gładka plama na żołędzi prącia u nieobrzezanych mężczyzn - erytroplakia - to wszelkiego rodzaju czerwone zmiany zlokalizowane na błonach śluzowych Postać inwazyjna (rak skóry) ma charakter brodawkujący lub wrzodziejący. Skóra wokół jest nacieczona, stwardniała, często obecne są wałowato wywinięte brzegi.
Rak brodawkujący - jest to nowotwór występujący na narządach płciowych, w jamie ustnej i w obrębie stóp. Wzrost raka brodawkującego jest bardzo powolny, jego powierzchnia jest pokryta masami rogowymi. Jego przyczyną może być m.in. wirusy brodawczaka ludzkiego HPV 6 i HPV 11.
Chłoniaki - rozpoznanie
Wstępne rozpoznanie chłoniaka Hodgkina można postawić na podstawie badania klinicznego i wyników podstawowych badań laboratoryjnych . U chorych stwierdza się często niedokrwistość, limfopenię (niedostateczną ilość limfocytów) połączoną z nadmiarem granulocytów, szczególnie eozynofilnych. Obrazowi temu może towarzyszyć albo nadpłytkowość, albo - przeciwnie - trombocytopenia. Wartość OB we wcześniejszych fazach choroby (mimo prostoty tego badania) może mieć dość ważne znaczenie prognostyczne, a w późniejszych stadiach choroby jest zdecydowanie podwyższona. W badaniach enzymatycznych stwierdza się podwyższony poziom aminotransferaz: alaninowej (ALT) i asparaginowej (AST), gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP) oraz często podwyższony poziom bilirubiny. Rozpoznanie chłoniaka jest potwierdzane dodatnim wynikiem badania immunocytochemicznego na obecność antygenu LCA. Dodatkowo u chorych stwierdza się zwykle wysoką aktywność dehydrogenazy mleczanowej. W proteinogramie często pojawia się nadmiar gammaglobulin, niedobór albumin (hipoalbuminemia) i, charakterystyczny dla tej choroby, podwyższony poziom ß2-mikroglobuliny.
Podstawowym badaniem pozwalającym na jednoznaczne rozpoznanie choroby jest ocena histologiczna zajętego węzła chłonnego lub innej tkanki objętej procesem chorobowym. Węzeł pobiera się w całości w celu wykonania diagnostyki. Badanie cytologiczne jest niewystarczające. W przebiegu choroby wykonuje się też czasem biopsję aspiracyjną albo trepanobiopsję szpiku, by ocenić nasilenie zmian. Badanie szpiku jest najważniejszym elementem w procesie diagnozowania białaczek. Ich duże zróżnicowanie sprawia, że - przy często podobnym obrazie laboratoryjnym i klinicznym - ustalenie rodzaju schorzenia i właściwego sposobu leczenia wymaga żmudnego określania typu zmienionych chorobowo limfocytów testami cytochemicznymi, genetycznymi i molekularnymi.
Autor
Redakcja LekarzeBezKolejki.pl - W skład zespołu redakcyjnego portalu LekarzeBezKolejki.pl wchodzą wykwalifikowani farmaceuci. Ich bogate doświadczenie zawodowe i gruntowna wiedza nabyta na studiach farmaceutycznych umożliwiają tworzenie wiarygodnych i rzeczowych tekstów zgodnie z zasadami medycyny opartej na dowodach naukowych (EBM). Treści te są zawsze oparte na solidnych źródłach, takich jak aktualne badania naukowe czy specjalistyczne publikacje. Zespół łączy profesjonalizm z pasją do ciągłego rozwijania się i chęcią dzielenia się wiedzą, co przekłada się na atrakcyjne i wciągające materiały edukacyjne dla użytkowników.
Polecane artykuły
Markery nowotworowe - czym są? Jakie są rodzaje markerów nowotworowych i co dokładnie wykrywają?
Rak żołądka - epidemiologia, przyczyny, czynniki ryzyka, objawy, leczenie
Rak płuc - czynniki ryzyka, objawy, metody leczenia, rokowania
Rak szyjki macicy - statystyki, objawy, leczenie, dostępna profilaktyka, rokowania
Gruczolak – najczęstsze typy, przyczyny, objawy gruczolaków
W jaki sposób diagnozuje się chłoniaka?
Chłoniak najczęściej objawia się poprzez zmieniony obraz krwi pacjenta. Z tego tytułu pierwszym badaniem, jakie jest wykonywane w celu jego zdiagnozowania jest morfologia krwi, dodatkowo wykonuje się badanie histopatologiczne węzła chłonnego, w którym podejrzewana jest obecność nowotworu.
Wybór sposobu leczenia chłoniaka jest uzależniony od tego, z jakim typem tego nowotworu mamy do czynienia, a także z jakich komórek jest on zbudowany.
W przypadku chłoniaków powolnych, które znajdują się we wczesnej fazie rozwoju, najczęściej działanie ogranicza się do obserwacji choroby, aż do pojawienia się objawów. W momencie ich wystąpienia wdraża się leczenie. Do leczenia tego typu nowotworu stosuje się chemioterapię - przeważnie rytuksymab, w monoterapii lub terapii skojarzonej. Leczenie prowadzi się aż do momentu uzyskania remisji i jest ono często kontynuowane w celach podtrzymujących. W przypadku chłoniaków agresywnych ważne jest, aby jak najszybciej rozpocząć odpowiednią chemioterapię.
