U nas zapłacisz kartą
Jak wygląda chłoniak na zdjęciach - Piękno i Wyzwanie w Obrazach Medycznych
Chłoniaki - rozpoznanie
Wstępne rozpoznanie chłoniaka Hodgkina można postawić na podstawie badania klinicznego i wyników podstawowych badań laboratoryjnych . U chorych stwierdza się często niedokrwistość, limfopenię (niedostateczną ilość limfocytów) połączoną z nadmiarem granulocytów, szczególnie eozynofilnych. Obrazowi temu może towarzyszyć albo nadpłytkowość, albo - przeciwnie - trombocytopenia. Wartość OB we wcześniejszych fazach choroby (mimo prostoty tego badania) może mieć dość ważne znaczenie prognostyczne, a w późniejszych stadiach choroby jest zdecydowanie podwyższona. W badaniach enzymatycznych stwierdza się podwyższony poziom aminotransferaz: alaninowej (ALT) i asparaginowej (AST), gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP) oraz często podwyższony poziom bilirubiny. Rozpoznanie chłoniaka jest potwierdzane dodatnim wynikiem badania immunocytochemicznego na obecność antygenu LCA. Dodatkowo u chorych stwierdza się zwykle wysoką aktywność dehydrogenazy mleczanowej. W proteinogramie często pojawia się nadmiar gammaglobulin, niedobór albumin (hipoalbuminemia) i, charakterystyczny dla tej choroby, podwyższony poziom ß2-mikroglobuliny.
Podstawowym badaniem pozwalającym na jednoznaczne rozpoznanie choroby jest ocena histologiczna zajętego węzła chłonnego lub innej tkanki objętej procesem chorobowym. Węzeł pobiera się w całości w celu wykonania diagnostyki. Badanie cytologiczne jest niewystarczające. W przebiegu choroby wykonuje się też czasem biopsję aspiracyjną albo trepanobiopsję szpiku, by ocenić nasilenie zmian. Badanie szpiku jest najważniejszym elementem w procesie diagnozowania białaczek. Ich duże zróżnicowanie sprawia, że - przy często podobnym obrazie laboratoryjnym i klinicznym - ustalenie rodzaju schorzenia i właściwego sposobu leczenia wymaga żmudnego określania typu zmienionych chorobowo limfocytów testami cytochemicznymi, genetycznymi i molekularnymi.
Przyczyny powstawania chłoniaków
Bezpośrednia przyczyna powstawania chłoniaków nie jest znana, jednak można wymienić czynniki zwiększające ryzyko powstania choroby:
- czynniki fizykochemiczne: przewlekły kontakt z benzenem, azbestem, środkami ochrony roślin, promieniowaniem jonizującym,
- infekcje wirusowe: ludzki wirus HIV, wirus Epsteina-Barr (EBV), ludzki wirus limfocytotropowy typu 1 (HTLV-1), wirus zapalenia wątroby typu C (HCV), wirus herpes typ 8 (HHV-8),
- wrodzone lub nabyte zaburzenia odporności,
- choroby autoimmunologiczne: toczeń, choroba Hashimoto - limfocytarne zapalenie tarczycy, choroba reumatyczna,
- zakażenia bakteryjne,
- stan po przebytej chemio- lub radioterapii.
Objawy chłoniaka
- powiększenie węzłów chłonnych (dotyczące całego ciała, pewnych jego okolic lub ograniczone do małej grupy węzłów), które mogą mieć tendencję do łączenia się w pakiety,
- powiększenie śledziony,
- powiększenie wątroby.
Zakres i nasilenie innych objawów zależy od typu i stopnia zaawansowania choroby. Mogą pojawiać się symptomy takie jak:
- bóle brzucha,
- anemia lub zaburzenia krzepnięcia (w przypadku nacieczenia szpiku lub powiększenia śledziony),
- żółtaczka (przy zajęciu wątroby),
- zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, wiążące się z powiększeniem węzłów chłonnych krezkowych lub zaotrzewnowych, powodującym krwawienia, niedrożność jelit lub zespół złego wchłaniania,
- obniżenie odporności i wtórne, trudne do leczenia infekcje,
- objawy ogólne takie jak: gorączka, obrzęki, wodobrzusze, utrata masy ciała.
Chłoniak skóry typu T (ziarniniak grzybiasty, Mycosis fungoides)
To rzadki nowotwór skóry. występuje u osób między 40. a 60. rokiem życia, częściej u mężczyzn. Jest spowodowany niekontrolowanym rozrostem komórek T w skórze. Najczęstsze typy/rodzaje chłoniaka skórnego T-komórkowego to ziarniniak grzybiasty oraz Zespół Sezary'ego.
Choroba Pageta - we wczesnym etapie choroby na skórze pojawiają się plamy rumieniowe, które wywołują świąd i uczucie pieczenia. Może z nich sączyć się wydzielina. Następnie mogą się pojawić nadżerki (często krwawiące).Zmiany występują zwykle w okolicy zewnętrznych narządów płciowych: srom, odbyt, prącie i worek mosznowy - są to okolice bogate w gruczoły apokrynowe i ekrynowe. Rzadziej nowotwór obejmuje górną część ud, pośladki, pachy i okolicę pępka. Znane są pojedyncze przypadki lokalizacji zmian nowotworowych w obszarach skóry pozbawionych gruczołów apokrynowych np.: w przewodach słuchowych zewnętrznych, na powiekach, w przełyku, w cewce moczowej.
Autor
Redakcja LekarzeBezKolejki.pl - W skład zespołu redakcyjnego portalu LekarzeBezKolejki.pl wchodzą wykwalifikowani farmaceuci. Ich bogate doświadczenie zawodowe i gruntowna wiedza nabyta na studiach farmaceutycznych umożliwiają tworzenie wiarygodnych i rzeczowych tekstów zgodnie z zasadami medycyny opartej na dowodach naukowych (EBM). Treści te są zawsze oparte na solidnych źródłach, takich jak aktualne badania naukowe czy specjalistyczne publikacje. Zespół łączy profesjonalizm z pasją do ciągłego rozwijania się i chęcią dzielenia się wiedzą, co przekłada się na atrakcyjne i wciągające materiały edukacyjne dla użytkowników.
Polecane artykuły
Markery nowotworowe - czym są? Jakie są rodzaje markerów nowotworowych i co dokładnie wykrywają?
Rak żołądka - epidemiologia, przyczyny, czynniki ryzyka, objawy, leczenie
Rak płuc - czynniki ryzyka, objawy, metody leczenia, rokowania
Rak szyjki macicy - statystyki, objawy, leczenie, dostępna profilaktyka, rokowania
Gruczolak – najczęstsze typy, przyczyny, objawy gruczolaków
