U nas zapłacisz kartą
Jak wygląda łuszczyca?
Łuszczyca paznokci - objawy. Jak wygląda i jak ją leczyć?
Łuszczyca paznokci to przewlekła choroba skóry, którą charakteryzują częste nawroty. Nie jest ona zaraźliwa i często towarzyszą jej objawy łuszczycy zwyczajnej, a mianowicie zmiany na skórze o różnym nasileniu – począwszy od niewielkich, a skończywszy na rozległych ogniskach plackowatych. Niestety łuszczycy nie da się całkowicie wyleczyć, dolegliwości minimalizuje się maściami i odpowiednia dietą.
Łuszczyca to jedna z najczęściej pojawiających się chorób skóry. Do najczęstszych objawów łuszczycy paznokci należą podłużne bruzdy na płytce paznokcia, plamy olejowe oraz ich brunatnożółte zabarwienie.
Maści, które stosuje się do zapobiegania rozwojowi choroby zawierają w składzie pochodne witaminy A.
Domowe sposoby na łuszczycę
Żadne domowe sposoby nie zastąpią leczenia zaawansowanej łuszczycy. Mogą jednak złagodzić jej objawy i wesprzeć leczenie innymi metodami. Jak już wyżej zostało wspomniane, osoby chore na łuszczycę powinny unikać czynników, które mogą powodować zaostrzanie się zmian skórnych (stres, infekcje, urazy, palenie tytoniu, picie alkoholu), a podstawą leczenia tej choroby jest prawidłowa pielęgnacja skóry. Dlatego też należy używać kosmetyków przeznaczonych do skóry ze zmianami łuszczycowymi oraz regularnie stosować emolienty.
Kąpiel osób cierpiących na łuszczycę powinna być krótka, w wodzie o temperaturze około 30–36℃. Należy unikać stosowania szorstkich gąbek, które mogą powodować uszkodzenia skóry i wysiew nowych wykwitów. Po zakończeniu kąpieli należy dokładnie opłukać ciało wodą oraz osuszyć miękkim ręcznikiem, unikając pocierania skóry.
Do czesania włosów zaleca się używanie szczotek z naturalnym włosiem, gdyż plastikowe szczotki mogą uszkadzać skórę głowy. Należy unikać używania lokówek oraz suszyć włosy przy użyciu niskiej temperatury.
Łuszczyca skóry głowy
To choroba skóry przewlekła, nawrotowa o charakterze zapalno – proliferacyjnym. Uważa się, że jest to jedno z najczęstszych genetycznie uwarunkowanych schorzeń, które dotyka około 2 % populacji w Europie. Cechuje się występowaniem grudek i blaszek pokrytych dużą ilością srebrzystobiałej łuski, które ustępują bez pozostawienia śladu, blizn. Normalny czas życia komórki skóry trwa około 28 dni, kiedy od najniższej warstwy podstawowej przechodzą do górnych części naskórka, stopniowo ulegając procesowi keratynizacji, aby stać się martwą komórką zrogowaciała. Normalnie ten proces jest niezauważalny, a martwe komórki zrogowaciałe oddzielają się od skóry niepostrzeżenie. Jednak w łuszczycy skóry głowy nowe komórki skóry zbyt szybko migrują na jej powierzchnię, nie w ciągu 28 dni, czasem nawet już po 7 dniach, tworząc przez to grube warstwy nieprawidłowo złuszczonego naskórka. Przebieg łuszczycy może być bardzo różny, od zajęcia jedynie owłosionej skóry głowy, nielicznych ognisk, do postaci ciężkich, zajmujących większość powierzchni skóry i stawy. Na ciele zmiany najczęściej pojawiają się na kolanach, łokciach, rękach lub dolnej części pleców. Łuszczyca występuje zarówno u osób dorosłych (do 3%) jak i dzieci, młodzieży (0,5 – 1%).
Podstawowym znaczeniem podczas różnicowania choroby jest morfologia kliniczna, wywiad rodzinny oraz badanie histopatologiczne.
Kiedy iść do lekarza
Łuszczyca jest wysoce uleczalna, ale konieczna jest właściwa diagnoza.
Ludzie powinni zobaczyć lekarza z powodu łuszczycy, jeśli:
- wysypce towarzyszą inne objawy, zwłaszcza gorączka, osłabienie, dreszcze lub silny ból
- zmiany wydają się być zainfekowane i ropieją z nich
- czerwone linie wychodzą z uszkodzeń, ponieważ może to wskazywać na szybko rozprzestrzeniające się zakażenie
- występują objawy łuszczycy erytrodermicznej
- dziecko wykazuje objawy łuszczycy von Zumbusch
- leczenie łuszczycy nie działa lub powoduje poważne skutki uboczne
- jest to pierwsza epidemia, której doświadczyła osoba
Ludzie powinni również skonsultować się z lekarzem, jeśli ich łuszczyca nie jest zgodna z przyjętym schematem. Na przykład osoba, której łuszczyca zwykle trwa tydzień, powinna zgłosić się do lekarza, jeśli zmiany trwają dłużej niż 2 tygodnie.
Pierwsze wyniki największego badania, jakie kiedykolwiek przeprowadzono w celu zbadania ludzkiego mikrobiomu, znajdują się
Wyniki badania III fazy pokazują, że mężczyźni z zaawansowanym rakiem prostaty mogą znacznie skorzystać
Naturalny przeciwutleniacz występujący w czerwonych winogronach, resweratrolu, może nie być tak korzystny jak wcześniej
Można zobaczyć alternatywę dla operacji wymiany stawu biodrowego. W badaniu naukowcy ujawniają, w jaki
Większość z nas nie będzie myśleć o słuchaniu głośnej muzyki przez słuchawki lub staniePowszechnie uważa się, że powinniśmy kontrolować poziom „złego” cholesterolu, podczas gdy „dobry” cholesterol powinien
Przyczyny łuszczycy
Typowe zmiany łuszczycowe mogą pojawić się na skórze osoby w każdym wieku, zdarza się, że to specyficzne zapalenie skóry rozpoznaje się już u niemowląt. Najczęściej jednak pierwsze objawy łuszczycy pojawiają się pomiędzy 20. a 40. rokiem życia (jest to tzw. I typ łuszczycy). II typ łuszczycy dotyczy osób po ukończeniu 50. roku życia.
Łuszczyca należy do grupy chorób o podłożu autoimmunologicznym i charakteryzuje się uogólnionym procesem zapalnym. Ważną rolę w rozwoju łuszczycy odgrywają czynniki genetyczne oraz bodźce środowiskowe takie jak stres, uraz, infekcje bakteryjne lub grzybicze.
Łuszczyca a dziedziczenie
Łuszczyca jest chorobą dziedziczną, co potwierdza fakt, że jeśli u obojga rodziców rozpoznano łuszczycę, prawdopodobieństwo rozwoju choroby u ich dziecka wynosi około 70%. W przypadku tylko jednego rodzica z łuszczycą dziecko ma około 20% szans, że rozwiną się u niego objawy łuszczycy. Niekiedy dochodzi do przeskoku jednego pokolenia, tzn. zostaje ominięte pierwsze pokolenie, a symptomy łuszczycy rozwijają się w kolejnym (wnuki). Łuszczyca może pojawić się także u osób bez obciążonego wywiadu rodzinnego, gdyż mogą zajść świeże mutacje.
Łuszczyca typu I, czyli objawiająca się pomiędzy 20-40. rokiem życia, dziedziczy się autosomalnie dominująco.
Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, zatem nie można się nią zarazić nawet w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą mającą objawy choroby.
