U nas zapłacisz kartą
Jak zatrzymać łysienie androgenowe - Skuteczne sposoby na zachowanie zdrowych włosów
Przyczyny rozwoju łysienia androgenowego
Jak sama nazwa wskazuje łysienie androgenowe spowodowane jest negatywnym wpływem hormonów androgenowych (męskich hormonów) - przede wszystkim dihydrotestosteronu , najsilniejszego metabolitu testosteronu, na mieszek włosowy. Jednak każdy z nas produkuje ten hormon, dlaczego więc wszyscy nie jesteśmy łysi?
Łysienie androgenowe to choroba wieloczynnikowa, a predyspozycja do niej zapisana jest w naszych genach . Jeśli bliski członek rodziny borykał się z problemem samoistnego wypadania włosów, istnieje szansa, że nas też to dotknie. Do tej pory udowodniono, że za zwiększone ryzyko rozwoju łysienia androgenowego odpowiedzialny jest chromosom Y czyli de facto płeć męska oraz polimorfizmy (charakterystyczne formy) genów receptorów androgenowych, estrogenowych, enzymu 5?-reduktazy (enzymu, który przekształca testosteron w dihydrotestosteron) i czynników wzrostu.
Rozwój i nasilenie łysienia androgenowego zależy także od indywidualnych cech naszego organizmu. Ilość i wrażliwość receptorów androgenowych mieszków włosowych, a także siła, z jaką działa enzym 5?-reduktaza są różne u każdego z nas. U kobiet łysienie związane jest prawdopodobnie także ze stężeniem estrogenów w organizmie.
Do łysienia androgenowego predysponuje również przewlekłe zapalenie okołomieszkowe . Wśród czynników środowiskowych, które są w stanie doprowadzić do rozwoju stanu zapalnego wyróżniamy m.in. dym tytoniowy, promieniowanie UV, chemiczne środki drażniące, zanieczyszczenia środowiska, zaburzenia składu flory fizjologicznej skóry.
Łysienie androgenowe – jak je zdiagnozować?
Przed przystąpieniem do leczenia konieczna jest dokładna diagnoza, aby poznać przyczynę tego procesu. Pozwoli to uniknąć błędów w doborze odpowiedniego leku, a także zwiększy efektywność leczenia.
Zarówno u mężczyzn, jak i kobiet lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad w celu dokładnego rozpoznania specyfiki i przyczyn łysienia . Wykonane badanie przedmiotowe obejmuje ocenę lokalizacji i wzoru łysienia.
Badania laboratoryjne są wykonywane w celu diagnostyki różnicowej i są szczególnie istotne w przypadku kobiet, gdyż obraz kliniczny nie jest tak charakterystyczny, jak u mężczyzn. Diagnostyka obejmuje następujące badania:
- morfologia z rozmazem,
- poziom ferrytyny i żelaza,
- OB, CRP, białko całkowite,
- glukoza na czczo,
- TSH, FT4, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej i tyreoglobulinie,
- progesteron, prolaktyna, estradiol, testosteron.
Badaniem diagnostycznym, które zaleca się wszystkim chorym, jest trichoskopia . Zostają nią objęte trzy okolice – czołowo-ciemieniowa, skroniowa i potyliczna. Specjalista ocenia:
- grubość włosów (znaczenie ma mniejsza grubość w okolicy czołowej w porównaniu z potyliczną i powyżej 10% cienkich włosów w okolicy czołowej),
- odsetek włosów meszkowych,
- przebarwienia okołomieszkowe,
- liczba jednostek włosa z pojedynczą łodygą,
- liczba żółtych kropek będących pustymi ujściami mieszków włosowych [2,3].
Dlaczego włosy wypadają?
Skoro już wiadomo, co to jest łysienie androgenowe, należy odróżnić je od zwykłego, naturalnego wypadania włosów. Każdy człowiek, nawet z bardzo gęstymi włosami, każdego dnia traci kilkadziesiąt włosów. O ile u osób z jasnym kolorem włosów proces ten jest mniej widoczny (np. na szczotkach, grzebieniach), o tyle u osób z ciemniejszymi włosami wypadanie włosów jest bardziej widoczne. Włosy wypadają naturalnie w ilości od 50 do 100 dziennie. Jest to całkowicie normalne. Niemniej jednak w wyniku pewnych procesów hormonalnych oraz genetycznych wypadanie włosów może się nasilić.
Przyczyn łysienia jest wiele. Są one bardzo różne i można je podzielić na:
- Przyczyny mechaniczne – związane często z nadmierną i nieprawidłową pielęgnacją włosów – silnym i zbyt częstym czesaniem, modelowaniem włosów, a nierzadko wyrywaniem włosów,
- Choroby zakaźne – takie jak kiła wtórna,
- Niektóre choroby reumatologiczne – takie jak toczeń,
- Stosowanie niektórych leków.
Czym jest łysienie androgenowe?
Łysienie androgenowe jest najczęstszym rodzajem łysienia i dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Powoduje je zwykle wrażliwość mieszka włosowego na działanie hormonu, który powstaje w wyniku przemian testosteronu. Dokładnie chodzi o dihydrotestosteron (DHT), który należy do grupy androgenów (męskich hormonów płciowych) i u obu płci odpowiada za stan owłosienia.
Bezpośrednią przyczyną łysienia androgenowego jest wspomniana wcześniej wrażliwość mieszków włosowych na dihydrotestosteron albo zbyt wysoki poziom tego hormonu w organizmie.
Czynnikami, które predysponują do tych stanów, są:
Podłoże genetyczne
Jeśli w rodzinie występowały przypadki łysienia androgenowego, istnieje większe ryzyko wystąpienia tego schorzenia u potomków.
Zaburzenia hormonalne
U kobiet związane są one przede wszystkim z menopauzą, ponieważ w tym okresie zwiększa się udział androgenów w stosunku do estrogenów.
Choroby wpływające na produkcję hormonów
U kobiet są to m.in.:
- zespół policystycznych jajników,
- guzy nadnerczy,
- choroby przysadki mózgowej.
W ogromnej większości przypadków skłonność do łysienia androgenowego jest zapisana w genach i dotyczy to zarówno mężczyzn, jak i kobiet.
Czy łysienie można zatrzymać?
Choć pełne odwrócenie łysienia androgenowego może być trudne, istnieje wiele metod, które mogą zatrzymać lub spowolnić proces wypadania włosów, a nawet przyczynić się do ich częściowego odrostu. Kluczowym aspektem jest wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia, co może znacząco poprawić skuteczność terapii. Bardzo ważne jest, aby takie leczenie było prowadzone pod opieką dermatologa. Specjalista ten dokładnie oceni przyczyny wypadania włosów, zaleci najbardziej odpowiednie metody leczenia, a także będzie monitorować postępy terapii. Regularne wizyty u dermatologa zapewnią, że leczenie jest dostosowane do zmieniających się potrzeb i reakcji organizmu, co jest niezbędne dla osiągnięcia najlepszych możliwych wyników.
Należy też pamiętać, że łysienie może być problemem wieloczynnikowym, często powiązanym z innymi chorobami ogólnoustrojowymi, takimi jak np. choroby tarczycy. Dlatego też odpowiednia diagnoza, którą może zapewnić tylko doświadczony dermatolog, jest kluczowa, aby ustalić, czy łysienie nie jest symptomem innych, szerszych problemów zdrowotnych.
