U nas zapłacisz kartą
Czy łysienie może się zatrzymać?
Czym jest łysienie plackowate?
Łysienie plackowate, znane również jako łysienie plackowate alopecja areata, to jedna z form utraty włosów, która charakteryzuje się pojawieniem nagłych i okrągłych lub owalnych obszarów bezwłosych, np. na czubku głowy lub w innych częściach ciała. Choroba ta jest spowodowana przez autoimmunologiczną reakcję, w której układ odpornościowy organizmu atakuje własne mieszki włosowe, powodując zahamowanie wzrostu włosów.
W łysieniu plackowatym włosy mogą wypadać stopniowo lub bardzo szybko, pozostawiając nagie placki na skórze. Zazwyczaj nie towarzyszą temu żadne inne objawy, takie jak swędzenie czy zaczerwienienie skóry. Choroba ta może wystąpić u osób w każdym wieku, ale najczęściej pojawia się we wczesnym wieku dorosłym. Często dotyka ona zarówno mężczyzn, jak i kobiet.
Przyczyny łysienia plackowatego u kobiet nadal nie są w pełni zrozumiane, ale uważa się, że genetyka odgrywa istotną rolę. Może być również związane z czynnikami środowiskowymi i reakcjami autoimmunologicznymi organizmu. Chociaż łysienie plackowate samoistnie może ustąpić w niektórych przypadkach, w innych wymaga ono leczenia, aby stymulować wzrost włosów i kontrolować reakcję immunologiczną.
Leczenie łysienia plackowatego może obejmować stosowanie miejscowych leków sterydowych, minoksydylu lub terapię światłem laserowym. W bardziej zaawansowanych przypadkach, w których obszary bezwłose występują na większej powierzchni skóry, może być zalecana terapia za pomocą kortykosteroidów, immunosupresantów lub innych zaawansowanych technik, takich jak terapia fotodynamiczna.
Łysienie bliznowaciejące – objawy
Łysienie bliznowate częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn. Objawy pojawiają się zazwyczaj między 30. a 50. rokiem życia. W początkowej fazie choroby, zanim jeszcze dojdzie do łysienia, pacjenci skarżą się na świąd, pieczenie, a nawet ból skóry głowy. To jak wygląda łysienie bliznowaciejące, zdjęcia przedstawią najdokładniej. Warto jednak dodać, że zmiany najpierw pojawiają się w okolicy ciemieniowej, a następnie zaczynają się rozprzestrzenić. Skóra głowy w obszarze dotkniętym chorobą jest cienka i błyszczy. Włosy rosną na niej w postaci jedynie pojedynczych kępek, a mieszki włosowe nie są widoczne.
Jeśli chodzi o łysienie bliznowaciejące, leczenie powinien poprzedzać dokładny proces diagnostyczny. Diagnostyka obejmuje wywiad lekarski, podczas którego specjalista stara się ustalić przyczynę problemu. Ponadto wykonuje się badania trychologiczne, czyli trichogram i/lub trichoskopię. Często zleca się również pobranie krwi do wykonania potrzebnych testów.
Specjalistyczne badania trychologiczne pozwalają na bardzo dokładną analizę stanu skóry głowy, cebulek i włosów. Dzięki temu możemy określić rodzaj łysienia, ustalić konkretną przyczynę problemu oraz stopień jego zaawansowania, a także dobrać najskuteczniejszą metodę terapii – mówi Karolina Formela, kosmetolog z Clinica Cosmetologica
Kolejnym etapem jest terapia, która wiąże się z wykonaniem serii zabiegów trychologicznych. Wśród profesjonalnych rozwiązań należy wymienić:
- mezoterapię skóry głowy – wyróżnia się trzy jej odmiany: igłową oraz mikroigłową. To grupa zabiegów polegająca na podaniu śródskórnym i/lub podskórnym aktywnych substancji odżywczych (np. Kenalogu lub osocza bogatopłytkowego, które zostaje odwirowane z krwi, pobranej wcześniej od pacjenta).
- karboksyterapię Reology2 – metoda ta polega na iniekcyjnym podaniu dwutlenku węgla, w celu pobudzenia mikrokrążenie w skórze głowy i tym samym stymulowania włosów do wzrostu,
- Dr. CYJ Hair Filler – wiąże się z podaniem preparatu zawierającego kompleks 7 peptydów i kwas hialuronowego. Taka mieszanka intensywnie odżywia i wzmacnia skórę głowy i włosy,
- terapię UVA/UVB/PUVA – w czasie zabiegu skóra jest naświetlana promieniami UV (metoda ta jest szczególnie skuteczna w przypadku plackowatej odmiany łysienia).
Przyczyny łysienia androgenowego
Badania wykazują że głównym czynnikiem powodującym łysienie androgenowe jest testosteron a jeszcze bardziej pochodna testosteronu – dihydrotestosteron (DHT). Są to męskie hormony – androgeny, które występują u mężczyzn ale również u kobiet.
Androgeny odgrywają ważną rolę w rozwoju seksualnym mężczyzn od urodzenia do dojrzewania. Regulują pracę gruczołów łojowych, wzrost apokrynowych włosów oraz libido. Wraz z wiekiem, androgeny stymulują wzrost włosów na twarzy, ale powstrzymują na skroniach i wierzchołku głowy, stan ten został nazwany „paradoksem androgennym”.
Hormony te w organizmie kontrolują one głównie funkcje układu rozrodczego zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Podstawowym hormonem z grupy androgenów jest testosteron. Produkowany on jest przez komórki Laydiga, ale może on pochodzić także z nadnerczy, chociaż w mniejszej ilości. Testosteron rozkładany jest przez enzym 5αreduktazę do 5α-dihydrotestosteronu (DHT). Ta forma hormonu wykazuje silniejsze działanie androgenne. Istnieją dwa różne typu enzymy 5αreduktazy jednak w mieszkach włosowych testosteron mediowany głównie przez typ II 5αreduktazy. Chociaż to nie skóra jest głównym źródłem syntezy androgenów, krążące w niej prohormony także wykazują zdolności androgenne. Mowa o DHEA i androstendionie, które w gruczołach potowych i brodawkach włosów mogą być transformowane do DHT i testosteronu. Mężczyźni z łysieniem androgenowym zazwyczaj mają wyższe stężenie 5α reduktazy. Najwyższe stężenie 5α reduktazy występuje na skórze głowy. Wspomniane hormony, jako androgeny o silnym działaniu, regulują procesy fizjologiczne, prawidłowo stymulują produkcję włosów terminalnych w różnych okolicach ciała ( okolice pachwin, broda), wywierają odmienny efekt na wzrost włosów w genetycznie predysponowanych miejscach takich jak okolice czoła i szczytu owłosionej skóry głowy. W okolicach łysiejących zwiększone jest stężenie DHT dlatego też hormon ten jest najbardziej istotnym androgenem w patogenezie AGA. Potwierdzają to badania na mężczyznach z wrodzonym niedoborem 5αreduktazy u których nie dochodzi do łysienia.
Przyjęto, że głównym miejscem działania androgenów w mieszku jest brodawka włosa. Komórki te mają małą ilość receptorów AR o wysokim powinowactwie. Receptory te odpowiedzialne są za wrażliwość komórek na androgeny. Na owłosionej skórze głowy wrażliwość na androgeny i i rozmieszczenie AR są ograniczone do konkretnych regionów. Na tej podstawie tłumaczy się zazwyczaj słaby efekt androgenny w okolicy potylicznej.
Objawy łysienia androgenowego
U mężczyzn zwykle występuje recesja linii włosów na skroniach (zakola) i łysina na wierzchołku, u kobiet zwykle objawia się w postaci rozproszonego przerzedzenia na szczycie głowy. U mężczyzn często prowadzi do całkowitego wyłysienia. U kobiet raczej nigdy nie dochodzi do wyłysienia.
Łysienie androgenowe – w większości przypadków jest uwarunkowane genetycznie.
Łysienie tego typu występuje zarówno u kobiet jak i u mężczyzn jednak powinny być traktowane jako dwa odrębne schorzenia. Różnice dotyczą między innymi wieku w którym jednostka pojawia się, ale także obrazu klinicznego i częstotliwości występowania.
Pierwsze objawy łysienia androgenowego ujawniają się u nastolatków (forma ostra). Objawia się cofaniem linii na skroniach i czole, następnie proces zaczyna obejmować koronę głowy. Na łysienie androgenowe narażone są również kobiety. U kobiet przebieg choroby jest odmienny w stosunku do mężczyzn. Włosy przerzedzają się na środku głowy w postaci rozproszonej.
