U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie zatuszować łysienie - Poradnik i Najlepsze Metody
Typy łysienia
W zależności od przyczyny oraz patomechanizmu wyróżnia się kilka typów łysienia.
Łysienie androgenowe
Występuje w dwóch postaciach – jako łysienie androgenowe typu żeńskiego, a także męskiego. Łysienie androgenowe dotyczące kobiet charakteryzuje się rozlaną utratą włosów w okolicy czubka głowy, z największym nasileniem w części czołowej wzdłuż przedziałka. Linia graniczna włosów na czole jest dobrze zachowana, a przerzedzenie włosów zaczyna się około 2–3 cm w kierunku okolic ciemieniowych i szczytu głowy. Łysienie androgenowe typu żeńskiego opisywane jest wg wzoru Ludwiga lub skali Sinclair.
Łysienie androgenowe typu męskiego opisywane jest wg wzoru Hamiltona i Norwood, gdzie występuje 7 typów utraty włosów. Łysienie u mężczyzn rozpoczyna się zwykle w okolicy czołowo-skroniowej, a następnie ciemieniowej (na szczycie głowy). Przerzedzenie włosów może również rozprzestrzeniać się w kierunku skroni i ciemienia, pozostawiając koronę włosów na potylicy i częściowo w okolicach skroniowych. Wiele badań potwierdziło związek łysienia androgenowego z chorobą niedokrwienną serca (istotnym czynnikiem ryzyka jest wczesny początek łysienia androgenowego – poniżej 36. r.ż.). Związek łysienia androgenowego z łagodnym rozrostem prostaty jest również dobrze udokumentowany (obie choroby są zależne od androgenów).
Łysienie plackowate
Łysienie plackowate (alopecia areata) – należy do grupy niebliznowaciejących postaci łysienia. Choroba najczęściej dotyczy osób młodych, poniżej 25 roku życia. Przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca poznane. Najczęściej rozważa się tło autoimmunologiczne zależne od limfocytów T. W powstaniu choroby podstawową rolę odgrywają tworzące się w mieszku włosowym stany zapalne. Keratynocyty mieszka uwalniają tzw. cytokiny prozapalne, które aktywują komórki śródbłonka. Skutkiem tego jest gromadzenie wokół mieszka komórek nacieku zapalnego, głównie limfocytów T i makrofagów, które również nasilają zapoczątkowany wcześniej proces zapalny. Od stopnia nasilenia nacieku zależy uszkodzenie mieszka włosowego. W tym przypadku utrata włosów stanowi proces odwracalny, gdyż po ustąpieniu stanu zapalnego mieszki włosowe ponownie podejmują czynność produkcji włosa. Ogniska łysienia plackowatego najczęściej mają regularny kształt, są pozbawione włosów, a skóra pozostaje niezmieniona chorobowo. Najczęściej zmiany lokalizują się w okolicy potylicznej i czołowo-ciemieniowej.
Zabiegi wspomagające leczenie łysienia
Kurację można wesprzeć którymś z zabiegów wykonywanych przez dermatologa lub lekarza medycyny estetycznej. Do najpopularniejszych należą:
- Mezoterapia. W trakcie zabiegu pod skórę wprowadzane są koktajle witaminowo-mineralne lub osocze bogatopłytkowe. Pozytywne efekty daje już samo nakłucie skóry: pod jego wpływem poprawia się ukrwienie, aktywują się procesy regeneracji, a do mieszków włosowych dociera więcej substancji odżywczych. Te efekty wzmacnia koktajl witamin i minerałów. Korzystniej od takiego koktajlu na włosy działa jednak osocze bogatopłytkowe. To preparat pozyskiwany z krwi pacjenta, pobranej, odwirowanej i zagęszczonej. Aktywowane płytki krwi uwalniają czynniki wzrostu, które stymulują namnażanie się komórek, odżywiają mieszki włosowe, które dzięki temu „zastrzykowi energii” zaczynają pracować, a włos zaczyna rosnąć. Osocze działa też na komórki macierzyste w opuszce włosa. Pod jego wpływem często zaczynają tworzyć się nowe mieszki włosowe. Zabiegi te zalecane są w trudnym do leczenia łysieniu androgenowym, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, a także w łysieniu plackowatym.
- Laseroterapia. W leczeniu łysienia często wykorzystywane są lasery biostymulacyjne o bardzo małej mocy. Konkretnie – emitowane przez nie światło czerwone i podczerwone. Działa ono na metabolizm komórek mieszków włosowych, co stymuluje je do ponownego wytwarzania włosa. Zabieg nie daje powikłań, jednak okres terapii jest dość długi, bo trwa pół roku.
Wypadanie, czy łysienie?
Każdy człowiek traci codziennie od 50 do 100 włosów, i jest to proces zupełnie normalny, związany z naturalnym cyklem wzrostu włosów, a także z różnymi czynnikami dodatkowymi, takimi jak choćby zbyt mocne szarpanie podczas czesania. Nawet jeśli włosów wypada dużo więcej, nie zawsze jest to jeszcze łysienie.
O łysieniu można mówić dopiero, kiedy proces „produkcji” włosa w mieszku włosowym na skutek różnych przyczyn stopniowo zanika. Włos stopniowo staje się wtedy coraz słabszy i cieńszy, aż w końcu wypada, a w jego miejsce nie pojawia się nowy włos.
Łysienie ‒ przyczyny, rodzaje i leczenie. Jak powstrzymać łysienie?
Każdego dnia tracimy średnio 50-100 włosów, co jest całkowicie normalne i nie powinno być powodem do zmartwień. Problem pojawia się wtedy, gdy kosmyki wychodzą garściami, a na skórze głowy powstają łyse placki. Łysienie może mieć podłoże genetyczne, może być związane z przyjmowaniem konkretnych leków lub z konkretną chorobą. Może dotyczyć zarówno mężczyzn, jak i kobiet w różnym wieku oraz niekiedy i dzieci. Co trzeba wiedzieć o tej przykrej przypadłości? Jak zapobiegać nadmiernemu łysieniu?
Łysienie to powszechnie występujący problem, z którym zmagają się zarówno kobiety jak i mężczyźni w różnym wieku. Źródło: shutterstock
- Łysienie jest problemem, który dotyka każdego
- Jakie są rodzaje łysienia?
- Przyczyny łysienia
- Jak zapobiegać łysieniu?
- Jak leczyć łysienie?
- Łysienie to problem, którego możemy uniknąć?
Rodzaje łysienia
Każdy z rodzajów łysienia jest leczony inaczej, dlatego najważniejsze jest, aby ustalić, z jakiego powodu włosy wypadają. Najlepiej udać się do dermatologa, który przeprowadzi szczegółowy wywiad, pytając m.in. o ogólny stan zdrowia, przyjmowane leki czy przebyte operacje. Zapyta o stres, kobiety – o regularność miesiączek, ewentualne porody czy karmienie dziecka piersią. Lekarzowi musimy przekazać dokładne informacje na temat swojej diety, a także wszystkich dolegliwościach, z jakimi się zmagamy – nawet bezsenność czy przemęczenie. Jeśli wywiad okaże się niejednoznaczny, prawdopodobnie zostaniemy skierowani na badania krwi, aby wykluczyć wszelkie niedobory niezbędnych pierwiastków. Niekiedy zlecane są też badania hormonalne poziomu TSH, FT3 i FT4 – hormonów tarczycy.
Przejdźmy teraz to poszczególnych rodzajów łysienia, jakie wyróżniają specjaliści.
1. Łysienie androgenowe mężczyzn
Łysienie androgenowe mężczyzn objawia się stopniową utratą włosów od skroni. Pojawiają się zakola, które z upływem czasu pogłębiają się, Z czasem powstaje także zakole na środku głowy, pozostawiając włosy jedynie po bokach i z tyłu. Za tego rodzaju łysienie odpowiada pochodna testosteronu – DHT (dihydrotestosteron). Jeśli występuje ona w nadmiarze, mieszki włosowe zaczynają zanikać, ponieważ są bardzo wrażliwe na ten hormon. Dla łysienia androgenowego charakterystyczne jest niewypadanie włosów po bokach i z tyłu głowy, ponieważ mieszki włosowe w tych miejscach nie są wrażliwe na dihydrotestosteron. Jak przebiega leczenie? Zwykle stosuje się substancje, które hamują wysoką aktywność enzymu 5 α-reduktazy, który to jest odpowiedzialny za przekształcanie testosteronu do dihydrotestosteronu. Zawarte są m.in. w preparatach do stosowania od zewnątrz (bezpośrednio na skalp) – jak wyciągi z brzozy, pokrzywy, zielonej herbaty itd. Działanie hamujące produkcję alfa-reduktazy wykazują np. preaparaty Dermedic, Propecia czy Avodart.
2. Łysienie androgenowe u kobiet
Do łysienia androgenowego u kobiet występuje wtedy, gdy mają zbyt wiele męskich hormonów we krwi przy jednoczesnym zbyt niskim stężeniu hormonów żeńskich. Wówczas włosy wypadają w okolicy ciemieniowej oraz czołowe. W leczeniu androgenowego wypadania włosów u kobiet stosuje się leki o działaniu antyandrogenowym (np. spironolakton), które obniżają poziom androgenów (także testosteronu), przez co zmniejszają produkcję DHT. Jednak należy zauważyć, że według badań niewiele kobiet dotkniętych łysieniem cierpi rzeczywiście na zespoły nadmiernej produkcji androgenów (przykładowo zespół policyklicznych jajników). U kobiet choroby te nie są częste i zwykle poziom testosteronu czy siarczan dehydroepiandrosteronu (DHEAS) są w normie.
