U nas zapłacisz kartą
Kit pszczeli na pryszcze - Naturalne rozwiązania dla pielęgnacji skóry
Dlaczego propolis jest tak wyjątkowy?
Propolis w aż 80% może składać się z różnego rodzaju żywic. Zwykle zawiera ich 40-50%. Do 30% zawartości stanowią woski, 10% to olejki eteryczne. Propolis ma w sobie również domieszkę pyłku kwiatowego. Dokładny skład i walory kitu pszczelego zależą od warunków poużytkowych pasieki i miejsca zbioru, a raczej jego klimatu i roślinności. W Polsce głównymi źródłami żywic w propolisie są pąki kwiatowe brzozy, olchy, czereśni, jodły, topoli, świerku czy śliwy.
Generalnie jednak propolis to bardzo złożony pod względem składu surowiec, zawierający ponad 300 substancji i związków chemicznych. Do najlepiej przebadanych należą polifenole, w tym flawonoidy, fenolokwasy, kumaryny, estry i etery aromatyczne, ketofenole oraz aldehydofenole. Główną grupę polifenoli w kicie pszczelim stanowią fenolokwasy, w tym kwas kawowy, salicylowy, felurowy, kumaronowy, wanilinowy czy galusowy. Do występujących w nim flawonoidów zaliczymy kwercetynę, kemferol, galanginę, apigeninę, chryzynę czy akacetynę. Ważną frakcją związków są tu również terpenoidy, w tym geraniol, nerol, kariofilen, patchulen czy stigmasterol.
Właściwości lecznicze propolisu
Do najcenniejszych walorów propolisu, z których chętnie czerpie medycyna, należy działanie przeciwdrobnoustrojowe. Podatne na jego właściwości są przede wszystkim paciorkowce, gronkowce, patogenne grzyby drożdżoidalne czy grzyby powodujące grzybicę skóry, włosów i paznokci. Istotne jest także przeciwwirusowe działanie propolisu, skuteczne wobec wirusów grypy, zapalenia opon mózgowych, polio, pęcherzykowatego zapalenia jamy ustnej oraz wirusa opryszczki. Propolis wykorzystywany jest również w ginekologii do leczenia stanów grzybicznych pochwy oraz nadżerek szyjki macicy. Dzięki bogactwu antyoksydantów, wpływa zaś hamująco na mnożenie się wolnych rodników. Chroni też przed zlepianiem się płytek krwi, dlatego może być wykorzystywany w leczeniu zakrzepów. Propolis wpływa korzystnie na układ krążenia także dlatego, że wzmaga czynność skurczową serca. Ma więc działanie przedzawałowe, jednocześnie rozszerza naczynia wieńcowe serca, uszczelnia naczynia krwionośne i obniża ciśnienie krwi przy nadciśnieniu tętniczym.
Do osobnej kategorii właściwości zaliczymy działanie gojące i naprawcze propolisu. Surowiec ten wyraźnie przyśpiesza regenerację tkanki łącznej, miękkiej oraz kostnej i chrzęstnej. Wspomaga proces ziarninowania naskórka, czyli jego odnowy, pomaga w gojeniu ran i ich bliznowaceniu. Propolis zawiera specjalny związek o nazwie pinocembryna, flawonoid, który działa przeciwgrzybiczo. W jednym z przeglądów z 2019 r. zauważono również, że propolis może pomóc stymulować produkcję kolagenu w skórze, co może dodatkowo wspomagać gojenie się ran. Dlatego jest wykorzystywany zarówno przy odmrożeniach i oparzeniach skóry, jak i w leczeniu ran pooperacyjnych. Propolis stosowany miejscowo może mieć także działanie przeciwbólowe, przeciwkrwotoczne i przeciwzapalne.
Pastylki do ssania – ochronne, łagodzące ból gardła, bakteriostatyczne
Maść propolisowa – leczenie zmian skórnych, łągodzenie stanów zapalnych dziąseł, leczenie nadżerek, owrzodzeń, odleżyn
Jak powstaje propolis?
Propolis to substancja o charakterze żywiczno-balsamicznym. Ma konsystencję tłustego mazidła o barwie jasnobrązowej, zielonkawej, brunatnej, czerwonawej czy pomarańczowej – w zależności od tego, z jakiej rośliny pochodzi. Pachnie żywicą i miodem. Poniżej 15 st. C propolis twardnieje i kruszy się, natomiast pożądanej plastyczności nabiera po osiągnięciu 36 st. C. Topi się w temperaturze 90 st. C.
Pszczoły zbierają substancje żywiczne z pąków kwiatów oraz młodych pędów drzew, a następnie zanoszą je do ula, by go uszczelnić. Najwięcej propolisu zużywają przed zimą, powlekając nim wnętrze ula i regulując wielkość otworów wylotowych. Na podstawie wielkości pozostawionych przez pszczoły szczelin, doświadczeni pszczelarze potrafią przewidzieć, jaka będzie nadchodząca zima.
Zabezpieczenie z propolisu chroni ul nie tylko przed zimnem, ale też przed drobnoustrojami, mogącymi wywoływać choroby. Pozwalają na to przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe właściwości tej substancji. Ponadto propolis może służyć pszczołom do balsamowania zwłok szkodników, które wdarły się do ula i ze względu na gabaryty, pszczoły nie są w stanie ich usunąć.
Słowo propolis pochodzi z greki i oznacza dokładnie „przedmurze miasta”. Kit pszczeli zyskał to określenie, ponieważ dla pszczół stanowi swoisty mur, chroniący ule przed zagrożeniem z zewnątrz, głównie przed zimnem, a także przed drobnoustrojami. Dla ludzi zaś profilaktyka oparta na propolisie to sposób na trzymanie chorób z dala od siebie.
Pszczelarze zbierają propolis metodą na kitołapki lub zeskrobując go z poszczególnych elementów ula. Pierwsza z metod jest skuteczniejsza, ponieważ pozwala zebrać najwięcej propolisu. Metoda ekstensywna, tradycyjna – polegająca na zdejmowaniu propolisu z ram i beleczek, nie daje satysfakcjonujących zbiorów, którymi można znacząco uzupełnić ofertę pasiek. Z intensywnym pozyskiwaniem kitu pszczelego należy jednak uważać, ponieważ na dłuższą metę może zaburzać pracę pszczół i wpływać negatywnie na jakość propolisu. Te, aby nadążyć z jego produkcją, mogą zbierać rozmaite, niekoniecznie pożądane substancje kleiste, które przekreślają właściwości lecznicze i terapeutyczne propolisu.
Co to jest kit pszczeli?
Kit pszczeli, alternatywnie określany jako propolis, to lepka substancja żywiczna. Powstaje z żywic roślinnych, m.in. młodych pędów i pąków brzozy, topoli, świerku, sosny, kasztanowca i olchy, które zbierane są przez pszczoły. Służy im głównie jako materiał uszczelniający i dezynfekujący.
Kit pszczeli jest znacznie odporniejszy na temperaturę w porównaniu z woskiem. Niemalże wcale nie rozpuszcza się w wodzie, za to dobrze w alkoholach czy acetonie. Propolis ma charakterystyczny zapach i w zależności od jego roślinnego pochodzenia różną barwę – pomarańczową, czerwoną, ciemnozieloną, szarą, brunatną lub czarną.
Skład kitu pszczelego
W składzie propolisu pszczelego znajduje się zwłaszcza żywica, wosk roślinny i pszczeli oraz pyłek kwiatowy. Ponadto jest on doskonałym źródłem olejków eterycznych, witaminy A, D, C, E i z grupy B oraz mikroelementów, takich jak miedź, krzem, magnez, mangan, cynk, wapń, cyna, żelazo, glin, sód, srebro, potas, stront i chrom. Kit pszczeli bogaty jest w flawonoidy, takie jak apigenina, chryzyna, galangina, i kwasy aromatyczne, takie jak kwas cynamonowy, kawowy, benzoesowy, salicylowy i ferulowy. Znajdują się w nim związki lotne, takie jak geraniol, farnesol, kariofilen, nerol i patchulen, a także węglowodory, w tym eikozan, triklosan i heksadekanol.
