U nas zapłacisz kartą
Mity i Fakty o Antybiotykowej Masci na Pryszcze - Czy To Prawdziwa Skuteczność?
Jaki antybiotyk na trądzik?
Wybór odpowiedniego antybiotyku na trądzik jest zależny od kilku czynników, takich jak charakter zmian, nasilenie trądziku, reakcja na wcześniejsze leczenie i ogólny stan zdrowia pacjenta. Wśród najpopularniejszych substancji o działaniu antybakteryjnym wykorzystywanych do leczenia przypadłości można wyróżnić:
- tetracyklinę – hamuje wzrost bakterii i zmniejsza stan zapalny, np. Tetracyclinum (maść), Tetracyclinum TZF (tabletki)
- erytromycynę – wykazuje działanie podobne do tetracykliny, np. Aknemycin (maść), Erythromycinum TZF (tabletki powlekane),
- klindamycyna – często wykorzystywany antybiotyk na trądzik. Stanowi składnik wielu preparatów miejscowych – żelu, maści na trądzik np. Acnatac, Duac, Clindacne, Normaclin oraz preparatów doustnych stosowanych przy zakażeniach skóry, np. Dalacin C, Clindamycin MIP,
- doksycyklina – stosowana w poważnych stanach wymagających leczenia doustnego, np. Unidox Solutab, Doxycyclinum Polfarmex.
Wszystkie mocne antybiotyki na trądzik dostępne są na receptę.
Decydując o metodzie leczenia warto zwrócić uwagę na formę antybiotyku na trądzik (tabletki, kapsułki, maść, żel), ponieważ wpływa ona na wygodę aplikacji i skuteczność działania (np. trudno dokładnie smarować pryszcze na plecach).
Miejscowe antybiotyki na trądzik
Miejscowe antybiotyki na trądzik są stosowane bezpośrednio na skórę i działają przede wszystkim na powierzchni, gdzie zwalczają bakterie odpowiedzialne za trądzik.
Antybiotyki w maści na trądzik lub w żelu są bardzo popularną metodą zwalczania zmian skórnych związanych z infekcją bakteryjną. Stosunkowo łatwo się je aplikuje, wchłaniają się przez skórę w niewielkim stopniu, co zmniejsza ryzyko występowania skutków ubocznych związanych z antybiotykoterapią. Przy rozsianych zmianach, szczególnie w trudno dostępnych miejscach maści lub żele na trądzik są mniej praktyczne od tabletek.
Maści salicylowe
Głównym składnikiem maści salicylowych jest kwas salicylowy. Stosuje się je w łagodzeniu stanów zapalnych i w zakażeniach bakteryjnych (trądzik kwalifikuje się tu idealnie), ale głównym zadaniem tych maści jest odnowa i regeneracja, w tym złuszczanie, komórek naskórka. Maści salicylowe są łagodniejsze od innych specyfików złuszczających. Niestety kwas salicylowy może uczulać. Używa się ich nie tylko w leczeniu trądziku ale i innych dermatoz (np. łuszczycy).
Maści salicylowe można kupić już gotowe, często wzbogacone o inne składniki, lub tworzyć na ich bazie indywidualnie dopasowane specyfiki – przygotowuje je farmaceuta zgodnie ze wskazaniami dermatologa.
Zalety: łagodne ale skuteczne usuwanie zrogowaciałego naskórka i odblokowywanie porów.
Wady: mogą uczulać i podrażniać.
Maść na pryszcze z benzoilem
Maść na pryszcze z benzoilem jest jednym z podstawowych sposobów na pozbycie się zmian skórnych. Stosuje się ją w przypadku łagodnych i umiarkowanych zmian skórnych. Ma ona właściwości przeciwbakteryjne i zwalcza drobnoustroje Propionibacterium Agnes.
Cechą charakterystyczną maści na pryszcze z benzoilem jest aktywność komedolityczna. Cecha ta zmniejsza rogowacenie skóry, które jest częstą przyczyną blokady ujść gruczołów łojowych. Ponadto substancja ta nie prowadzi do rozwoju oporności zwalczanych bakterii.
Maść na pryszcze z nadtlenkiem benzoilu można kupić bez recepty. Jest ona dostępna w formie żelu o stężeniu 5 proc. i 10 proc. nadtlenku benzoilu. Na początku leczenia lekarze zalecają najczęściej stosowanie maści w stężeniu 5 proc. Efekty leczenia powinny być zauważalne już po ok. 5 dniach stosowania leku. Jeżeli po tym czasie nie widać poprawy, wówczas możliwe jest zwiększenie dawki do 10 proc. stężenia nadtlenku benzoilu.
Maść stosuje się na oczyszczoną i osuszoną skórę. Ponadto maść na pryszcze należy nakładać na noc bezpośrednio na pryszcze. Należy mieć na uwadze, że preparaty te mocno wysuszają skórę, przez co, nakładając zbyt dużą ilość maści, może ona mieć negatywny wpływ na stan skóry. W przypadku ciężkich zmian skórnych maść z nadtlenkiem benzoilu można łączyć miejscowo z retinoidami.