U nas zapłacisz kartą
Maseczki na alergie skórne bez recepty - Skuteczne rozwiązania dla Twojej skóry
Interakcje z innymi lekami
Maść Tribiotic może wchodzić w interakcje z innymi lekami, jeżeli jest nakładana na skórę uszkodzoną lub rozległe powierzchnie skóry, ponieważ umożliwia to wnikanie substancji czynnych do organizmu.
Stosowanie preparatu jednocześnie z innymi lekami o działaniu nefro- lub ototoksycznym jest przeciwwskazane, ponieważ kumuluje się ryzyko szkodliwego działania na nerki i/lub słuch. Przykładowo silne środki moczopędne powodują wzrost stężenia neomycyny we krwi, co może wywołać nawet głuchotę. Ryzyko sumowania działań niepożądanych rośnie również, jeśli pacjent stosuje równocześnie leki o możliwych właściwościach neurotoksycznych.
Doustne przyjmowanie neomycyny podczas terapii może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji nadwrażliwości.
Należy pamiętać, że stosowanie miejscowe leków z neomycyną może skutkować pojawieniem się krzyżowej reakcji uczuleniowej na pozostałe antybiotyki aminoglikozydowe.
Dystrybutor na terenie Polski: Kato Labs Sp. z o.o.
Powyższy artykuł ma charakter informacyjny i nie może zastąpić przeczytania ulotki leku ani wizyty u lekarza. Zawsze przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu.
Tribiotic w ciąży i okresie laktacji
Stosowanie maści Tribiotic w ciąży nie jest zalecane. Podczas karmienia piersią również nie należy używać leku. Dotychczas nie przeprowadzono odpowiednich badań, jednak zawarte w preparacie antybiotyki, szczególnie neomycyna, mogą mieć szkodliwy wpływ na rozwój płodu/noworodka lub przebieg ciąży.
Należy zachować ostrożność, jeżeli pacjent ma alergię na jakikolwiek antybiotyk aminoglikozydowy lub polimyksynowy, ponieważ może występować także uczulenie na inne antybiotyki z tych grup.
Stosowanie Tribiotic u osób z wadą słuchu oraz z nieprawidłową czynnością nerek jest możliwe, ale wymaga wzmożonej ostrożności. Jeśli chory cierpi na zaburzenia czynności nerek, to ryzyko wystąpienia toksycznego działania leku na nerki lub słuch jest u niego podwyższone.
- wystąpią silne objawy alergiczne,
- wystąpią objawy nadwrażliwości,
- leczenie nie przynosi rezultatów,
- objawy nasilają się.
Uczulenie na rękach – objawy
Bez względu na czynnik sprawczy alergia na dłoniach ma zawsze podobny przebieg. Uczulenie na rękach ma przeważnie postać drobnych, czerwonych wyprysków, które zlewają się w większe plamy. Niekiedy mogą się pojawić pęcherze wykazujące tendencję do sączenia. Zmianom skórnym towarzyszy zazwyczaj silne swędzenie, pieczenie dłoni i ból. Skóra na rękach staje się wysuszona i pomarszczona. Uczuleniu nierzadko towarzyszy obrzęk. Swędząca wysypka wyzwala u chorych konieczność drapania, które nie łagodzi świądu. Zdarza się, że dodatkowo podrażnia skórę, prowadząc do powstania otarć, uszkodzeń lub piekących owrzodzeń. Stanowią one wrota wnikania do organizmu szkodliwych czynników chorobotwórczych, które zaostrzają stan zapalny. W późniejszym czasie skóra na dłoniach staje się grubsza, zmienia się jej koloryt – jest ciemniejsza, z możliwymi bliznami, wyraźnie zaznaczają się jej naturalne bruzdy. Dla niektórych chorych objawy te stanowią przyczynę dużego dyskomfortu psychicznego.
Przy ustalaniu sposobu terapii konieczne jest przeprowadzenie testów skórnych, które określą, jaki czynnik odpowiada za reakcję alergiczną. Standardowy test zawiera 20 alergenów: niektóre metale, składniki gumy, żywice, leki do stosowania zewnętrznego, konserwanty i substancje zapachowe. Dopiero dokładna identyfikacja alergenu stanowi podstawę do opracowania leczenia. Osoby z alergią na rękach powinny stosować leki antyhistaminowe (cetyryzyna, hydroksyzyna, feksofenadyna, loratadyna). W niektórych przypadkach niezbędne jest podanie leków immunosupresyjnych, które obniżają aktywność układu odpornościowego, a w ostateczności glikokortykosteroidów. Przy zakażeniach wtórnych konieczna jest antybiotykoterapia. Należy ograniczyć ekspozycję na czynnik wyzwalający uczulenie. Warto chronić zmiany skórne specjalistyczną odzieżą. Zastosowanie ma tutaj dermasilk, czyli bielizna i odzież lecznicza z modyfikowanej przędzy jedwabnej.
Budowa skóry
Nasza skóra jest największym narządem, pokrywającym całe ciało. Oddziela i chroni narządy wewnętrzne przed środowiskiem zewnętrznym, dzięki swojej skomplikowanej budowie i funkcjach, jakie pełni. Powierzchnia skóry dorosłego człowieka wynosi nawet ok. 2 m², a grubość od 0,5 mm do 4 mm. Najcieńsza jest skóra na powiekach, natomiast najgrubsza warstwa skóry (rogowa) występuje na podeszwach stóp. Grubość skóry uzależniona jest od płci i cech indywidualnych. Mężczyźni zwykle mają grubszą skórę w porównaniu do kobiet. Skóra dorosłego człowieka może ważyć ok. 6% masy ciała, czyli od 4 do nawet 5,5 kg. Skóra składa się z trzech głównych warstw.
Naskórek (łac.epidermis) – to górna warstwa, która stanowi bezpośrednią granicę pomiędzy organizmem a środowiskiem zewnętrznym. Głównym typem komórek w naskórku są keratynocyty, które produkują keratynę - białko nadające skórze jej wytrzymałości. Naskórek nie posiada naczyń krwionośnych, dlatego rogowacieje, czyli obumiera, i systematycznie się złuszcza. Posiada barwnik – melaninę, nadającą włosom i skórze koloru i składa się z 5 warstw: rogowej, jasnej, ziarnistej, kolczystej, podstawnej.
Skóra właściwa (łac. dermis) – to warstwa środkowa, zawierająca receptory, naczynia krwionośne, nerwy oraz gruczoły łojowe i potowe, a także korzenie włosów. Jest zbudowana z tkanki łącznej, która nadaje skórze wytrzymałości, elastyczności i sprężystości. Głównym składnikiem tej części skóry jest kolagen. Włókna kolagenowe są powiązane elastycznymi włóknami zbudowanymi z elastyny. W skórze właściwej wyróżnia się warstwy:
Brodawkową, która jest silnie pofalowana i zawiera tkankę łączną, a także dostarcza skórze tlen i składniki odżywcze.
Siateczkowatą, zawierającą włókna kolagenowe i elastynowe odpowiedzialne za jędrność, sprężystość i wytrzymałość skóry. W tej warstwie znajdują się również gruczoły, naczynia krwionośne i limfatyczne oraz receptory czuciowe.