U nas zapłacisz kartą
Walka z problemami skórnymi - Męskie rozwiązania antybiotykowe
Antybiotyki miejscowe na skórę
Antybiotyki to substancje wytwarzane przez drobnoustroje, które przy podawaniu w odpowiednio niewielkich dawkach hamują rozwój innych mikroorganizmów lub prowadzą do ich unicestwienia. Stosuje się je nie tylko do zwalczania zakażeń bakteryjnych, ale również profilaktycznie, np. w sytuacji osłabienia odporności. Ich użycie powinno być jednak ściśle kontrolowane ze względu na liczne możliwe działania uboczne. Najważniejszym zaleceniem jest odpowiednio krótki czas stosowania – zwykle nie powinno się używać jej dłużej niż przez 6 tygodni, aby uniknąć nabycia przez organizm odporności na jej działanie. Wyróżnia się antybiotyki naturalne, syntetyczne i półsyntetyczne. Ich stosowanie bezpośrednio na skórę nie wiąże się z takim spektrum działań ubocznych, jak w przypadku doustnego przyjmowania substancji antybiotycznych. Stąd w aptekach oprócz preparatów wydawanych z przepisu lekarza są też dostępne maści antybiotyczne sprzedawane bez recepty.
Trądzik jest powszechną dolegliwością szczególnie młodzieży w wieku dojrzewania, jednakże również wiele starszych osób cierpi z powodu szpecących krost na skórze twarzy, dekoltu czy pleców.
Szczególnie ciężkie objawy trądziku, które nie dają się zwalczyć za pomocą produktów drogeryjnych, mogą być leczone za pomocą maści z antybiotykiem przepisanej przez lekarza dermatologa.
Aby określić szczep bakterii powodujący trądzik u konkretnej osoby, lekarz powinien w pierwszej kolejności zlecić wykonanie właściwych badań mikrobiologicznych albo wymazu ze skóry. Dzięki temu możliwe jest dobranie najbardziej odpowiedniego rodzaju antybiotyku.
Do antybiotyków najczęściej stosowanych w leczeniu trądziku należą klindamycyna i erytromycyna. Pierwsza z nich wykazuje działanie bakteriobójcze i bakteriostatyczne. Spektrum jej działania obejmuje bakterie beztlenowe oraz Gram-dodatnie, w tym Propionibacterium acnes, które są główną przyczyną powstawania trądzikowych wykwitów na skórze.
Tribiotic
Preparat ma w składzie 3 antybiotyki o szerokim działaniu. W 1 g maści Tribiotic znajduje się 5 mg siarczanu neomycyny, 400 j.m. bacytracyny cynkowej oraz 5000 j.m. B siarczanu polimyksyny. Substancją pomocniczą jest wazelina biała.
Neomycyna należy do grupy antybiotyków aminoglikozydowych. Jej działanie przeciwbakteryjne polega na zatrzymaniu syntezy białek bakteryjnych. W badaniach stwierdzono, że działa in vitro na szczepy: Enterococcus faecalis, Escherichia coli, Enterobacter spp., Haemophilus influenzae, Klebsiella spp., Mycobacterium tuberculosis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Salmonella spp., Shigella spp., Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Proteus mirabilis, Proteus indolododattni, Pseudomonas aeruginosa.
Bacytracyna jest antybiotykiem peptydowym. Zaburza oraz hamuje syntezę bakteryjnych ścian komórkowych. Na działanie bacytracyny wrażliwe są zwłaszcza bakterie Gram-dodatnie – substancja działa in vitro na Clostridium species (spp.), Corynebacterium spp., gronkowce oraz paciorkowce. Bakterie Gram ujemne zazwyczaj cechują się opornością, jednak lek działa na należące do nich Fusobacterium spp., Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae oraz Neisseria meningitidis.
Wskazania do stosowania
Maść Tribiotic na niewielkie rany i zadrapania zaleca się stosować w celu przeciwdziałania ich zakażeniom bakteriami.
Kiedy nie stosować tego leku
- u dzieci przed ukończeniem 12 roku życia – z uwagi na ryzyko toksycznego wpływu na nerki i narząd słuchu,
- u pacjentów z nadwrażliwością na jakikolwiek składnik maści,
- do oczu lub na błony śluzowe,
- na rozległe powierzchnie skóry uszkodzonej,
- na rany głębokie lub kłute, sączące zmiany skórne i ciężkie oparzenia.
Podwójna moc na problemy skórne
Maxicortan to lek do stosowania miejscowego w stanach zapalnych skóry, który wykazuje miejscowe działanie przeciwzapalne, przeciwświądowe i obkurczające naczynia krwionośne. Produkt ten jest wskazany dla osób cierpiących na atopowe zapalenie skóry, wyprysk kontaktowy alergiczny, pokrzywkę oraz reakcje występujące po ukąszeniu przez owady. Maxicortan dzięki swojemu wielokierunkowemu, miejscowemu działaniu zwalcza objawy zapalenia takie jak przekrwienie, zaczerwienienie,
ból, obrzęk oraz swędzenie, przynosząc skórze szybką ulgę.
Lek stosowany miejscowo w stanach zapalnych skóry różnego pochodzenia przede wszystkim o podłożu alergicznym, o średnim nasileniu, które reagują na glikokortykosteroidy
Wykazuje miejscowe działanie przeciwzapalne, przeciwświądowe oraz obkurczające naczynia krwionośne Przynosi szybką ulgę w stanach zapalnych skóry Zwalcza objawy zapalenia takie jak przekrwienie, zaczerwienienie, ból, obrzęk oraz swędzenie* Dotyczy Hydrocortisoni acetas w kremie dostępnego na rynku Polskim.
Przeciwwskazania do stosowania maści antybiotycznej
Maść z antybiotykiem powinna być stosowana oszczędnie – nakładać ją należy cienką warstwą nie częściej niż zaleca producent konkretnego środka. Produkty tego typu nie powinny być stosowane na większych powierzchniach skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym ani na uszkodzone tkanki.
Nie wszyscy też mogą i powinni leczyć skórę za pomocą antybiotyków. Do przeciwwskazań do ich stosowania należy m.in. ciąża i karmienie piersią (leczenie jest możliwe tylko za wskazaniem lekarza), a także alergia na konkretne składniki preparatu. Pod szczególną kontrolą powinny się też znaleźć stosujące antybiotyki osoby starsze.
Maść z antybiotykiem należy stosować je systematycznie do uzyskania efektów – zaprzestanie kuracji po zbyt krótkim czasie może doprowadzić do wytworzenia przez bakterie antybiotykooporności, przez co ich całkowite zwalczenie będzie zdecydowanie trudniejsze. Uodpornienie się bakterii na antybiotyki jest tez możliwe przy nadmiernym i zbyt częstym stosowaniu preparatu na skórę.
Stosując maści z antybiotykiem najlepiej przestrzegać wydanych przez lekarza zaleceń dotyczących dawek i godzin ich aplikacji. W zależności od rodzaju substancji czynnej kuracja powinna trwać nie dłużej niż 10-12 dni.
Niekiedy używanie maści z antybiotykiem takim jak np. neomycyna może prowadzić do powikłań, takich jak:
- rozwój dodatkowych zakażeń bakteryjnych lub grzybiczych skóry,
- zapalenie mieszków włosowych,
- zapalenie skóry,
- pieczenia i swędzenie skóry,
- powstanie ogólnej nadwrażliwości obszarów ciała, na które aplikowany był antybiotyk.
Środki ostrożności
Substancje czynne preparatu mogą wchłaniać się przez skórę i wywoływać u niektórych pacjentów charakterystyczne dla kortykosteroidów ogólnoustrojowe objawy niepożądane. Obecność gentamycyny może powodować wystąpienie ototoksyczności oraz nefrotoksyczności, w szczególności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Należy unikać wdrażania terapii u osób, u których zdiagnozowano zaburzenia czynności wątroby lub nerek oraz u dzieci.
Stosowanie siarczanu gentamycyny wiąże się z ryzykiem intensywnego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów, a także pojawieniem się bakterii, które będą odporne na działanie antybiotyku aminoglikozydowego. Podczas stosowania maści należy obserwować skórę, a jeśli wystąpi reakcja alergiczna objawiająca się świądem, pieczeniem lub zaczerwienieniem skóry, konieczne jest natychmiastowe odstawienie maści. Występowanie skórnych reakcji alergicznych może być spowodowane przez zawartość w preparacie alkoholu.
Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku aplikowania leku na skórę pach lub pachwin. W tych miejscach skóra jest szczególnie wrażliwa, więc lek powinien być stosowany tylko w przypadkach bezwzględnej konieczności.
U pacjentów w podeszłym wieku maść powinna być stosowana ostrożnie, zwłaszcza jeżeli występują stany zanikowe w tkance podskórnej. Ostrożność należy zachować również u pacjentów chorujących na łuszczycę, ponieważ pod wpływem maści może dojść do nawrotu choroby, a także wystąpienia łuszczycy uogólnionej krostkowej, jak też ogólnych działań toksycznych, związanych z zaburzeniem czynności skóry.
Wystąpienie zakażeń skóry o podłożu grzybiczym wymaga wdrożenia dodatkowego leczenia preparatami przeciwgrzybiczymi.