Największy pryszcz na świecie - wyzwanie dla mocnych nerwów
Nie bądź małpą w czerwonym
Zdenerwować ich może wszystko, o czym przekonała się Agnessa Mironowa – bohaterka książki „Byłam żoną enkawudzisty”, a jednocześnie „czerwona księżniczka”, która spadła na samo dno. Z bajkowych pałaców stalinowskiej wierchuszki trafiła do więzienia na Łubiance.
Nosiła tam na sobie czerwoną wełnianą bluzeczkę, nie zdając sobie sprawy z faktu, że może tym samym rozwścieczyć strażniczkę. Boleśnie przekonała się o tym w środku nocy:
Rozjuszona strażniczka przyszła do mnie. Drze się: „Ach ty, taka owaka, żeby spać w czerwonym ubraniu! To mi działa na nerwy!”. No i tak. Musiałam ściągnąć bluzkę. A wie pani, czemu jej to działało na nerwy? Bo czerwony to kolor krwi, a ona pilnowała przez judasza, żeby nikt sobie nic nie zrobił.
Ofiary łagrów i głodu. Tak polska prasa przedwojenna przedstawiała przybyszy z ZSRR.
Na innym tle widać krew, a na czerwonym nie. A może było i tak – zaglądnęła przez judasza, zobaczyła jaskrawą, czerwoną plamę i w pierwszej chwili chwycił ją strach, wydało jej się, że to krew. Cała we krwi! (cyt. za: M. Jakowienko „Żona enkawudzisty. Spowiedź Agnessy Mironowej”)
„Tylko dla ludzi o mocnych nerwach”
Małopolska jest pierwszym w Polsce województwem, w którym przyjęto przepisy antysmogowe na poziomie województwa. Sejmik małopolski uchwalił nowe rozwiązania 23 stycznia 2017 r. Od tego czasu w nowych domach na terenie regionu można montować tylko takie piece do ogrzewania na paliwa stałe, które spełniają najwyższe normy emisyjne. Do końca 2022 r. trzeba wymienić kotły na węgiel lub drewno, które nie spełniają żadnych norm emisyjnych. Zabronione jest też używanie paliw niskiej jakości: mułów i flotów węglowych, a także drewna o wilgotności powyżej 20 proc. Uchwała nie dotyczy Krakowa, w którym od 2019 r, obowiązuje już całkowity zakaz stosowania węgla i drewna w kotłach, piecach i kominkach.
Według Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków 1 lipca tego roku na terenie województwa z kopciuchów korzystało jeszcze 119 tys. gospodarstw domowych.
A często, zamiast rozwoju i rodzinnego szczęścia, gdy pojawiają się dzieci:
– zmęczeni, zestresowani, osłabieni nie umiemy się wzajemnie wspierać
– ożywają stare, a także pojawiają się nowe konflikty, wzajemne ataki i oskarżenia
– próbujemy wychowywać dzieci każdy na swój sposób, często zgodnie z przekazem od swoich rodziców
– zdarza się, że robimy krok w tył i wracamy do swoich rodzin pochodzenia (emocjonalnie lub fizycznie jesteśmy bliżej ze swoimi rodzicami niż ze sobą nawzajem)
– zamiast mocnego MY, tworzymy toksyczne układy
– ktoś szuka “wsparcia poza związkiem”: sięga po używki, wpada w wir pracy, znajduje inny związek…
– albo wikła dziecko, budując koalicję przeciw partnerowi…
– teściowie lub rodzice “zagarniają” wnuka i przejmują kontrolę nad naszą rodziną…
To jest bardzo trudny zakręt, z którego nie zawsze udaje nam się wyjść razem.
Czy można sytuację jakoś uratować?
Można, zawsze można i koniecznie trzeba 🙂
Tylko najpierw musimy cofnąć się na start i pokonać przeszkody, których wtedy nie zauważyliśmy.
Zanim zostaliśmy rodzicami…
Parę spraw można było sobie poukładać…
Tak, by dziś tworzyć stabilny, niezależny związek.
Pracownik pomocy humanitarnej
Praca na misjach humanitarnych w różnych zakątkach świata lub w Polsce jest pełna wyzwań. Pomaganie ludziom poszkodowanym w wyniku katastrof i klęsk żywiołowych jest bardzo trudne, ale sprawia wiele satysfakcji i jest bardzo potrzebne. Czasem pracownicy humanitarni wyjeżdżają w niebezpieczne miejsca - tam, gdzie toczą się wojny, gdzie ludzie cierpią z powodu konfliktów religijnych, ataków terrorystycznych. Wtedy tzw. mocne nerwy bardzo się przydają.
Praca w organizacjach zajmujących się pomocą humanitarną to także godziny spędzone za biurkiem. Zanim będzie można wyruszyć na misję, trzeba przecież zdobyć potrzebne pieniądze i napisać wnioski o granty. Potem trzeba pisać raporty i sprawozdania, monitorować przebieg projektów, robić rozliczenia finansowe.
Organizacje zajmujące się pomocą humanitarną poszukują pracowników o różnym wykształceniu, potrzebnym do pracy na konkretnych stanowiskach. Dodatkowym atutem będzie ukończenie studiów o kierunku pomoc humanitarna.
Nie okazuj owcom litości
Jednym z nieodłącznych elementów łagrowej odysei nie tylko czasów II wojny światowej był głód. Ciągły, niemożliwy do zagłuszenia, a tym bardziej zwalczenia głód. Nie da się go pokonać dobrym nastawieniem i dumą. Mironowa miała to szczęście, że w pewnym momencie trafiła do łagrowej placówki wyspecjalizowanej w produkcji żywności – ogromnych farm, usytuowanych na stepach. Hodowano tam owce i uprawiano rośliny na paszę dla nich.
Poza ciężką pracą przy sianokosach i żniwach, oporządzaniu zwierząt i produkcji serów z ich mleka, więźniowie w obozach pracy jeździli na tak zwane letowki (marzenie każdego osadzonego).
Grupa szczęściarzy przez całe lato mieszkała w stepie razem ze stadem owiec, którym się zajmowali. Na miejscu mogli odżyć. Choć chleb dowożono im co kilka dni, wcale nie narzekali na głód. Pili nielegalnie owcze mleko i zabijali owce na mięso. To ostatnie wymagało od nich pracy zespołowej i sprytu.
Szpital obozowy w Workucie. W podobnej placówce pracowała Mironowa, która przed aresztowaniem przez pewien studiowała medycynę . Szpitale obozowe były wobec braku wszelkich środków medycznych i pracy przymusowej były zwyczajnymi umieralniami.
Kiedy pozbawiali zwierzę życia, musieli bardzo szybko się z nim uporać. Przez jedną noc je oprawiali, gotowali i zjadali ile zdołali. Resztę wynosili w step, rozrzucali w krzakach, miejsce chlapali krwią, a w wypadku kontroli uparcie twierdzili, że martwa owca to sprawka wilków. Te wybiegi pozwalały im zebrać siły i przeżyć kolejną ciężką zimę.
U nas zapłacisz kartą