U nas zapłacisz kartą
Wszystko, co Musisz Wiedzieć o Okołomieszkowym Zapaleniu Skóry
Leczenie rogowacenia okołomieszkowego
W walce z rogowaceniem okołomieszkowym pomoże nam:
Suplementacja witaminą A oraz witaminą C, które wpływają na poprawę jakości skóry – ale nie tylko po tabletki warto sięgnąć – pamiętajmy, że nic nie zastąpi pełnowartościowej diety, a wspomniane witaminy z powodzeniem można czerpać właśnie z żywności, przede wszystkim z warzyw i owoców, takich jak marchew, szpinak, truskawki, czereśnie, brzoskwinie, morele, cytrusy, czerwona papryka, pomidory.
Odpowiednie nawodnienie (30ml/kg masy ciała – a więc kobieta ważąca 60 kg powinna wypijać minimum 1,8 l płynów dziennie).
Odpowiednia pielęgnacja skóry – gruboziarniste peelingi wykonywane dwa razy w tygodniu pomogą złuszczać martwy naskórek, a tym samym zapobiegną gromadzeniu się go wokół mieszków włosowych. Ten sam efekt może przynieść nawet masaż szorstką gąbką lub rękawicą w trakcie kąpieli. Po prostu osoby ze skłonnością do rogowacenia okołomieszkowego powinny większą wagę przykładać do codziennej higieny i pomagać skórze się złuszczać. Zatem pamiętajmy, że nawet gdy bierzemy tylko szybki prysznic, newralgiczne miejsca powinniśmy chociaż prze chwilę poszorować gąbką. Ale uwaga! – jeśli na skórze są stany zapalne, drobne ranki, nie należy stosować tych zabiegów.
Kąpiele z dodatkiem soli – sól zmiękcza naskórek.
Domowe sposoby – np. nacieranie skóry wacikiem nasączonym octem jabłkowym, który ma właściwości przeciwzapalne i antybakteryjne, a zawarte w nim kwasy złuszczają skórę i odtykają mieszki włosowe. Innym sposobem jest smarowanie skóry olejem kokosowym, bogatym w kwas laurynowy, który reguluje wydzielanie keratyny i zapobiega gromadzeniu się jej na skórze, ponadto również działa antybakteryjnie i przeciwzapalnie. Przed tymi zabiegami można dodatkowo wyszczotkować skórę na sucho specjalną szczoteczką do skóry.
Dermokosmetyki – dla skóry z rogowaceniem okołomieszkowym powinny zawierać składniki natłuszczające, nawilżające i przeciwzapalne. A dokładnie:
Zapalenia mieszków włosowych - rozpoznanie
Rozpoznanie zapalenia mieszków włosowych ustala się na podstawie stwierdzenia typowych wykwitów związanych z mieszkami włosowymi. Nie są wymagane dodatkowe badania laboratoryjne. W przypadku zmian skórnych zlokalizowanych na skórze twarzy konieczne może być badanie mykologiczne w celu zróżnicowania bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych z zakażeniem grzybiczym. W przypadku zmian przewlekłych i nawracających wskazane jest wykonanie badania na nosicielstwo gronkowca złocistego (wymaz z nosa).
Leczenie zapalenia mieszków włosowych o etiologii bakteryjnej polega na stosowaniu antybiotyków miejscowo, takich jak mupirocyna, kwas fusydowy czy retapamulina. W zmianach skórnych o bardziej nasilonym przebiegu wskazana może być antybiotykoterapia ogólna (często z uwzględnieniem antybiogramu). W przypadku figówki leczenie jest trudne i wymaga dłuższego podawania antybiotyków ogólnie.
Klasyczne formy gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych reagują dobrze na miejscowe antybiotyki. W postaciach przewlekłych konieczne może być wykonanie dodatkowych badań bakteriologicznych. Figówka natomiast może po sobie pozostawić bliznowacenie, a jej leczenie jest niekiedy kilkumiesięczne.
Zapalenie mieszków włosowych
Zapalenie mieszków włosowych to częsta jednostka chorobowa, która może mieć podłoże infekcyjne, w tym najczęściej bakteryjne. Typowe wykwity to przymieszkowe krosty, które mogą występować w każdej lokalizacji, przy czym częste jest zajęcie owłosionej skóry głowy czy kończyn.
Zapalenie mieszków włosowych stanowi częsty problem dermatologiczny związany ze stanem zapalnym mieszka włosowego i jego otoczenia. Zapalenie to może być spowodowane zakażeniem, w tym najczęściej bakteryjnym (czynnikiem etiologicznym jest gronkowiec złocisty – Staphylococcus aureus), ale również grzybiczym czy wirusowym.
Do innych czynników odpowiedzialnych za zapalenie mieszków włosowych należą przewlekłe drażnienie czy uraz mechaniczny (pocieranie), co może manifestować się klinicznie w postaci tzw. zespołu niebieskich dżinsów czy zespołu kierowców ciężarówek, gdzie, odpowiednio, zmiany zlokalizowane są na skórze kończyn u osób noszących zbyt ciasne spodnie lub na skórze pośladków u osób przebywających długotrwale w pozycji siedzącej. Inną możliwą przyczyną zapalenia mieszków włosowych są stosowane leki (takie jak glikokortykosteroidy), oleje i smoły (w tym ekspozycja zawodowa), a także stosowane na skórę opatrunki okluzyjne. Warto wspomnieć, że kąpiel w podgrzewanych basenach o zamkniętym obiegu (jaccuzi) może sprzyjać zakażeniu mieszków włosowych wywołanemu przez pałeczkę ropy błękitnej (Pseudomonas aeruginosa).
Do zapalenia mieszków włosowych predysponują nadwaga i nadmierna potliwość. Ponadto częściej chorują pacjenci zakażeni HIV i chorzy na AIDS, a także cukrzycę.