U nas zapłacisz kartą
Wszystko, co Musisz Wiedzieć o Okołomieszkowym Zapaleniu Skóry
Zapalenie mieszków włosowych
Zapalenie mieszków włosowych to częsta jednostka chorobowa, która może mieć podłoże infekcyjne, w tym najczęściej bakteryjne. Typowe wykwity to przymieszkowe krosty, które mogą występować w każdej lokalizacji, przy czym częste jest zajęcie owłosionej skóry głowy czy kończyn.
Zapalenie mieszków włosowych stanowi częsty problem dermatologiczny związany ze stanem zapalnym mieszka włosowego i jego otoczenia. Zapalenie to może być spowodowane zakażeniem, w tym najczęściej bakteryjnym (czynnikiem etiologicznym jest gronkowiec złocisty – Staphylococcus aureus), ale również grzybiczym czy wirusowym.
Do innych czynników odpowiedzialnych za zapalenie mieszków włosowych należą przewlekłe drażnienie czy uraz mechaniczny (pocieranie), co może manifestować się klinicznie w postaci tzw. zespołu niebieskich dżinsów czy zespołu kierowców ciężarówek, gdzie, odpowiednio, zmiany zlokalizowane są na skórze kończyn u osób noszących zbyt ciasne spodnie lub na skórze pośladków u osób przebywających długotrwale w pozycji siedzącej. Inną możliwą przyczyną zapalenia mieszków włosowych są stosowane leki (takie jak glikokortykosteroidy), oleje i smoły (w tym ekspozycja zawodowa), a także stosowane na skórę opatrunki okluzyjne. Warto wspomnieć, że kąpiel w podgrzewanych basenach o zamkniętym obiegu (jaccuzi) może sprzyjać zakażeniu mieszków włosowych wywołanemu przez pałeczkę ropy błękitnej (Pseudomonas aeruginosa).
Do zapalenia mieszków włosowych predysponują nadwaga i nadmierna potliwość. Ponadto częściej chorują pacjenci zakażeni HIV i chorzy na AIDS, a także cukrzycę.
Zapalenie mieszków włosowych - objawy
Typową zmianą skórną w zapaleniu mieszków włosowych, niezależnie od etiologii, jest drobna krosta koloru żółtego, często przebita włosem i otoczona niewielką rumieniową obwódką.
Zmiany skórne mogą być pojedyncze lub mnogie. W przypadku zmian powierzchownych dolegliwości nie występują. Świąd i bolesność mogą pojawić się w przypadku zmian głębszych (tzw. zwykłe zapalenie mieszków włosowych), które często pokrywa się z występowaniem czyraków lub czyraków mnogich. W przypadku figówki zmiany skórne są bardziej nasilone i przybierają postać wykwitów grudkowych, krostkowych, a nawet guzów skórnych. Zmiany tego typu mogą goić się z pozostawieniem blizny.
W razie pojawienia się zmian skórnych wskazujących na zapalenie mieszków włosowych należy zgłosić się do dermatologa.
Rogowacenie okołomieszkowe – przyczyny
Rogowacenie okołomieszkowe w głównej mierze jest schorzeniem genetycznym , a zatem jest przenoszone z rodzica na dziecko.
Rogowacenie okołomieszkowe nabyte ma związek przede wszystkim z nadmiernym przesuszeniem skóry, które zaburza prawidłowe procesy rogowacenia naskórka . W tym przypadku dochodzi do charakterystycznego mechanizmu, w którym obumarłe komórki nie są naturalnie usuwane poprzez ich złuszczenie , tylko pozostają na naskórku. Wskutek tego zalegają na skórze i przyczyniają się do powstawania zaczerwienionych rogowych krostek na ciele i twarzy – najczęściej na owłosionych powierzchniach brwi i policzków, ale także ud, pośladków i przedramion.
Dokładne przyczyny rogowacenia okołomieszkowego nie zostały jak dotąd poznane. Do najbardziej prawdopodobnych zalicza się:
- nieprawidłową keratynizację mieszków włosowych ,
- brak gruczołów łojowych w miejscach zmian skórnych – badania pokazują, że w obszarach, gdzie pojawiają się objawy rogowacenia okołomieszkowego, następuje większa przepuszczalność bariery naskórkowej i zwiększona przeznaskórkowa utrata wody,
- zaburzenia funkcjonowania lejka mieszka włosowegolubłodygi włosów – według tej teorii skręcone włosy przyczyniają się do pęknięcia mieszków włosowych i zaburzeń keratyznizacji [2].
Czym jest rogowacenie?
Komórki warstwy podstawnej (komórki macierzyste naskórka) nieustannie dzielą się i różnicują, tworząc nowe nazywane keratynocytami. Stopniowo wypychają one poprzednie warstwy komórek ku powierzchni skóry, po drodze tracąc jądra komórkowe, spłaszczając się i twardniejąc pod wpływem zwiększania się w ich strukturze ilości keratyny.
Keratyna jest białkiem, które jest obecne np. w zwierzęcych rogach, dlatego proces ten nazywamy rogowaceniem lub keratynizacją. Takie obumarłe komórki tworzą najbardziej zewnętrzną warstwę naskórka, a następnie odrywają się od jego powierzchni i regularnie zastępowane są przez nowe. Dzięki temu nieustannemu „zrzucaniu” komórek skóra chroni się przed czynnikami zewnętrznymi oraz potencjalnie niebezpiecznymi mikroorganizmami.
