U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki na dłoniach - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
W których miejscach najczęściej pęka skóra na dłoniach?
W zależności od przyczyny pękającej skóry dłoni, ogniska zmian mogą pojawiać się w różnych miejscach. Najczęściej skóra pęka jednak między palcami lub na ich opuszkach, ponieważ to właśnie tam jest najdelikatniejsza.
W przypadku podrażnienia skóry dłoni środkami chemicznymi lub gdy wpływają na nią niekorzystnie warunki atmosferyczne, sucha i pękająca skóra pojawia się między palcami i na zewnętrznej stronie dłoni oraz na opuszkach palców.
Kiedy natomiast mówimy o zmianach na skórze dłoni, które wiążą się z poważnymi problemami dermatologicznymi, wówczas miejsce występowania suchej i pękającej skóry zazwyczaj wiąże się ze stanami zapalnymi. W przypadku łuszczycy skóry, zmiany pojawiają się na zewnętrznej stronie dłoni - występują pod postacią płasko-wyniosłych grudek o różnej wielkości, pokrytych biało-srebrzystymi łuskami, a zmiany są wyraźnie odgraniczone od otaczającej skóry. W przypadku dłoni łuszczyca może zaatakować również powierzchnię paznokci. Pojawiają się wówczas punktowe zagłębienia w płytce paznokciowej czy też grudki podpaznokciowe, widoczne jako żółte plamki na płytce. Paznokcie stają się wtedy zabarwione, pogrubione, nadmiernie kruche i łamliwe.
W przypadku zmian związanych z grzybicą dłoni, na powierzchni skóry pojawią się drobne pęknięcia. Bardzo często wokół takich pęknięć występuje biała obwódka, która z czasem staje się wilgotna i prowadzi do powstania pęcherza. Kiedy choroba jest nieleczona, pęcherzyki pojawiają się na skórze coraz częściej, a pękając, prowadzą do zarażenia się bakteriami. Grzybica najcześciej atakuje opuszki palców oraz wewnętrzna stronę naszych dłoni. Zazwyczaj wraz ze zmianami struktury skóry pojawiają się również zmiany jej koloru.
Bostonka dorośli
Często niesłusznie bostonka jest oskarżana o bycie chorobą brudnych rąk. Bardzo trudno jest uniknąć zarażenia, gdy już pojawi się w pobliżu. Chorobę wywołują enterowirusy (najczęściej Coxackie A16, 75, 7, 9, 10, enterowirus 71) - wysoce zakaźne patogeny, szczepy, które szybko mutują, a przebycie choroby nie gwarantuje nam odporności przy kolejnym spotkaniu z wirusem (stąd na tę chorobę nie ma szczepionki).
Wirus rozprzestrzenia się w skupiskach ludzi (głównie dzieci w przedszkolach, z dzieci na innych członków rodziny) poprzez bezpośredni kontakt zarażonym. Zakażenie przenosi się wraz ze śliną (niedomyte naczynia), drogą kropelkową (kaszel, kichanie), a także wraz z płynem wypełniającym pęcherzowe zmiany skórne (kontakt z przedmiotami chorego, np. zabawki w przypadku dzieci).
Absurdalnie choroba w literaturze angielskiej prawie nie występuje. Ponadto Bostonka u dorosłych jest uznawana za niezwykle rzadką, a w dostępnych opracowaniach geograficznych "blok wschodni", a szczególnie Polska i Białoruś są jej dzikim rezerwuarem.
Wyprysk potnicowy – przyczyny
Wyprysk potnicowy (ang. dyshidrotic eczema, pompholyx) należy do najczęściej występujących chorób skóry (dermatoz). Potnica to charakterystyczne zapalenie skóry zlokalizowane na dłoniach oraz stopach, będące reakcją alergiczną organizmu na kontakt z którąś z uczulających substancji. Alergeny mogą być pochodzenia wewnętrznego (endogennego), jak i zewnętrznego (egzogennego). Najczęstszymi alergenami są metale ciężkie (m.in. nikiel, kobalt, chrom) oraz bakterie. Wyprysk potnicowy może się też ujawnić pod wpływem stosowanych leków. Choć nazwa tej dermatozy kojarzy się z potem, to powstające w przebiegu choroby pęcherzyki nie są związane z gruczołami potowymi.
Wyprysk potnicowy ma formę niedużych (maksymalna średnia to ok. 2–3 mm), bezbarwnych pęcherzy wypełnionych surowiczym płynem. Pęcherze powstają w skupiskach. Wyprysk potnicowy czasem, chociaż nie zawsze, powoduje ból. Charakterystyczne dla wyprysku potnicowego jest uporczywe swędzenie. Zmiany skórne pojawiają się głównie na dłoniach (w ok. 70% przypadków), na dłoniach i podeszwach stóp (20% przypadków) albo tylko na podeszwach (10%). Wyprysk potnicowy może mieć związek z zakażeniem grzybiczym (np. obecność pęcherzy na dłoniach może oznaczać grzybicę stóp). Choroba bardzo często występuje u osób z atopowym zapaleniem skóry.
Wyprysk potnicowy – diagnostyka i leczenie
Różnicowanie odmian wyprysku stanowi trudność wynikającą z niejednorodnych, często sprzecznych definicji. Wyprysk potnicowy rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego oraz wywiadu lekarskiego. Specjalista może również zaproponować przeprowadzenie testów alergicznych w celu ustalenia przyczyny choroby.
Leczenie wyprysku potnicowego polega na miejscowym stosowaniu maści zwalczających dermatozy. Na wyprysk potnicowy dostępne są w aptekach leki sprzedawane bez recepty, np. zawierające metyloprednizolon (aceponian metyloprednizolonu), syntetyczny glikokortykosteroid mający silne oraz długotrwałe działanie przeciwzapalne oraz immunosupresyjne. Dobre efekty daje ekstrakt z propolisu (np. w formie aerozolu, stosowany miejscowo na skórę), a także okłady z trzyprocentowego kwasu bornego (borowego).
Leczenie wyprysku potnicowego najlepiej przeprowadzać pod okiem dermatologa – choroba bardzo często współwystępuje z zakażeniem grzybiczym. Właściwa diagnoza jest kluczowa w celu rozpoczęcia skutecznej terapii. Dermatolog na wyprysk potnicowy może przepisać leki dostępne na receptę (jeśli bez recepty okażą się nieskuteczne) oraz leki przeciwalergiczne. W przypadku współwystępowania zakażenia grzybiczego specjalista zaproponuje ponadto środki przeciwgrzybicze. Może też zalecić stosowanie antybiotyków. Na czas leczenia należy unikać kontaktu z czynnikami mogącymi zaostrzyć objawy choroby.
Zobacz film: Jakie funkcje pełni skóra człowieka? Źródło: Bez skazy
