U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki na palcu - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Wyprysk potnicowy – przyczyny
Wyprysk potnicowy (ang. dyshidrotic eczema, pompholyx) należy do najczęściej występujących chorób skóry (dermatoz). Potnica to charakterystyczne zapalenie skóry zlokalizowane na dłoniach oraz stopach, będące reakcją alergiczną organizmu na kontakt z którąś z uczulających substancji. Alergeny mogą być pochodzenia wewnętrznego (endogennego), jak i zewnętrznego (egzogennego). Najczęstszymi alergenami są metale ciężkie (m.in. nikiel, kobalt, chrom) oraz bakterie. Wyprysk potnicowy może się też ujawnić pod wpływem stosowanych leków. Choć nazwa tej dermatozy kojarzy się z potem, to powstające w przebiegu choroby pęcherzyki nie są związane z gruczołami potowymi.
Wyprysk potnicowy ma formę niedużych (maksymalna średnia to ok. 2–3 mm), bezbarwnych pęcherzy wypełnionych surowiczym płynem. Pęcherze powstają w skupiskach. Wyprysk potnicowy czasem, chociaż nie zawsze, powoduje ból. Charakterystyczne dla wyprysku potnicowego jest uporczywe swędzenie. Zmiany skórne pojawiają się głównie na dłoniach (w ok. 70% przypadków), na dłoniach i podeszwach stóp (20% przypadków) albo tylko na podeszwach (10%). Wyprysk potnicowy może mieć związek z zakażeniem grzybiczym (np. obecność pęcherzy na dłoniach może oznaczać grzybicę stóp). Choroba bardzo często występuje u osób z atopowym zapaleniem skóry.
Pękanie skóry na palcach jako objaw przewlekłego niedoboru lub braku witamin
Szczególną skłonność do wysuszenia i rozwarstwiania się skóry mają osoby z niedoborami żywieniowymi. Niski poziom niektórych witamin oraz minerałów może objawiać się właśnie w pogorszeniu kondycji naskórka. Chcąc zapobiec pękaniu skóry, warto przeanalizować swoją dietę i zwiększyć ilość produktów, które zawierają związki takie jak m.in.:
- witaminy z grupy B – biorą udział w procesach regeneracyjnych naskórka, ich niedobory objawiają się pęknięciami skóry, nie tylko na dłoniach, lecz także w kącikach ust,
- witamina A – jest antyoksydantem niezbędnym do zachowania zdrowej, jędrnej skóry,
- witamina C – odpowiada m.in. za zachowanie elastyczności naskórka,
- witamina E – bierze udział w nawilżaniu skóry i zapobiega jej wysuszeniu,
- cynk – przyspiesza gojenie ran, pęknięć oraz innych uszkodzeń,
- selen – działa antyoksydacyjnie, przeciwalergicznie i łagodząco,
- magnez – m.in. stymuluje regenerację komórek naskórka.
Pęcherzyk nasienny i jego rola w raku prostaty
Pęcherzyk nasienny to jeden z pary małych gruczołów rurkowych. Gruczoły te znajdują się wewnątrz ciała: nad prostatą, za pęcherzem i przed odbytnicą. Jeden siedzi po lewej, a drugi po prawej. Każdy ma średnio około dwóch cali długości.
Podstawowa funkcja pęcherzyków nasiennych polega na wytwarzaniu płynu, który miesza się z plemnikiem i stanowi znaczny procent nasienia. Płyn wytwarzany przez pęcherzyki nasienne jest bogaty w cukry, ponieważ jest przeznaczony do karmienia plemników. Jest również lepki, więc nasienie pozostaje w pochwie wystarczająco długo, aby plemnik mógł zapłodnić komórkę jajową.
Jeśli u mężczyzny rozwinie się rak prostaty i pojawią się przerzuty (rozprzestrzenianie się), choroba często rozprzestrzenia się na pęcherzyki nasienne.
Pęcherzyca
Pęcherzyca (Pemphigus) to choroba pęcherzowa skóry o podłożu autoimmunologicznym i przewlekłym przebiegu. Występuje w dwóch podstawowych odmianach: pęcherzyca zwykła i liściasta. Cechuje się występowaniem pęcherzy w obrębie naskórka (śródnaskórkowo) i błon śluzowych. Przyczyną powstawania zmian pęcherzowych jest występowanie w surowicy chorego autoprzeciwciał skierowanych przeciw własnym komórkom naskórka (keratynocytom) lub nabłonka. Są to tzw. przeciwciała pemphigus, które po związaniu się z powierzchnią keratynocytów powodują akantolizę, czyli utratę łączności pomiędzy poszczególnymi komórkami warstwy kolczystej naskórka i komórkami błony śluzowej. W wyniku tego powstają pęcherze.
Choroba może mieć podłoże genetyczne, choć nie jest to w pełni wyjaśnione. Znane są przypadki ujawniania się choroby pod wpływem niektórych leków, takich jak penicylamina, leki przeciwnadciśnieniowe z grupy ACE-inhibitorów (np. kaptopryl), niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon), i inne lub pod wpływem światła słonecznego lub oparzenia skóry.
Przypadki te dotyczyły chorych, u których występowała wcześniej skłonność do innych chorób autoimmunologicznych, takich jak m.in. myasthenia gravis, reumatoidalne zapalenie stawów czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Bywały również przypadki występowania pęcherzycy ograniczonej do błon śluzowych jamy ustnej, które pojawiły się pod wpływem zażywania pokarmów zawierających związki tiolowe i disulfidowe z roślin należących do rodzaju Allium, np. porów, czosnku i cebuli. Wykazano, że u takich chorych odstawienie tych pokarmów powodowało spadek miana przeciwciał pemphigus i ustąpienie objawów.
Uważa się, że poza czynnikiem wyzwalającym chorobę (leki, światło słoneczne) musi istnieć również podatność osobnicza związana z genetyką.
