U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki na stopach - Przyczyny, Leczenie i Zapobieganie
Pęcherze na stopach
Na skutek nadmiernego ucisku lub tarcia, a także zbyt wysokiej temperatury, na skórze mogą powstać pęcherze wypełnione płynem surowiczym. Jest to naturalna reakcja obronna skóry. Pęcherz ma bowiem zabezpieczać skórę przed dalszym uszkodzeniem.
Pęcherze najczęściej powstają na stopach. Są konsekwencją źle dobranego, niewygodnego oraz nierozchodzonego obuwia. Nie należy ich mylić z odciskami, które także często tworzą się na stopach. Odciski również są efektem tarcia lub ucisku, ale charakteryzują się twardymi zgrubieniami na skórze. Wyróżnia się dwa rodzaje odcisków:
- modzele, które przybierają postać dużych powierzchni zrogowaciałego naskórka
- oraz nagniotki w kształcie stożka.
Leczenie – sposób na pęcherze na stopach
W pierwszym odruchu, aby poradzić sobie z bolącym pęcherzem na pięcie (lub w innym miejscu stopy), sięgamy po igłę, ale… Czy przebijać pęcherze ? Otóż – nie. Robi się to tylko w ostateczności, gdy bąble na stopie są bardzo duże i/lub gdy pęcherz już jest uszkodzony i mocno prawdopodobne jest jego rozerwanie w trakcie chodzenia. Przebijanie pęcherza powinno jednak być przeprowadzone sterylnie – jednorazową igłą, po zdezynfekowaniu skóry. Po całej „operacji” należy osuszyć ranę jałowym gazikiem, a następnie przykleić plaster na pęcherz.
Dość popularnym, domowym sposobem na pęcherze na stopach jest potraktowanie ich… okładem z cytryny, którą zwykle mamy gdzieś w kuchni. Jeśli pod ręką jest także na przykład aspiryna, można ją rozkruszyć i wymieszać z wodą oraz sokiem cytrynowym. Tak przygotowany specyfik nakłada się na dokuczające nam bąble. Najwygodniejszym i niezawodnym sposobem jest jednak specjalny plaster na pęcherze, który warto mieć zarówno w domowej apteczce, jak i zawsze przy sobie – w podręcznej torebce.
Plastry na pęcherze na stopach działają jak „skóra zastępcza”. Są miękkie, elastyczne, skutecznie osłaniają ranę i osłabiają też ucisk na skórę (w bolącym miejscu) podczas chodzenia. Absorbują wydzielinę z pęcherza, tworząc swego rodzaju żelową poduszeczkę ochronną, zapobiegają jego rozerwaniu i powiększaniu się. Pozwalają ranie „oddychać”, co przyspiesza jej gojenie. Doskonałym wyborem jest miedzy innymi hydrokoloidowy plaster na pęcherze
Wyprysk potnicowy – diagnostyka i leczenie
Różnicowanie odmian wyprysku stanowi trudność wynikającą z niejednorodnych, często sprzecznych definicji. Wyprysk potnicowy rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego oraz wywiadu lekarskiego. Specjalista może również zaproponować przeprowadzenie testów alergicznych w celu ustalenia przyczyny choroby.
Leczenie wyprysku potnicowego polega na miejscowym stosowaniu maści zwalczających dermatozy. Na wyprysk potnicowy dostępne są w aptekach leki sprzedawane bez recepty, np. zawierające metyloprednizolon (aceponian metyloprednizolonu), syntetyczny glikokortykosteroid mający silne oraz długotrwałe działanie przeciwzapalne oraz immunosupresyjne. Dobre efekty daje ekstrakt z propolisu (np. w formie aerozolu, stosowany miejscowo na skórę), a także okłady z trzyprocentowego kwasu bornego (borowego).
Leczenie wyprysku potnicowego najlepiej przeprowadzać pod okiem dermatologa – choroba bardzo często współwystępuje z zakażeniem grzybiczym. Właściwa diagnoza jest kluczowa w celu rozpoczęcia skutecznej terapii. Dermatolog na wyprysk potnicowy może przepisać leki dostępne na receptę (jeśli bez recepty okażą się nieskuteczne) oraz leki przeciwalergiczne. W przypadku współwystępowania zakażenia grzybiczego specjalista zaproponuje ponadto środki przeciwgrzybicze. Może też zalecić stosowanie antybiotyków. Na czas leczenia należy unikać kontaktu z czynnikami mogącymi zaostrzyć objawy choroby.
Zobacz film: Jakie funkcje pełni skóra człowieka? Źródło: Bez skazy
Jakie są metody leczenia wyprysku potnicowego?
Wyprysk potnicowy to choroba trudno poddająca się leczeniu. Najczęściej leczenie rozpoczyna się od stosowania silnie działających miejscowo glikokortykosteroidów. Doustne leki przeciwhistaminowe pomagają zmniejszyć świąd. W często nawracającej chorobie opcję terapeutyczną stanowi fototerapia PUVA. W przypadku stwierdzenia grzybicy stóp lub innych czynników przyczynowych należy wdrożyć odpowiednie leczenie.
Wyprysk potnicowy to choroba, w której alergeny mogą być zarówno pochodzenia zewnętrznego, jak i wewnętrznego. Nikiel, kobalt i niektóre leki mogą powodować wystąpienie lub zaostrzenie zmian, więc unikanie ekspozycji na nie może zapobiec rozwojowi wyprysku potnicowego. Niemniej w większości przypadków trudno wykryć czynnik przyczynowy i profilaktyka nie jest możliwa. W przypadku odczynów na zakażenia grzybicze zmiany w obrębie dłoni cofają się po wyleczeniu grzybicy stóp.
Zobacz także
Wyprysk pieniążkowaty Wyprysk pieniążkowaty jest szczególną odmianą wyprysku kontaktowego. W części przypadków zmiany chorobowe związane są z nadwrażliwością komórkową na alergeny bakteryjne, zwłaszcza paciorkowcowe. Do czynników zaostrzających zmiany skórne należą nadmierne kąpiele i stosowanie wysuszających mydeł.
Objawy chorób skóry (wykwity skórne) Wykwity skórne to zmiany na skórze, które są objawami chorób skóry. W poszczególnych chorobach wykwity mają charakterystyczny wygląd – kolor, kształt, postać, lokalizację i na tej podstawie dermatolog zwykle jest w stanie ustalić rozpoznanie. Zmiany skórne się mogą zmieniać w czasie oraz ustępować z pozostawieniem blizny lub bez niej. Do wykwitów należą: plama, grudka, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krosta, bąbel, a także nadżerka, przeczos, pęknięcie i rozpadlina, łuska, strup, owrzodzenie oraz blizna.
Objawy – jak wyglądają i gdzie się pojawiają pęcherze
Wszystko zaczyna się dość niewinnie – od lekkiego zaczerwienienia i łuszczenia naskórka w newralgicznym miejscu na stopie. Przy chodzeniu czujemy dyskomfort. Potem pojawia się pieczenie, a każdy krok sprawia nam już ból. To ewidentny znak, że jest pęcherz (na pięcie lub u podstawy dużego palca – to najczęstsze, choć nie jedyne, lokalizacje bąbli na stopach). W kieszonce pomiędzy warstwami naskórka zebrał się płyn surowiczy. Przezroczysty świadczy o tym, że pęcherz jest „zdrowy”. Jeśli ma barwę żółtawą lub zielonkawą, rana jest zakażona.
Pęcherze na stopach mogą przybierać różne rozmiary. Są one tym bardziej bolesne, im skóra w danym miejscu jest twardsza i grubsza (pęcherz na pięcie boli zwykle bardziej, niż na przykład ten na małym palcu). Niezabezpieczone i – co ważne – niedrażnione oraz niezainfekowane znikają samoistnie po trzech, pięciu, maksymalnie siedmiu dniach. Jeśli gojenie trwa dłużej, należy rzecz skonsultować ze specjalistą. Niestety, raczej rzadko zdarza się sytuacja, w której możemy, leżąc w łóżku, spokojnie poczekać tydzień, aż bąble przyschną. Dlatego tak chętnie sięgamy po jeden ze sprawdzonych sposobów na pęcherze na stopach…