U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki na stopach - Przyczyny, Leczenie i Zapobieganie
Objawy – jak wyglądają i gdzie się pojawiają pęcherze
Wszystko zaczyna się dość niewinnie – od lekkiego zaczerwienienia i łuszczenia naskórka w newralgicznym miejscu na stopie. Przy chodzeniu czujemy dyskomfort. Potem pojawia się pieczenie, a każdy krok sprawia nam już ból. To ewidentny znak, że jest pęcherz (na pięcie lub u podstawy dużego palca – to najczęstsze, choć nie jedyne, lokalizacje bąbli na stopach). W kieszonce pomiędzy warstwami naskórka zebrał się płyn surowiczy. Przezroczysty świadczy o tym, że pęcherz jest „zdrowy”. Jeśli ma barwę żółtawą lub zielonkawą, rana jest zakażona.
Pęcherze na stopach mogą przybierać różne rozmiary. Są one tym bardziej bolesne, im skóra w danym miejscu jest twardsza i grubsza (pęcherz na pięcie boli zwykle bardziej, niż na przykład ten na małym palcu). Niezabezpieczone i – co ważne – niedrażnione oraz niezainfekowane znikają samoistnie po trzech, pięciu, maksymalnie siedmiu dniach. Jeśli gojenie trwa dłużej, należy rzecz skonsultować ze specjalistą. Niestety, raczej rzadko zdarza się sytuacja, w której możemy, leżąc w łóżku, spokojnie poczekać tydzień, aż bąble przyschną. Dlatego tak chętnie sięgamy po jeden ze sprawdzonych sposobów na pęcherze na stopach…
Leczenie – sposób na pęcherze na stopach
W pierwszym odruchu, aby poradzić sobie z bolącym pęcherzem na pięcie (lub w innym miejscu stopy), sięgamy po igłę, ale… Czy przebijać pęcherze ? Otóż – nie. Robi się to tylko w ostateczności, gdy bąble na stopie są bardzo duże i/lub gdy pęcherz już jest uszkodzony i mocno prawdopodobne jest jego rozerwanie w trakcie chodzenia. Przebijanie pęcherza powinno jednak być przeprowadzone sterylnie – jednorazową igłą, po zdezynfekowaniu skóry. Po całej „operacji” należy osuszyć ranę jałowym gazikiem, a następnie przykleić plaster na pęcherz.
Dość popularnym, domowym sposobem na pęcherze na stopach jest potraktowanie ich… okładem z cytryny, którą zwykle mamy gdzieś w kuchni. Jeśli pod ręką jest także na przykład aspiryna, można ją rozkruszyć i wymieszać z wodą oraz sokiem cytrynowym. Tak przygotowany specyfik nakłada się na dokuczające nam bąble. Najwygodniejszym i niezawodnym sposobem jest jednak specjalny plaster na pęcherze, który warto mieć zarówno w domowej apteczce, jak i zawsze przy sobie – w podręcznej torebce.
Plastry na pęcherze na stopach działają jak „skóra zastępcza”. Są miękkie, elastyczne, skutecznie osłaniają ranę i osłabiają też ucisk na skórę (w bolącym miejscu) podczas chodzenia. Absorbują wydzielinę z pęcherza, tworząc swego rodzaju żelową poduszeczkę ochronną, zapobiegają jego rozerwaniu i powiększaniu się. Pozwalają ranie „oddychać”, co przyspiesza jej gojenie. Doskonałym wyborem jest miedzy innymi hydrokoloidowy plaster na pęcherze
Wyprysk potnicowy – przyczyny
Wyprysk potnicowy (ang. dyshidrotic eczema, pompholyx) należy do najczęściej występujących chorób skóry (dermatoz). Potnica to charakterystyczne zapalenie skóry zlokalizowane na dłoniach oraz stopach, będące reakcją alergiczną organizmu na kontakt z którąś z uczulających substancji. Alergeny mogą być pochodzenia wewnętrznego (endogennego), jak i zewnętrznego (egzogennego). Najczęstszymi alergenami są metale ciężkie (m.in. nikiel, kobalt, chrom) oraz bakterie. Wyprysk potnicowy może się też ujawnić pod wpływem stosowanych leków. Choć nazwa tej dermatozy kojarzy się z potem, to powstające w przebiegu choroby pęcherzyki nie są związane z gruczołami potowymi.
Wyprysk potnicowy ma formę niedużych (maksymalna średnia to ok. 2–3 mm), bezbarwnych pęcherzy wypełnionych surowiczym płynem. Pęcherze powstają w skupiskach. Wyprysk potnicowy czasem, chociaż nie zawsze, powoduje ból. Charakterystyczne dla wyprysku potnicowego jest uporczywe swędzenie. Zmiany skórne pojawiają się głównie na dłoniach (w ok. 70% przypadków), na dłoniach i podeszwach stóp (20% przypadków) albo tylko na podeszwach (10%). Wyprysk potnicowy może mieć związek z zakażeniem grzybiczym (np. obecność pęcherzy na dłoniach może oznaczać grzybicę stóp). Choroba bardzo często występuje u osób z atopowym zapaleniem skóry.