U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem surowiczym na skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Bąble na skórze jak po oparzeniu
Najczęstszą przyczyną powstawania bąbli na skórze są oparzenia. Do oparzenia może dojść w wyniku kontaktu skóry z wysoką temperaturą, promieniowaniem lub substancją żrącą. Bąble powstałe na skórze w skutek oparzenia, zazwyczaj są wypełnione płynem surowiczym, który ma na celu ochronę organizmu przed rożnymi zakażeniami. Z tego powodu nie należy ich przebijać.
Często oparzenia powstają przy gotowaniu, a jeśli czynność ta powtarzana jest przez nas codziennie - trudno o to, by bąble szybko i sprawnie się wygoiły. Zazwyczaj ich leczenie na dłoniach może trwać do ok. 2. a nawet 3. tygodni.
Bąble po oparzeniu różnią się wyglądem w zależności od tego, jaki czynnik je spowodował. Zazwyczaj takie bąble mają kilka milimetrów średnicy.
Swędzące bąble na skórze wywołane wirusem HSV
Swędzące bąble na skórze i śluzówce,wywołane przez wirus opryszczki ludzkiej (Herpes Simplex Virus) lokują się w kilku charakterystycznych miejscach ciała. HSV1 infekuje:
- okolice warg,
- błony śluzowe jamy ustnej,
- spojówkę oraz rogówkę.
Sporadycznie zmiany skórne mogą pojawić się też na dłoniach, na szyi i za uszami, w okolicach nosa i na brodzie. Natomiast HSV2 manifestuje swoją obecność głównie w dolnych partiach ciała, w szczególności na skórze i śluzówce narządów płciowych – w tej odmianie zakażenie przenoszone jest drogą kontaktów seksualnych.
Bąble na skórze są białe, mogą się grupować w większe skupiska o nieregularnych kształtach, osadzone na wspólnym rumieniowym podłożu. W pierwszej kolejności bąble wypełniają się przezroczystym płynem surowiczym, później jednak gromadzi się w nich ropa. Na koniec twardnieją, zamieniając się w nieestetyczne, wysuszone strupy.
Pękając mogą tworzyć bolesne nadżerki. Objawom skórnym towarzyszy świąd i lekka bolesność. Infekcja rozwija się około 7 dni, a trwa d0 4 tygodni.
Przyczyny pęcherzycy. Czy jest zaraźliwa?
Przyczyną pęcherzycy są zaburzenia autoimmunologiczne. Pojęcie to odnosi się do nieprawidłowej pracy układu odpornościowego, który zdrowe komórki własnego organizmu uznaje omyłkowo za obce i szkodliwe, w związku z czym uruchamia kaskadę procesów mających na celu ich eliminację.
Podłoże tego problemu nie jest do końca znane, aczkolwiek podejrzewa się, iż dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne. Osoby, u których w rodzinie występowały podobne schorzenia, są predestynowane do zachorowania w większym stopniu, niż ogół populacji.
Co bardzo ważne, choroby autoimmunologiczne, mimo bardzo różnego przebiegu, są ze sobą ściśle powiązane, a tym co je łączy, są nie objawy, lecz mechanizm autoagresji.
Często też występują w szerszych zestawach. W praktyce oznacza, to że zwiększone ryzyko zachorowania na pęcherzycę dotyczy osób, które cierpią na inne tego typu problemy zdrowotne (lub też występują one albo występowały u członków rodziny).
Wymienić można w tym kontekście takie schorzenia, jak między innymi:
- cukrzyca typu 1,
- choroba Gravesa-Basedova i nadczynność tarczycy,
- Hashimoto i niedoczynność tarczycy,
- reumatoidalne zapalenie stawów,
- toczeń rumieniowaty układowy,
- łuszczyca.
Drugim ważnym elementem, o którym należy wspomnieć, są czynniki zewnętrzne, które mogą niejako prowokować rozwój choroby. W tym przypadku są to między innymi wspomniane wyżej leki, czy też promieniowanie słoneczne oraz oparzenia chemiczne.
Jeśli chodzi o bezpośredni patomechanizm, kluczowe znaczenie mają immunoglobuliny klasy IgG skierowane przeciw desmogleinie, czyli glikoproteinie biorącej udział w tworzeniu się połączeń międzykomórkowych (wyjątek stanowi pęcherzyca IgA). Są one wytwarzane przez system odpornościowy na skutek błędnej interpretacji zagrożenia.