U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem surowiczym na skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Ropne bąble na skórze
Bąble ropne na skórze wskazywać mogą nie tylko na jedną z postaci opryszczki, ale też tzw. czyraczność. Czyraki są objawem gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych.
W przebiegu infekcji w pierwszej kolejności na skórze pojawiają się niezwykle bolesne, czerwone, twarde i zbite guzki. Po kilku dniach pod ich powierzchnią zaczyna się zbierać ropna treść.
W dalszej kolejności dochodzi do samoczynnego pęknięcia zmiany skórnej i rozlania się jej zawartości. Wiąże się to z kolejną porcją doznań bólowych, a dodatkowo należy się liczyć z tym, że w miejscu rozerwania czyraka pozostanie głęboka, widoczna blizna.
Czyraki występują pojedynczo. Mogą się pojawić w każdym niemal miejscu, ale zwłaszcza na plecach, ramionach, pośladkach, klatce piersiowej, szyi. W ostatnim przypadku istnieje ryzyko poważnych powikłań, z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych włącznie.
Innym schorzeniem, w przebiegu którego pojawiające się na skórze bąble wypełnione są ropą, jest choroba Duhringa. Jest to skórna postać celiakii, a więc skrajnej postaci nietolerancji glutenu. Mimo zupełnie odrębnej etiologii, zmiany skórne przypominają te, które pojawiają się u pacjentów chorych na opryszczkę.
Różni się jednak ich lokalizacja. W tym przypadku ropnie pojawiają się w takich miejscach, jak:
- kolana i łokcie,
- pośladki i lędźwie,
- okolice łopatek,
- twarz i owłosiona skóra głowy.
Jak się objawia pęcherzyca?
Pęcherzyca zwykła
Jest to najcięższa odmiana pęcherzycy, w której pęcherze występują w skórze i błonach śluzowych głównie jamy ustnej.
Zwykle zmiany na śluzówkach poprzedzają zmiany w obrębie skóry (nawet o wiele tygodni lub miesięcy), rzadziej występują równocześnie. Na początku pojawiają się nadżerki na błonach śluzowych jamy ustnej, niekiedy powstają również zmiany pęcherzowe w obrębie spojówek, jamy nosowo-gardłowej, strun głosowych, przełyku, cewki moczowej, pochwy i odbytu. W razie rozległości tych zmian może występować bolesność w obrębie jamy ustnej, co niekiedy utrudnia odżywianie, a nadżerki w gardle i na strunach głosowych mogą powodować bezgłos.
Wykwity pęcherzowe w obrębie skóry są rozmaicie zlokalizowane. Okolice predysponowane to skóra owłosiona głowy, twarz oraz okolice drażnione mechanicznie, takie jak okolice fałdów skórnych, pach, pachwin, ramiona, łokcie, plecy, pośladki. Pęcherze są wiotkie, delikatne, łatwo ulegają przerwaniu, co powoduje powstawanie bolesnych nadżerek. Nierzadko obok pęcherzy obecne są zmiany rumieniowe koliste lub obrączkowate, w obrębie których tworzą się nowe pęcherzyki i pęcherze. W okresie aktywnym choroby może występować tzw. objaw Nikolskiego, czyli spełzanie naskórka pod wpływem pocierania palcem. Objaw ten dotyczy skóry otaczającej pęcherze i nadżerki. W aktywnym okresie choroby występuje również pośredni objaw Nikolskiego, w którym po delikatnym uciśnięciu nienaruszonego pęcherza, występuje boczne szerzenie się pęcherza.
Fot. Pęcherzyca
Pęcherzyca liściasta
Postać, w której błony śluzowe nie są zajęte. Występują zmiany nadżerkowo-złuszczające i bardzo powierzchowne, krótkotrwałe pęcherze. Wykwity rozpoczynają się najczęściej na tułowiu, niekiedy zajmując duże powierzchnie ciała, co prowadzi do uogólnionego stanu zapalnego skóry (tzw. erytrodermia).
Pęcherzyca u dzieci
Opisywane schorzenie jest problemem, który dotyka niemal wyłącznie osoby dorosłe. Różne źródła podają, że dolnym wiekiem granicznym jest 25-30 lat, zaś większość przypadków występuje po czterdziestce i później.
Pęcherzyca u dziecka jest zjawiskiem teoretycznie możliwym, jednak w praktyce bardzo rzadko spotykanym. Większość notowanych zachorowań dotyczy pęcherzycy w postaci zwykłej, natomiast liściasta u najmłodszych pacjentów stanowi prawdziwy ewenement - jak podają A. Gręda i wsp., w literaturze naukowej opisano zaledwie 40 takich przypadków w skali całego świata (dane z 2013 r.).
Dodatkowo należy podkreślić, że wiele przypadków pierwotnie branych za pęcherzycę, w istocie jest stanem zapalnym o innej etiologii. H Konefał i wsp. opisują przypadek maleńkiego dziecka z pęcherzowym zapaleniem skóry. Badania wykluczyły jednak klasyczną pęcherzycę u noworodka, nie potwierdzając autoimmunologicznego podłoża.
Nie wykazano też zespołu gronkowcowego złuszczającego zapalenia skóry, finalnie stawiając na przebyte zakażenie w czasie życia płodowego lub ukrytą kolagenozę u matki.
Zatem obserwując pęcherzyki z wodą na ciele dziecka, z dużą dozą prawdopodobieństwa należy podejrzewać zupełnie inne tło problemu. Z reguły są to zwykle, niegroźne potówki, będące efektem przegrzania.
Przyczyny pęcherzycy. Czy jest zaraźliwa?
Przyczyną pęcherzycy są zaburzenia autoimmunologiczne. Pojęcie to odnosi się do nieprawidłowej pracy układu odpornościowego, który zdrowe komórki własnego organizmu uznaje omyłkowo za obce i szkodliwe, w związku z czym uruchamia kaskadę procesów mających na celu ich eliminację.
Podłoże tego problemu nie jest do końca znane, aczkolwiek podejrzewa się, iż dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne. Osoby, u których w rodzinie występowały podobne schorzenia, są predestynowane do zachorowania w większym stopniu, niż ogół populacji.
Co bardzo ważne, choroby autoimmunologiczne, mimo bardzo różnego przebiegu, są ze sobą ściśle powiązane, a tym co je łączy, są nie objawy, lecz mechanizm autoagresji.
Często też występują w szerszych zestawach. W praktyce oznacza, to że zwiększone ryzyko zachorowania na pęcherzycę dotyczy osób, które cierpią na inne tego typu problemy zdrowotne (lub też występują one albo występowały u członków rodziny).
Wymienić można w tym kontekście takie schorzenia, jak między innymi:
- cukrzyca typu 1,
- choroba Gravesa-Basedova i nadczynność tarczycy,
- Hashimoto i niedoczynność tarczycy,
- reumatoidalne zapalenie stawów,
- toczeń rumieniowaty układowy,
- łuszczyca.
Drugim ważnym elementem, o którym należy wspomnieć, są czynniki zewnętrzne, które mogą niejako prowokować rozwój choroby. W tym przypadku są to między innymi wspomniane wyżej leki, czy też promieniowanie słoneczne oraz oparzenia chemiczne.
Jeśli chodzi o bezpośredni patomechanizm, kluczowe znaczenie mają immunoglobuliny klasy IgG skierowane przeciw desmogleinie, czyli glikoproteinie biorącej udział w tworzeniu się połączeń międzykomórkowych (wyjątek stanowi pęcherzyca IgA). Są one wytwarzane przez system odpornościowy na skutek błędnej interpretacji zagrożenia.
Bąble na skórze jak po oparzeniu
Najczęstszą przyczyną powstawania bąbli na skórze są oparzenia. Do oparzenia może dojść w wyniku kontaktu skóry z wysoką temperaturą, promieniowaniem lub substancją żrącą. Bąble powstałe na skórze w skutek oparzenia, zazwyczaj są wypełnione płynem surowiczym, który ma na celu ochronę organizmu przed rożnymi zakażeniami. Z tego powodu nie należy ich przebijać.
Często oparzenia powstają przy gotowaniu, a jeśli czynność ta powtarzana jest przez nas codziennie - trudno o to, by bąble szybko i sprawnie się wygoiły. Zazwyczaj ich leczenie na dłoniach może trwać do ok. 2. a nawet 3. tygodni.
Bąble po oparzeniu różnią się wyglądem w zależności od tego, jaki czynnik je spowodował. Zazwyczaj takie bąble mają kilka milimetrów średnicy.
