U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem surowiczym na skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Czynniki fizyczne a pęcherze na skórze
Skóra jest naszą barierą ochronną, ale różne czynniki fizyczne mogą ją uszkodzić, prowadząc do powstawania pęcherzy:
- oparzenia – czy to słoneczne, termiczne czy chemiczne, są jednym z głównych czynników prowadzących do powstawania pęcherzy na skórze. Oparzenie słoneczne po nadmiernej ekspozycji na słońce może prowadzić do bolesnych pęcherzy,
- odmrożenia – występują przy ekstremalnie niskich temperaturach i mogą powodować powstawanie pęcherzy na obszarach narażonych, takich jak palce u rąk i nóg,
- tarcie skóry – często spotykane u sportowców lub osób noszących niewłaściwie dobrany obuwie, prowadzi do powstawania pęcherzy, zwłaszcza na stopach.
Pęcherzyca u dzieci
Opisywane schorzenie jest problemem, który dotyka niemal wyłącznie osoby dorosłe. Różne źródła podają, że dolnym wiekiem granicznym jest 25-30 lat, zaś większość przypadków występuje po czterdziestce i później.
Pęcherzyca u dziecka jest zjawiskiem teoretycznie możliwym, jednak w praktyce bardzo rzadko spotykanym. Większość notowanych zachorowań dotyczy pęcherzycy w postaci zwykłej, natomiast liściasta u najmłodszych pacjentów stanowi prawdziwy ewenement - jak podają A. Gręda i wsp., w literaturze naukowej opisano zaledwie 40 takich przypadków w skali całego świata (dane z 2013 r.).
Dodatkowo należy podkreślić, że wiele przypadków pierwotnie branych za pęcherzycę, w istocie jest stanem zapalnym o innej etiologii. H Konefał i wsp. opisują przypadek maleńkiego dziecka z pęcherzowym zapaleniem skóry. Badania wykluczyły jednak klasyczną pęcherzycę u noworodka, nie potwierdzając autoimmunologicznego podłoża.
Nie wykazano też zespołu gronkowcowego złuszczającego zapalenia skóry, finalnie stawiając na przebyte zakażenie w czasie życia płodowego lub ukrytą kolagenozę u matki.
Zatem obserwując pęcherzyki z wodą na ciele dziecka, z dużą dozą prawdopodobieństwa należy podejrzewać zupełnie inne tło problemu. Z reguły są to zwykle, niegroźne potówki, będące efektem przegrzania.
Leczenie pęcherzycy
Czy pęcherzyca jest uleczalna? Tak, choć nie we wszystkich przypadkach. Obserwowane zmiany mogą ustąpić, pod warunkiem wdrożenia leczenia. Brak terapii może mieć dramatyczne konsekwencje.
Ciężkie postaci pęcherzycy wymagają hospitalizacji, w lżejszych możliwe jest leczenie w domu, czego absolutnie nie należy mylić ze stosowaniem „sprawdzonych domowych sposobów”.
Wszystkie procedury opierają się na środkach farmakologicznych, zarówno ogólnoustrojowych, jak też działających miejscowo, przy czym warto zaznaczyć, iż są one dobierane indywidualnie, pod kątem poszczególnych pacjentów, postaci choroby, nasilenia zmian etc. Jakie leki stosuje się najczęściej?
- Glikokortykosterydy dożylne, w tym głównie deksametazon - lek ten podawany jest w warunkach szpitalnych przez 3 dni, po czym procedurę powtarza się w odstępach co 3 tygodnie.
- Glikokortykosterydy doustne (przede wszystkim prednizon lub prednizolon), które mogą być przyjmowane przez pacjenta w domu. Na początku stosuje się duże dawki uderzeniowe, które następnie maleją - po kilku tygodniach lub miesiącach zwykle wystarcza jedna niewielka raz na tydzień. Preparaty sterydowe mają na celu przede wszystkim hamowanie procesów zapalnych.
- Leki immunosupresyjne, których istota działania polega na obniżaniu aktywności układu immunologicznego. Powinny być używane w skojarzeniu z glikokortykosteroidami. Lekiem pierwszego rzutu jest przede wszystkim azatiopryna, podawane są też cyklofosfamid lub metotreksat. Natomiast w drugim rzucie mogą być stosowane między innymi mykofenolan mofetylu (przy nietolerancji azatiopryny) czy monoklonalne przeciwciała anty-CD20 (na przykład rytuksymab).
- Leki cytostatyczne ( np. cyklofosfamid), przeznaczone przede wszystkim do terapii nowotworów, ale też niekiedy wykorzystywane przy dermatozach o bardzo ciężkim przebiegu.
- Dożylne immunoglobuliny G, czyli preparaty składające się z przeciwciał - są to specyficzne białka syntetyzowane w ten sposób, aby wyłapywały krążące we krwi autoprzeciwciała.
- Antybiotyki, takie jak dapson z grupy sulfonów, używany w leczeniu malarii i trądu, ale też sprawdzający się w terapii pęcherzycy oraz niektórych innych chorób autoimmunologicznych.
Objawy pęcherzycy
Objawy pęcherzycy są bardzo zróżnicowane. Do najbardziej charakterystycznych należą:
- Rumienie, czyli żywoczerwone oraz wyraźnie wyodrębnione z niezmienionego chorobowo tła. W przypadku pęcherzycy zwykłej mogą się pojawiać w zarówno na błonach śluzowych (zwłaszcza jamy ustnej), jak też skórze. W przypadku pęcherzyc liściastych zmiany ograniczają się do samej skóry.
- Pęcherze, powstające z reguły na rumieniowym tle, z czasem zwiększające rozmiary i rozszerzające także na niezaczerwienioną skórę. W zależności od postaci są twardsze i mniej podatne na uszkodzenia (zwykła) bądź miękkie i wątłe (liściasta). Pęcherzyki są wypełnione płynem surowiczym o jasnej barwie. Podobnie jak rumienie, mogą występować zarówno na skórze, jak też śluzówkach.
- Nadżerki, czyli ubytki naskórka i śluzówki, gojące się bez blizn. Powstają w wyniku pękania pokryw pęcherzy. Wymagają szczególnej troski - niezabezpieczone stanowią wrota dla zakażeń bakteryjnych.
- Objaw Nikolskiego polegający na spełzaniu naskórka przy intensywnym pocieraniu palcem na skórze pozornie zdrowej, otaczającej widoczne gołym rumienie, pęcherze i nadżerki.
- Objaw Asboe-Hansena, czyli powiększenie obwodu pęcherza pod wpływem nacisku na jego pokrywę.
- Zliszajcowacenie, a więc nadkażenie bakteryjne skóry i błon śluzowych w obrębie nadżerek. Miejsce surowiczego płynu zajmuje ropna wydzielina, a na powierzchni pojawiają się żółte strupy.
- Ból i pieczenie, rzadziej świąd, który może utrudniać przyjmowanie pokarmów, szczególnie w przypadku, gdy dotyczy błon śluzowych jamy ustnej.
- Spełzanie płytek paznokciowych w najcięższych stadiach pęcherzycy zwykłej.
Należy podkreślić, że objawy pęcherzycy na skórze nie są jednoznaczne. Można je pomylić z symptomami innych problemów zdrowotnych, takich jak:
