U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem surowiczym na skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Przyczyny pęcherzycy. Czy jest zaraźliwa?
Przyczyną pęcherzycy są zaburzenia autoimmunologiczne. Pojęcie to odnosi się do nieprawidłowej pracy układu odpornościowego, który zdrowe komórki własnego organizmu uznaje omyłkowo za obce i szkodliwe, w związku z czym uruchamia kaskadę procesów mających na celu ich eliminację.
Podłoże tego problemu nie jest do końca znane, aczkolwiek podejrzewa się, iż dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne. Osoby, u których w rodzinie występowały podobne schorzenia, są predestynowane do zachorowania w większym stopniu, niż ogół populacji.
Co bardzo ważne, choroby autoimmunologiczne, mimo bardzo różnego przebiegu, są ze sobą ściśle powiązane, a tym co je łączy, są nie objawy, lecz mechanizm autoagresji.
Często też występują w szerszych zestawach. W praktyce oznacza, to że zwiększone ryzyko zachorowania na pęcherzycę dotyczy osób, które cierpią na inne tego typu problemy zdrowotne (lub też występują one albo występowały u członków rodziny).
Wymienić można w tym kontekście takie schorzenia, jak między innymi:
- cukrzyca typu 1,
- choroba Gravesa-Basedova i nadczynność tarczycy,
- Hashimoto i niedoczynność tarczycy,
- reumatoidalne zapalenie stawów,
- toczeń rumieniowaty układowy,
- łuszczyca.
Drugim ważnym elementem, o którym należy wspomnieć, są czynniki zewnętrzne, które mogą niejako prowokować rozwój choroby. W tym przypadku są to między innymi wspomniane wyżej leki, czy też promieniowanie słoneczne oraz oparzenia chemiczne.
Jeśli chodzi o bezpośredni patomechanizm, kluczowe znaczenie mają immunoglobuliny klasy IgG skierowane przeciw desmogleinie, czyli glikoproteinie biorącej udział w tworzeniu się połączeń międzykomórkowych (wyjątek stanowi pęcherzyca IgA). Są one wytwarzane przez system odpornościowy na skutek błędnej interpretacji zagrożenia.
Dieta przy pęcherzycy
Wiele osób pyta, co jeść przy pęcherzycy? Zalecenia dietetyczne ograniczają się jedynie do eliminacji produktów zawierających tak zwane grupy tiolowe.
Pod pojęciem tym kryją się związki chemiczne zbliżone do alkoholi, z tą różnicą, że w ich budowie atom tlenu z tzw. grupy hydroksylowej zostaje zastąpiony atomem siarki.
Nie wnikając w zawiłości świata chemii, związki te należą do stosunkowo wąskiej grupy czynników środowiskowych, które mogą zaostrzać chorobę lub prowokować jej nawrót.
W związku z tym, dieta przy pęcherzycy powinna być wolna od takich pokarmów, jak między innymi:
- cebula, czosnek, por, rzepa, rzodkiew, szczypiorek, chrzan, brokuły, brukselka, szpinak,
- groch, fasola, soczewica, soja, gryka, kasza gryczana,
- jaja, produkty mleczne, sery różnego rodzaju, kwaśna śmietana.
Oprócz tego należy oczywiście pamiętać o ogólnych zasadach zdrowego żywienia, przy czym dla wielu pacjentów specyficznym wyzwaniem może być możliwość spożywania czegokolwiek w związku z bolesnymi nadżerkami w jamie ustnej i gardle.
Dobrze jest w takiej sytuacji skonsultować się z doświadczonym dietetykiem, który doradzi produkty dające się łatwo i szybko przełknąć, a przy tym nie drażniące dodatkowo śluzówki i nie zaostrzające choroby.
Diagnostyka pęcherzycy
Wstępne rozpoznanie pęcherzycy jest stawiane przez lekarza na podstawie wywiadu oraz badania fizykalnego, polegającego na ocenie wykwitów skórnych, ich wyglądu, charakteru oraz lokalizacji. Ważnymi wskaźnikami są przewlekły przebieg choroby oraz dobry stan ogólny.
Następnie pacjent kierowany jest na bardziej zaawansowaną diagnostykę, w tym badanie immunopatologiczne skóry lub błon śluzowych oraz histopatologię.
W zależności od potrzeb wykonane mogą być między innymi:
- Bezpośrednie badanie immunofluorescencyjne (direct immunofluorescence - DIF), do którego pobierany jest wycinek skóry zdrowej (ale w odległości do 1 cm od zmiany chorobowej). Wykazuje ono linijne lub ziarniste złogi przeciwciał IgG w przestrzeniach międzykomórkowych naskórka albo śluzówki, co jest podstawą stwierdzenia pęcherzycy.
- Badanie surowicy metodą ELISA pozwalające wykazać reaktywność surowicy ze wspomnianymi wyżej glikoproteinami - desmogleiną 1 (w przypadku pęcherzycy liściastej dotykającej wyłącznie skórę), desmogleiną 3 (pęcherzyca zwykła ograniczona do błon śluzowych) lub obiema substancjami jednocześnie (zwykła, obejmująca zarówno naskórek, jak też śluzówkę).
- Badanie histopatologiczne, w odróżnieniu od powyższych, nie jest obligatoryjne, ale może być pomocne do potwierdzenia, która z postaci choroby dotknęła pacjenta. Właśnie w ten sposób możliwe jest stwierdzenie akantolizy w warstwie podstawnej naskórka (pęcherzyca zwykła) lub podrogowej (liściasta). Można też zaobserwować brak tego zjawiska w przypadku choroby powodowanej przez przeciwciała IgA.
Oczywiście ostateczne rozpoznanie musi zawierać różnicowanie, czyli wykluczenie innych chorób o podobnym charakterze. Wspomnieć należy w tym kontekście szczególnie o schorzeniu znanym jako dermatoza pęcherzowa lub Pemfigoid (pemphigoid).
Ona także ma charakter autoimmunologiczny i również objawia się pod postacią wykwitów na skórze i śluzówce (pęcherze, rumienie oraz obrzęki).
Co to jest pęcherzyca?
Pęcherzyca jest przewlekłą i ciężką chorobą skóry i błon śluzowych, występującą przede wszystkim u osób po czterdziestym roku życia.
Zaliczana jest do grupy schorzeń autoimmunologicznych, czyli powodowanych patologiczną autoagresją układu odpornościowego względem zdrowych komórek własnego organizmu.
W tym konkretnym przypadku mechanizm polega na produkcji specyficznych przeciwciał, które są wymierzone w komórki naskórka oraz śluzówki, w efekcie czego dochodzi do rozerwania połączeń między nimi.
Następstwem tego jest tworzenie się wolnych przestrzeni, które wypełniają się płynem. W ten właśnie sposób dochodzi do formowania się pęcherzy. Proces ten, stanowiący istotę pęcherzycy skóry, znany jest w medycznej terminologii jako akantoliza.
Choć jest pęcherzyca chorobą skórną, przez co w potocznym odbiorze może uchodzić za relatywnie niegroźną, w rzeczywistości często ma bardzo poważny przebieg.
Ważne jest przy tym, by dokładnie je diagnozować i różnicować z problemami zdrowotnymi manifestującymi się w podobny sposób, ale występującymi na zupełnie innym podłożu, jak choćby choroba Haileya-Haileya (niegdyś, ze względu na dziedziczny charakter, zwana łagodną pęcherzycą rodzinną).
W międzynarodowym zestawieniu chorób i zaburzeń ICD-10, różne postaci pęcherzy są oznaczone kodami od L10.0 do L10.9. W nowszej wersji tej klasyfikacji, czyli ICD-11, należy zaś szukać ich w zbiorczej kategorii EB.40.
