U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem surowiczym na skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Pęcherzyca u dzieci
Opisywane schorzenie jest problemem, który dotyka niemal wyłącznie osoby dorosłe. Różne źródła podają, że dolnym wiekiem granicznym jest 25-30 lat, zaś większość przypadków występuje po czterdziestce i później.
Pęcherzyca u dziecka jest zjawiskiem teoretycznie możliwym, jednak w praktyce bardzo rzadko spotykanym. Większość notowanych zachorowań dotyczy pęcherzycy w postaci zwykłej, natomiast liściasta u najmłodszych pacjentów stanowi prawdziwy ewenement - jak podają A. Gręda i wsp., w literaturze naukowej opisano zaledwie 40 takich przypadków w skali całego świata (dane z 2013 r.).
Dodatkowo należy podkreślić, że wiele przypadków pierwotnie branych za pęcherzycę, w istocie jest stanem zapalnym o innej etiologii. H Konefał i wsp. opisują przypadek maleńkiego dziecka z pęcherzowym zapaleniem skóry. Badania wykluczyły jednak klasyczną pęcherzycę u noworodka, nie potwierdzając autoimmunologicznego podłoża.
Nie wykazano też zespołu gronkowcowego złuszczającego zapalenia skóry, finalnie stawiając na przebyte zakażenie w czasie życia płodowego lub ukrytą kolagenozę u matki.
Zatem obserwując pęcherzyki z wodą na ciele dziecka, z dużą dozą prawdopodobieństwa należy podejrzewać zupełnie inne tło problemu. Z reguły są to zwykle, niegroźne potówki, będące efektem przegrzania.
Diagnostyka pęcherzycy
Wstępne rozpoznanie pęcherzycy jest stawiane przez lekarza na podstawie wywiadu oraz badania fizykalnego, polegającego na ocenie wykwitów skórnych, ich wyglądu, charakteru oraz lokalizacji. Ważnymi wskaźnikami są przewlekły przebieg choroby oraz dobry stan ogólny.
Następnie pacjent kierowany jest na bardziej zaawansowaną diagnostykę, w tym badanie immunopatologiczne skóry lub błon śluzowych oraz histopatologię.
W zależności od potrzeb wykonane mogą być między innymi:
- Bezpośrednie badanie immunofluorescencyjne (direct immunofluorescence - DIF), do którego pobierany jest wycinek skóry zdrowej (ale w odległości do 1 cm od zmiany chorobowej). Wykazuje ono linijne lub ziarniste złogi przeciwciał IgG w przestrzeniach międzykomórkowych naskórka albo śluzówki, co jest podstawą stwierdzenia pęcherzycy.
- Badanie surowicy metodą ELISA pozwalające wykazać reaktywność surowicy ze wspomnianymi wyżej glikoproteinami - desmogleiną 1 (w przypadku pęcherzycy liściastej dotykającej wyłącznie skórę), desmogleiną 3 (pęcherzyca zwykła ograniczona do błon śluzowych) lub obiema substancjami jednocześnie (zwykła, obejmująca zarówno naskórek, jak też śluzówkę).
- Badanie histopatologiczne, w odróżnieniu od powyższych, nie jest obligatoryjne, ale może być pomocne do potwierdzenia, która z postaci choroby dotknęła pacjenta. Właśnie w ten sposób możliwe jest stwierdzenie akantolizy w warstwie podstawnej naskórka (pęcherzyca zwykła) lub podrogowej (liściasta). Można też zaobserwować brak tego zjawiska w przypadku choroby powodowanej przez przeciwciała IgA.
Oczywiście ostateczne rozpoznanie musi zawierać różnicowanie, czyli wykluczenie innych chorób o podobnym charakterze. Wspomnieć należy w tym kontekście szczególnie o schorzeniu znanym jako dermatoza pęcherzowa lub Pemfigoid (pemphigoid).
Ona także ma charakter autoimmunologiczny i również objawia się pod postacią wykwitów na skórze i śluzówce (pęcherze, rumienie oraz obrzęki).
Bąble na skórze z płynem surowiczym
Obejmuje skórę i błony śluzowe. Powodowana jest pojawieniem się w układzie krążenia oraz w przestrzeniach międzykomórkowych naskórka nieprawidłowych przeciwciał, skierowanych przeciwko białkom tzw. desmogleiny (Dsg 1 i Dsg3). Wyróżnia się kilka postaci pęcherzycy, z których najcięższą jest „zwykła”.
W jej przebiegu występują kolejno po sobie takie objawy, jak:
- nadżerka w obrębie błon śluzowych jamy ustnej, z czasem coraz bardziej bolesna,
- ekspansja nadżerki na błony śluzowe krtani, spojówek, narządów płciowych, odbytu,
- wystąpienie dużych i bolesnych bąbli na ciele, wypełnionych surowicą, z tendencją do samoistnego pękania,
- powstawanie sączących nadżerek na skórze, w miejscu rozerwanych pęcherzy,
- narastające pieczenie i świąd,
Tego typu zmiany skórne rozlewają się na coraz większej powierzchni, mogą obejmować też twarz i owłosioną skórę głowy.