U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem surowiczym na skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Przyczyny powstawania pęcherzy na skórze
Jednym z powszechnych problemów dermatologicznych, z którym pacjenci zgłaszają się do lekarza, są pęcherze na skórze. Pojawiają się one z różnych powodów i mają różny charakter.
Pęcherze na skórze często są oznaką chorób skórnych lub infekcji. Do najczęstszych przyczyn należą m.in.:
- opryszczka – wirusowa infekcja, która powoduje powstawanie bolesnych pęcherzy w okolicach ust lub narządów płciowych,
- półpasiec – stan wywołany przez ten sam wirus co ospa wietrzna, prowadzi do pojawienia się pęcherzy wzdłuż dróg nerwowych,
- ospa wietrzna – choroba wieku dziecięcego, ale może dotknąć również dorosłych, powoduje swędzące pęcherze na całym ciele,
- liszaj płaski – choroba o nieznanej etiologii, powodująca pojawienie się małych, swędzących pęcherzy.
Pęcherzy mogą być też wynikiem alergii, reakcją na leki czy ukąszenie owadów.
Pęcherzyca
Pęcherzyca (Pemphigus) to choroba pęcherzowa skóry o podłożu autoimmunologicznym i przewlekłym przebiegu. Występuje w dwóch podstawowych odmianach: pęcherzyca zwykła i liściasta. Cechuje się występowaniem pęcherzy w obrębie naskórka (śródnaskórkowo) i błon śluzowych. Przyczyną powstawania zmian pęcherzowych jest występowanie w surowicy chorego autoprzeciwciał skierowanych przeciw własnym komórkom naskórka (keratynocytom) lub nabłonka. Są to tzw. przeciwciała pemphigus, które po związaniu się z powierzchnią keratynocytów powodują akantolizę, czyli utratę łączności pomiędzy poszczególnymi komórkami warstwy kolczystej naskórka i komórkami błony śluzowej. W wyniku tego powstają pęcherze.
Choroba może mieć podłoże genetyczne, choć nie jest to w pełni wyjaśnione. Znane są przypadki ujawniania się choroby pod wpływem niektórych leków, takich jak penicylamina, leki przeciwnadciśnieniowe z grupy ACE-inhibitorów (np. kaptopryl), niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon), i inne lub pod wpływem światła słonecznego lub oparzenia skóry.
Przypadki te dotyczyły chorych, u których występowała wcześniej skłonność do innych chorób autoimmunologicznych, takich jak m.in. myasthenia gravis, reumatoidalne zapalenie stawów czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Bywały również przypadki występowania pęcherzycy ograniczonej do błon śluzowych jamy ustnej, które pojawiły się pod wpływem zażywania pokarmów zawierających związki tiolowe i disulfidowe z roślin należących do rodzaju Allium, np. porów, czosnku i cebuli. Wykazano, że u takich chorych odstawienie tych pokarmów powodowało spadek miana przeciwciał pemphigus i ustąpienie objawów.
Uważa się, że poza czynnikiem wyzwalającym chorobę (leki, światło słoneczne) musi istnieć również podatność osobnicza związana z genetyką.
Objawy pęcherzycy
Objawy pęcherzycy są bardzo zróżnicowane. Do najbardziej charakterystycznych należą:
- Rumienie, czyli żywoczerwone oraz wyraźnie wyodrębnione z niezmienionego chorobowo tła. W przypadku pęcherzycy zwykłej mogą się pojawiać w zarówno na błonach śluzowych (zwłaszcza jamy ustnej), jak też skórze. W przypadku pęcherzyc liściastych zmiany ograniczają się do samej skóry.
- Pęcherze, powstające z reguły na rumieniowym tle, z czasem zwiększające rozmiary i rozszerzające także na niezaczerwienioną skórę. W zależności od postaci są twardsze i mniej podatne na uszkodzenia (zwykła) bądź miękkie i wątłe (liściasta). Pęcherzyki są wypełnione płynem surowiczym o jasnej barwie. Podobnie jak rumienie, mogą występować zarówno na skórze, jak też śluzówkach.
- Nadżerki, czyli ubytki naskórka i śluzówki, gojące się bez blizn. Powstają w wyniku pękania pokryw pęcherzy. Wymagają szczególnej troski - niezabezpieczone stanowią wrota dla zakażeń bakteryjnych.
- Objaw Nikolskiego polegający na spełzaniu naskórka przy intensywnym pocieraniu palcem na skórze pozornie zdrowej, otaczającej widoczne gołym rumienie, pęcherze i nadżerki.
- Objaw Asboe-Hansena, czyli powiększenie obwodu pęcherza pod wpływem nacisku na jego pokrywę.
- Zliszajcowacenie, a więc nadkażenie bakteryjne skóry i błon śluzowych w obrębie nadżerek. Miejsce surowiczego płynu zajmuje ropna wydzielina, a na powierzchni pojawiają się żółte strupy.
- Ból i pieczenie, rzadziej świąd, który może utrudniać przyjmowanie pokarmów, szczególnie w przypadku, gdy dotyczy błon śluzowych jamy ustnej.
- Spełzanie płytek paznokciowych w najcięższych stadiach pęcherzycy zwykłej.
Należy podkreślić, że objawy pęcherzycy na skórze nie są jednoznaczne. Można je pomylić z symptomami innych problemów zdrowotnych, takich jak:
Burchle – różne przyczyny powstawania
Nie tylko oparzenia wrzątkiem
Termin "oparzenia" obejmuje nie tylko uszkodzenia tkanek wywołane wysoką temperaturą. Pełna definicja poparzeń to – uszkodzenie tkanek w wyniku działania energii przekraczającej możliwości obronne organizmu. Bąble na skórze jak po oparzeniu mogą być więc wynikiem oparzenia innego niż termiczne. Z bąblami możemy się spotkać po zbyt intensywnym opalaniu lub przebywaniu na słońcu. Mogą też pojawić się w wyniku zetknięcia z substancją chemiczną lub po ugryzieniu niektórych owadów.
Źródło oparzeń jest ważne, bo musimy wiedzieć jak leczyć skórę w każdym przypadku.
Uszkodzenie tkanek w wyniku działania promieni słonecznych należy do oparzeń w wyniku promieniowania. Głównym czynnikiem zagrażającym są promienie UV. Oparzenie z bąblami oznacza, że promienie przeniknęły dość głęboko przez naszą skórę. Dlatego nie można lekceważyć takiego objawu i trzeba udać się do lekarza.
Co do oparzenia chemicznego, to jego najczęstszą przyczyną w domu są środki na bazie chloru. Powstanie burchli po takim oparzeniu może być również niebezpieczne. Dlatego koniecznie trzeba się skonsultować z lekarzem.
Burchle powstałe w wyniku choroby lub podrażnienia
Oprócz pęcherzy oparzeniowych możemy się nabawić bąbli na skórze z różnych innych powodów. Jednym z dość częstych jest podrażnienie mechaniczne naskórka np. w zbyt ciasnych butach. Pojawia się w okolicach palca lub pięty. Ważną zaletą takiego bąbla jest to, że szybko znika. Rośnie już po kilku godzinach chodzenia w obcisłych butach, ale po kilku dniach ustępuje. Oczywiście pod warunkiem, że coś zrobimy z niewygodnymi butami. W przypadku burchla na nodze wiele osób decyduje się go przebić. Zwłaszcza jeżeli przed nami kolejny dzień zwiedzania czy następna wycieczka w góry. Trzeba to zrobić bardzo ostrożnie, z zachowaniem sterylnych warunków. Kiedy pęknie pęcherz w miejscu szczególnie narażonym na zetknięcie z brudem, może to prowadzić do poważnych powikłań.
Jakie są sposoby leczenia?
Celem leczenia pęcherzycy jest uzyskanie całkowitego ustąpienia zmian skórnych oraz ujemnych wyników badań immunologicznych.
W przypadku nasilonych rozległych zmian skórnych leczenie jest intensywne.
Leczenie ogólne
Podstawą jest stosowanie glikokortykosteroidów (prednizon, deksametazon) w skojarzeniu z lekami immunosupresyjnymi (cyklofosfamid, azatiopryna, metotreksat), a w szczególnych przypadkach (np. u chorych z przeciwwskazaniami do podawania glikokortykosteroidów lub z opornościa na wcześniejsze leczenie) można stosować dozylne immunoglobuliny, cyklosporynę i inne leki. Leczenie zawsze musi prowadzić specjalista dermatolog.
Leczenie miejscowe
Wskazane są codzienne kąpiele odkażające. Na nadżerki stosuje się aerozole z glikokortykosteroidami i antybiotykami lub lekami odkażającymi. Na ogniska rumieniowo-złuszczające i łojotokowe w pęcherzycy rumieniowatej stosuje się maści glikokortykosteroidowe.
W przypadku zmian na błonach śluzowych wskazane są leki odkażające i zawiesiny kortykosteroidów ze środkami odkażającymi, mieszaniny zawiesin leków przciwbakteryjnych i przeciwdrożdżakowych (natamycyna) lub neomycyny i kortykosteroidów.
