U nas zapłacisz kartą
Jak leczyć pęcherzyki na skórze z płynem?
Jak wyglądają przęcherze oparzeniowe?
Oparzenie termiczne z bąblami
Nazywa się je różnie: bąble, pęcherze lub burchle. Tak czy inaczej, są dla nas nieprzyjemną pozostałością po spotkaniu ze źródłem ciepła, promieniowaniem lub substancją żrącą. Najczęstszą i najbardziej znaną przyczyną powstawania pęcherzy na skórze jest oparzenie termiczne drugiego stopnia. Jeżeli po oblaniu wrzątkiem czy olejem w miejscu uszkodzonym pojawiają się bąble, to znaczy, że mamy do czynienia z nieco głębszym oparzeniem. W przypadku poparzeń pierwszego stopnia skóra będzie tylko zaczerwieniona.
Bąble oparzeniowe są wypełnione płynem surowiczym. W ten sposób organizm buduje naturalną ochronę przed zakarzeniami, dlatego nie należy ich przebijać. Trzeba po prostu zaczekać, aż same zejdą.
Kiedy zbyt wcześnie pęknie pęcherz oparzeniowy, może dojść do zakażenia. Najlepiej jest od razu zdezynfekować to miejsce i zakryć czystym opatrunkiem. Bąbli nie dezynfekujemy, jednak jeśli nie pękną. Jeżeli burchel bardzo nam dokucza, to możemy poprosić lekarza czy może przebić go, zapewniając sterylne warunki.
Ponieważ oparzenia wrzątkiem czy olejem najczęściej zdarzają się podczas gotowania, to najbardziej są na nie narażone ręce, okolice kciuka i palca wskazującego oraz nadgarstka. To jeden z powodów, dla których oparzeni w ogóle decydują się przebić pęcherz.
Bąbel lub bąble oparzeniowe mogą się leczyć do około 2 do 3 tygodni. Po tym czasie pęcherz znika i prawdopodobnie unikniemy pojawienia się blizny. Dużo zależy od tego, czy było to powierzchniowe poparzenie wrzątkiem, czy głębokie oparzenie olejem.
Jak wyglądają burchle?
Zanim zaczniemy porównywanie pęcherzy oparzeniowych z innymi, dobrze będzie powiedzieć więcej o ich wyglądzie. W zależności od stopnia i źródła poparzeń będą wyglądać bardzo różnie. Od bąbla oparzeniowego o średnicy kilku milimetrów do wielkich burchli, przesłaniających sporą część kończyny. Z bąblami niedużej wielkości zwykle radzimy sobie we własnym zakresie. Wewnątrz znajduje się biały lub żółty płyn surowiczy, zwany też limfatycznym. To właśnie wypełnianie się miejsca tym płynem powoduje podniesienie naskórka i powstanie czegoś w rodzaju naturalnej poduszki ochronnej. Kiedy pęknie pęcherz, ten naturalny kompres zostaje zniszczony i zarazki mają bezpośredni dostęp do głębszych warstw naszej skóry.
Komplikacje i ryzyko związane z ospą wietrzną u dzieci
Nawet jeśli ospa wietrzna jak leczyć jest zazwyczaj łatwa do leczenia, mogą wystąpić pewne komplikacje. Większość z nich jest rzadka, ale warto o nich wiedzieć. Dzieci z osłabionym układem immunologicznym, takie jak te z HIV lub rak, są bardziej narażone na poważne komplikacje ospa wietrzna.
- Powikłania skórne : W niektórych przypadkach ospa wietrzna może prowadzić do zakażeń skóry. Może to być spowodowane drapaniem krost, co prowadzi do otwartych ran. Możliwe są również poważniejsze zakażenia, takie jak zapalenie skóry.
- Pneumonia : Chociaż rzadko, ospa wietrzna może prowadzić do zapalenia płuc. Objawy obejmują kaszel, duszność i gorączkę.
- Zapalenie mózgu : Jest to bardzo rzadkie, ale poważne powikłanie. Objawy obejmują ból głowy, dezorientację i zmęczenie.
Nie zapominaj, że ospa wietrzna u dorosłych zawsze jest poważniejsza niż u dzieci. Dorosłe osoby są bardziej narażone na poważne komplikacje, takie jak zapalenie płuc. Jeśli masz ospa wietrzna jako dorosły, powinieneś skonsultować się z lekarzem.
Epidemiologia pęcherzycy – kogo najczęściej dotyka
Pęcherzyca może dotknąć osoby w każdym wieku, ale najczęściej diagnozowana jest u osób starszych, powyżej 60. roku życia. Nie ma znaczących różnic w częstości występowania pomiędzy kobietami i mężczyznami. Niewielka liczba przypadków odnotowywana jest u dzieci, a gdy już do tego dojdzie, choroba zazwyczaj przebiega w łagodniejszej formie. Choć pęcherzyca jest chorobą rzadką, jej częstość występowania różni się w zależności od regionu geograficznego. W Europie i Ameryce Północnej odnotowuje się około 0,1-0,5 nowych przypadków na 10 000 osób rocznie.
Ważnym aspektem w łagodzeniu objawów pęcherzycy jest odpowiednia dieta . Osoby cierpiące na tę chorobę powinny unikać pokarmów, które mogą pogorszyć objawy, takich jak owoce cytrusowe, czekolada, orzechy czy pikantne jedzenie. Zaleca się natomiast spożywanie produktów bogatych w białko, witaminę C i cynk, które wspierają zdrowie skóry. W zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta, dieta może być dostosowana przez dietetyka.
Pęcherzyca
Pęcherzyca (Pemphigus) to choroba pęcherzowa skóry o podłożu autoimmunologicznym i przewlekłym przebiegu. Występuje w dwóch podstawowych odmianach: pęcherzyca zwykła i liściasta. Cechuje się występowaniem pęcherzy w obrębie naskórka (śródnaskórkowo) i błon śluzowych. Przyczyną powstawania zmian pęcherzowych jest występowanie w surowicy chorego autoprzeciwciał skierowanych przeciw własnym komórkom naskórka (keratynocytom) lub nabłonka. Są to tzw. przeciwciała pemphigus, które po związaniu się z powierzchnią keratynocytów powodują akantolizę, czyli utratę łączności pomiędzy poszczególnymi komórkami warstwy kolczystej naskórka i komórkami błony śluzowej. W wyniku tego powstają pęcherze.
Choroba może mieć podłoże genetyczne, choć nie jest to w pełni wyjaśnione. Znane są przypadki ujawniania się choroby pod wpływem niektórych leków, takich jak penicylamina, leki przeciwnadciśnieniowe z grupy ACE-inhibitorów (np. kaptopryl), niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon), i inne lub pod wpływem światła słonecznego lub oparzenia skóry.
Przypadki te dotyczyły chorych, u których występowała wcześniej skłonność do innych chorób autoimmunologicznych, takich jak m.in. myasthenia gravis, reumatoidalne zapalenie stawów czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Bywały również przypadki występowania pęcherzycy ograniczonej do błon śluzowych jamy ustnej, które pojawiły się pod wpływem zażywania pokarmów zawierających związki tiolowe i disulfidowe z roślin należących do rodzaju Allium, np. porów, czosnku i cebuli. Wykazano, że u takich chorych odstawienie tych pokarmów powodowało spadek miana przeciwciał pemphigus i ustąpienie objawów.
Uważa się, że poza czynnikiem wyzwalającym chorobę (leki, światło słoneczne) musi istnieć również podatność osobnicza związana z genetyką.
