U nas zapłacisz kartą
Jak leczyć pęcherzyki na skórze z płynem?
Metody leczenia pęcherzycy – przegląd dostępnych terapii
Pęcherzyca to autoimmunologiczna choroba skóry , która jest charakteryzowana przez występowanie pęcherzy na skórze i błonach śluzowych. Pierwszym krokiem w leczeniu pęcherzycy jest zazwyczaj leczenie ogólne, które obejmuje stosowanie kortykosteroidów i leków immunosupresyjnych.
Jednak, w zależności od ciężkości choroby i reakcji pacjenta na leczenie, lekarz może zastosować inne metody terapii. Immunoterapia , na przykład, polega na stymulowaniu układu immunologicznego, aby zwalczać chorobę. Terapia światłem , tzw. fototerapia, jest innym podejściem, które może być stosowane w leczeniu pęcherzycy. Wykorzystuje ona ultravioleta B (UVB) lub psoralen i ultravioleta A (PUVA) do spowolnienia wzrostu komórek skóry.
Terapia biologiczna jest również dostępna dla pacjentów z pęcherzycą. Leki biologiczne, takie jak rituximab, są skierowane na specyficzne cząsteczki w układzie immunologicznym, które są odpowiedzialne za powstawanie pęcherzycy.
- Immunoterapia : stymulacja układu immunologicznego do walki z chorobą.
- Terapia światłem : wykorzystanie UVB lub PUVA do spowolnienia wzrostu komórek skóry.
- Terapia biologiczna : leki biologiczne skierowane na specyficzne cząsteczki w układzie immunologicznym.
Etiologia pęcherzycy – co wiemy o przyczynach
Pęcherzyca jest rzadką, przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, której przyczyny nie są do końca znane. Wydaje się, że choroba ta jest wynikiem nieprawidłowej reakcji układu immunologicznego, który zaczyna atakować własne komórki organizmu.
Choć precyzyjne przyczyny pęcherzycy są nieznane, istnieją pewne czynniki, które mogą zwiększać ryzyko jej rozwoju. Należą do nich m.in. genetyka, stres, infekcje, niektóre leki czy ekspozycja na promieniowanie UV. Wiele osób z pęcherzycą ma krewnych z innymi chorobami autoimmunologicznymi, co sugeruje, że genetyka może odgrywać pewną rolę.
Badania sugerują również, że pęcherzyca może być związana z niewłaściwym funkcjonowaniem białek desmosomów - struktur odpowiedzialnych za utrzymanie spójności komórek skóry. Kiedy układ immunologiczny atakuje te białka, komórki skóry zaczynają się od siebie oddzielać, tworząc pęcherze.
Wreszcie, niektóre badania sugerują, że dieta może wpływać na nasilenie objawów pęcherzycy. Chociaż nie ma specyficznej "diety pęcherzycowej" , niektóre pokarmy mogą wywoływać lub nasilać objawy. Wśród nich znajdują się m.in. produkty zawierające gluten, nabiał, cukry proste czy alkohol.
Burchle – różne przyczyny powstawania
Nie tylko oparzenia wrzątkiem
Termin "oparzenia" obejmuje nie tylko uszkodzenia tkanek wywołane wysoką temperaturą. Pełna definicja poparzeń to – uszkodzenie tkanek w wyniku działania energii przekraczającej możliwości obronne organizmu. Bąble na skórze jak po oparzeniu mogą być więc wynikiem oparzenia innego niż termiczne. Z bąblami możemy się spotkać po zbyt intensywnym opalaniu lub przebywaniu na słońcu. Mogą też pojawić się w wyniku zetknięcia z substancją chemiczną lub po ugryzieniu niektórych owadów.
Źródło oparzeń jest ważne, bo musimy wiedzieć jak leczyć skórę w każdym przypadku.
Uszkodzenie tkanek w wyniku działania promieni słonecznych należy do oparzeń w wyniku promieniowania. Głównym czynnikiem zagrażającym są promienie UV. Oparzenie z bąblami oznacza, że promienie przeniknęły dość głęboko przez naszą skórę. Dlatego nie można lekceważyć takiego objawu i trzeba udać się do lekarza.
Co do oparzenia chemicznego, to jego najczęstszą przyczyną w domu są środki na bazie chloru. Powstanie burchli po takim oparzeniu może być również niebezpieczne. Dlatego koniecznie trzeba się skonsultować z lekarzem.
Burchle powstałe w wyniku choroby lub podrażnienia
Oprócz pęcherzy oparzeniowych możemy się nabawić bąbli na skórze z różnych innych powodów. Jednym z dość częstych jest podrażnienie mechaniczne naskórka np. w zbyt ciasnych butach. Pojawia się w okolicach palca lub pięty. Ważną zaletą takiego bąbla jest to, że szybko znika. Rośnie już po kilku godzinach chodzenia w obcisłych butach, ale po kilku dniach ustępuje. Oczywiście pod warunkiem, że coś zrobimy z niewygodnymi butami. W przypadku burchla na nodze wiele osób decyduje się go przebić. Zwłaszcza jeżeli przed nami kolejny dzień zwiedzania czy następna wycieczka w góry. Trzeba to zrobić bardzo ostrożnie, z zachowaniem sterylnych warunków. Kiedy pęknie pęcherz w miejscu szczególnie narażonym na zetknięcie z brudem, może to prowadzić do poważnych powikłań.
Jak się objawia pęcherzyca?
Pęcherzyca zwykła
Jest to najcięższa odmiana pęcherzycy, w której pęcherze występują w skórze i błonach śluzowych głównie jamy ustnej.
Zwykle zmiany na śluzówkach poprzedzają zmiany w obrębie skóry (nawet o wiele tygodni lub miesięcy), rzadziej występują równocześnie. Na początku pojawiają się nadżerki na błonach śluzowych jamy ustnej, niekiedy powstają również zmiany pęcherzowe w obrębie spojówek, jamy nosowo-gardłowej, strun głosowych, przełyku, cewki moczowej, pochwy i odbytu. W razie rozległości tych zmian może występować bolesność w obrębie jamy ustnej, co niekiedy utrudnia odżywianie, a nadżerki w gardle i na strunach głosowych mogą powodować bezgłos.
Wykwity pęcherzowe w obrębie skóry są rozmaicie zlokalizowane. Okolice predysponowane to skóra owłosiona głowy, twarz oraz okolice drażnione mechanicznie, takie jak okolice fałdów skórnych, pach, pachwin, ramiona, łokcie, plecy, pośladki. Pęcherze są wiotkie, delikatne, łatwo ulegają przerwaniu, co powoduje powstawanie bolesnych nadżerek. Nierzadko obok pęcherzy obecne są zmiany rumieniowe koliste lub obrączkowate, w obrębie których tworzą się nowe pęcherzyki i pęcherze. W okresie aktywnym choroby może występować tzw. objaw Nikolskiego, czyli spełzanie naskórka pod wpływem pocierania palcem. Objaw ten dotyczy skóry otaczającej pęcherze i nadżerki. W aktywnym okresie choroby występuje również pośredni objaw Nikolskiego, w którym po delikatnym uciśnięciu nienaruszonego pęcherza, występuje boczne szerzenie się pęcherza.
Fot. Pęcherzyca
Pęcherzyca liściasta
Postać, w której błony śluzowe nie są zajęte. Występują zmiany nadżerkowo-złuszczające i bardzo powierzchowne, krótkotrwałe pęcherze. Wykwity rozpoczynają się najczęściej na tułowiu, niekiedy zajmując duże powierzchnie ciała, co prowadzi do uogólnionego stanu zapalnego skóry (tzw. erytrodermia).
