U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem na dłoniach - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Domowe sposoby na swędzenie dłoni
Leczenie świądu skóry wymaga przede wszystkim ustalenia jego przyczyny. Jeśli podejrzewacie, że to po prostu efekt jej przesuszenia bądź użycia nowego kosmetyku, odstawcie podejrzane preparaty i zadbajcie o nawilżenie i natłuszczenie dłoni. Zrezygnujcie z wysuszających mydeł – wyjątkiem są mydła naturalne, np. mydło marsylskie, bazujące na olejkach roślinnych. Pamiętajcie, żeby zakładać rękawiczki, jeśli podczas sprzątania używacie detergentów.
Po każdym myciu rąk nałóżcie na dłonie nawilżający i regenerujący krem. Zwróćcie uwagę, żeby nie zawierał potencjalnie uczulających i drażniących substancji – konserwantów, sztucznych barwników, aromatów. Na noc zaaplikujcie grubszą warstwę kosmetyku i załóżcie bawełniane lub jedwabne rękawiczki. Taki kompres doskonale odżywi skórę. Dwa razy w tygodniu wykonajcie zabieg olejowania dłoni, który je zregeneruje, nawilży i wygładzi.
Spośród domowych sposobów na swędzenie skóry możecie przetestować również maseczkę z siemienia lnianego. Łyżkę nasion zalejcie szklanką wody i gotujcie w garnuszku, aż wydzieli się śluz. Odcedźcie nasiona i tak uzyskany „kisiel” rozprowadźcie na dłoniach. Możecie dodać do niego zawartość kapsułki z witaminami A+E oraz łyżeczkę oleju roślinnego, np. jojoba. Taka kuracja uzupełni braki w ochronnej warstewce hydrolipidowej pokrywającej skórę dłoni, dzięki czemu będzie bardziej odporna na działanie czynników drażniących.
Jeśli jednak problem jest bardziej skomplikowany i razem ze swędzeniem występują krostki na dłoniach, skóra jest zaczerwieniona, łuszczy się, pęka, wówczas konieczna będzie pomoc lekarza. W zależności od konkretnej przyczyny swędzenia i pękania skóry na dłoniach specjalista może zalecić m.in. leki antyhistaminowe, preparaty przeciwgrzybicze czy przeciwpasożytnicze bądź miejscowo stosowane maści z przeciwzapalnymi glikokortykosteroidami.
Pęcherzyca
Pęcherzyca (Pemphigus) to choroba pęcherzowa skóry o podłożu autoimmunologicznym i przewlekłym przebiegu. Występuje w dwóch podstawowych odmianach: pęcherzyca zwykła i liściasta. Cechuje się występowaniem pęcherzy w obrębie naskórka (śródnaskórkowo) i błon śluzowych. Przyczyną powstawania zmian pęcherzowych jest występowanie w surowicy chorego autoprzeciwciał skierowanych przeciw własnym komórkom naskórka (keratynocytom) lub nabłonka. Są to tzw. przeciwciała pemphigus, które po związaniu się z powierzchnią keratynocytów powodują akantolizę, czyli utratę łączności pomiędzy poszczególnymi komórkami warstwy kolczystej naskórka i komórkami błony śluzowej. W wyniku tego powstają pęcherze.
Choroba może mieć podłoże genetyczne, choć nie jest to w pełni wyjaśnione. Znane są przypadki ujawniania się choroby pod wpływem niektórych leków, takich jak penicylamina, leki przeciwnadciśnieniowe z grupy ACE-inhibitorów (np. kaptopryl), niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon), i inne lub pod wpływem światła słonecznego lub oparzenia skóry.
Przypadki te dotyczyły chorych, u których występowała wcześniej skłonność do innych chorób autoimmunologicznych, takich jak m.in. myasthenia gravis, reumatoidalne zapalenie stawów czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Bywały również przypadki występowania pęcherzycy ograniczonej do błon śluzowych jamy ustnej, które pojawiły się pod wpływem zażywania pokarmów zawierających związki tiolowe i disulfidowe z roślin należących do rodzaju Allium, np. porów, czosnku i cebuli. Wykazano, że u takich chorych odstawienie tych pokarmów powodowało spadek miana przeciwciał pemphigus i ustąpienie objawów.
Uważa się, że poza czynnikiem wyzwalającym chorobę (leki, światło słoneczne) musi istnieć również podatność osobnicza związana z genetyką.
Egzema rąk – leki na egzemę dłoni
Leczenie egzemy dłoni zależy od przyczyny i może wymagać unikania kontaktu z alergenami lub drażniącymi substancjami. W przypadku egzemy zawodowej, kluczowe jest wyeliminowanie czynnika wywołującego z otoczenia pracy.
Terapia może obejmować stosowanie maści i kremów z glikokortykosteroidami, które dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym, skutecznie redukują zaczerwienienie i obrzęk skóry, pomagając przywrócić jej zdrowy wygląd.
Leczenie sterydami pomaga zmniejszyć świąd i łagodzić stany zapalne, jednak wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak zanik skóry, zmiany barwnikowe czy stany zapalne.
Ze względu na ryzyko wchłaniania glikokortykosteroidów przez skórę do krwiobiegu, zaleca się ograniczenie czasu leczenia do minimum i stosowanie najmniejszych efektywnych dawek.
Z kolei leki przeciwhistaminowe zmniejszają uczucie swędzenia, które dokucza osobom dotkniętym egzemą dłoni. Wspomagająco w leczeniu egzemy stosowana jest również fototerapia (terapia światłem UV lub leczenie światłem ultrafioletowym). Naświetlanie skóry pomaga ograniczyć stan zapalny oraz łagodzić objawy egzemy, takie jak świąd i zaczerwienienie skóry dłoni.
Co trzeba robić po zakończeniu leczenia?
Po zakończeniu leczenia konieczna jest regularna kontrola w Poradni Dermatologicznej, gdyż choroba może nawracać. W takim wypadku należay wznowić leczenie pod kierunkiem lekarza dermatologa.
Należy unikać leków, które wywołały zmiany skórne w przypadku pęcherzycy polekowej.
Zobacz także
Objawy chorób skóry (wykwity skórne) Wykwity skórne to zmiany na skórze, które są objawami chorób skóry. W poszczególnych chorobach wykwity mają charakterystyczny wygląd – kolor, kształt, postać, lokalizację i na tej podstawie dermatolog zwykle jest w stanie ustalić rozpoznanie. Zmiany skórne się mogą zmieniać w czasie oraz ustępować z pozostawieniem blizny lub bez niej. Do wykwitów należą: plama, grudka, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krosta, bąbel, a także nadżerka, przeczos, pęknięcie i rozpadlina, łuska, strup, owrzodzenie oraz blizna.
Reumatoidalne zapalenie stawów Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), nieprawidłowo określane czasem jako „reumatologiczne zapalenie stawów” to najczęstsza zapalna choroba stawów, rozpoczynająca się najczęściej w młodym i średnim wieku. Nieleczona może prowadzić do uszkodzenia stawów i innych powikłań, jednak aktualne metody leczenia u większości chorych pozwalają na utrzymanie sprawności i normalne funkcjonowanie.
Wybrane treści dla Ciebie
Reumatoidalne zapalenie stawów Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), nieprawidłowo określane czasem jako „reumatologiczne zapalenie stawów” to najczęstsza zapalna choroba stawów, rozpoczynająca się najczęściej w młodym i średnim wieku. Nieleczona może prowadzić do uszkodzenia stawów i innych powikłań, jednak aktualne metody leczenia u większości chorych pozwalają na utrzymanie sprawności i normalne funkcjonowanie.
