U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem na dłoniach - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Swędzenie dłoni od wewnętrznej strony
Uczucie swędzenia może dotyczyć różnych partii dłoni. Zazwyczaj świąd wywołany przesuszeniem czy kontaktem z czynnikiem drażniącym zlokalizowany jest na zewnętrznej stronie, a więc na grzbiecie dłoni. Występowanie świądu po jej wewnętrznej stronie może sugerować, że przyczyna jest poważniejsza. Takie umiejscowienie może wskazywać np. na cholestazę, więc chorobę związaną z zaburzeniami pracy wątroby. Jeśli świądowi po wewnętrznej stronie towarzyszą czerwone krostki, a dodatkowo zmiany te pojawiają się też na stopach, możecie mieć do czynienia z infekcją wirusową – bostonką.
Objawem, który powinien skłonić do wizyty u lekarza, jest świąd dłoni nasilający się wieczorem i w nocy. Jest on charakterystyczny np. dla wspomnianej cholestazy lub świerzbu. Leczenie świerzbu wymaga szybkiej reakcji. W przeciwnym razie może dojść do „przekazania” pasożyta innym osobom.
Objawy egzemy – pęcherzyki z płynem na dłoniach
Egzema dłoni manifestuje się poprzez pojawienie się czerwonych wykwitów skórnych, które z czasem przekształcają się w pęcherze. Po ich pęknięciu na skórze tworzą się nadżerki, które następnie mogą pokryć się żółtawymi strupami, będącymi wynikiem wysychania wydzieliny.
W dalszym etapie rozwoju choroby, skóra może ulec obrzękowi, pojawiają się świąd oraz liszaje, a także dochodzi do zmiany koloru oraz utraty jej elastyczności. Zranienia, które zostaną podrapane, mogą zagoić się, przyjmując wygląd i strukturę zdrowej skóry. Pacjenci z egzemą dłoni często zmagają się ze zgrubieniami obszarów dotkniętych chorobą.
Diagnozowanie egzemy dłoni wymaga zidentyfikowania przyczyny schorzenia, co może wymagać konsultacji z różnymi specjalistami, w tym dermatologiem i alergologiem. W procesie diagnozy wykorzystywane są badania krwi, testy alergiczne oraz biopsje skóry.
Swędzące bąble na skórze wywołane wirusem HSV
Swędzące bąble na skórze i śluzówce,wywołane przez wirus opryszczki ludzkiej (Herpes Simplex Virus) lokują się w kilku charakterystycznych miejscach ciała. HSV1 infekuje:
- okolice warg,
- błony śluzowe jamy ustnej,
- spojówkę oraz rogówkę.
Sporadycznie zmiany skórne mogą pojawić się też na dłoniach, na szyi i za uszami, w okolicach nosa i na brodzie. Natomiast HSV2 manifestuje swoją obecność głównie w dolnych partiach ciała, w szczególności na skórze i śluzówce narządów płciowych – w tej odmianie zakażenie przenoszone jest drogą kontaktów seksualnych.
Bąble na skórze są białe, mogą się grupować w większe skupiska o nieregularnych kształtach, osadzone na wspólnym rumieniowym podłożu. W pierwszej kolejności bąble wypełniają się przezroczystym płynem surowiczym, później jednak gromadzi się w nich ropa. Na koniec twardnieją, zamieniając się w nieestetyczne, wysuszone strupy.
Pękając mogą tworzyć bolesne nadżerki. Objawom skórnym towarzyszy świąd i lekka bolesność. Infekcja rozwija się około 7 dni, a trwa d0 4 tygodni.
Egzema dłoni – uczulenie na dłoniach
Egzema na dłoniach to zespół chorób skóry o podłożu zapalnym – zarówno alergicznych, jak i niealergicznych (atopowe zapalenie skóry), występujący na obszarze dłoni.
Egzema dzieli się na dwa rodzaje – to egzema egzogenna i egzema endogenna. Egzema na dłoniach to typ egzemy egzogennej (egzema kontaktowa), która często dotyka wrażliwych partii skóry, takich jak dłonie (możliwa jest też egzema w zgięciu łokcia).
Egzema na dłoniach może być obserwowana na różnych ich obszarach, takich jak wierzch dłoni, wnętrze dłoni oraz na opuszkach palców i między palcami dłoni (egzema palców).
Nazywana jest często przewlekłą egzemą dłoni, ponieważ utrzymuje się przez dłuższy czas i charakteryzuje się naprzemiennymi okresami zaostrzeń i remisji.
Do najczęściej występujących rodzajów egzemy zaliczane są wyprysk kontaktowy oraz atopowe zapalenie skóry. Egzema dłoni bywa również powiązana z egzemą stóp. Szczególną formą egzemy rąk i stóp jest egzema potnicowa, w której skóra pokrywa się drobnymi pęcherzykami, a swędzenie bywa wyjątkowo uciążliwe.
Egzema, będąca stanem zapalnym skóry, to choroba niezakaźna, której nie można przenieść na inną osobę poprzez bezpośredni kontakt czy też używanie tych samych kosmetyków, ręczników lub pościeli.
Jak się objawia pęcherzyca?
Pęcherzyca zwykła
Jest to najcięższa odmiana pęcherzycy, w której pęcherze występują w skórze i błonach śluzowych głównie jamy ustnej.
Zwykle zmiany na śluzówkach poprzedzają zmiany w obrębie skóry (nawet o wiele tygodni lub miesięcy), rzadziej występują równocześnie. Na początku pojawiają się nadżerki na błonach śluzowych jamy ustnej, niekiedy powstają również zmiany pęcherzowe w obrębie spojówek, jamy nosowo-gardłowej, strun głosowych, przełyku, cewki moczowej, pochwy i odbytu. W razie rozległości tych zmian może występować bolesność w obrębie jamy ustnej, co niekiedy utrudnia odżywianie, a nadżerki w gardle i na strunach głosowych mogą powodować bezgłos.
Wykwity pęcherzowe w obrębie skóry są rozmaicie zlokalizowane. Okolice predysponowane to skóra owłosiona głowy, twarz oraz okolice drażnione mechanicznie, takie jak okolice fałdów skórnych, pach, pachwin, ramiona, łokcie, plecy, pośladki. Pęcherze są wiotkie, delikatne, łatwo ulegają przerwaniu, co powoduje powstawanie bolesnych nadżerek. Nierzadko obok pęcherzy obecne są zmiany rumieniowe koliste lub obrączkowate, w obrębie których tworzą się nowe pęcherzyki i pęcherze. W okresie aktywnym choroby może występować tzw. objaw Nikolskiego, czyli spełzanie naskórka pod wpływem pocierania palcem. Objaw ten dotyczy skóry otaczającej pęcherze i nadżerki. W aktywnym okresie choroby występuje również pośredni objaw Nikolskiego, w którym po delikatnym uciśnięciu nienaruszonego pęcherza, występuje boczne szerzenie się pęcherza.
Fot. Pęcherzyca
Pęcherzyca liściasta
Postać, w której błony śluzowe nie są zajęte. Występują zmiany nadżerkowo-złuszczające i bardzo powierzchowne, krótkotrwałe pęcherze. Wykwity rozpoczynają się najczęściej na tułowiu, niekiedy zajmując duże powierzchnie ciała, co prowadzi do uogólnionego stanu zapalnego skóry (tzw. erytrodermia).
