U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki z płynem surowiczym na skórze u dziecka - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Czynniki fizyczne a pęcherze na skórze
Skóra jest naszą barierą ochronną, ale różne czynniki fizyczne mogą ją uszkodzić, prowadząc do powstawania pęcherzy:
- oparzenia – czy to słoneczne, termiczne czy chemiczne, są jednym z głównych czynników prowadzących do powstawania pęcherzy na skórze. Oparzenie słoneczne po nadmiernej ekspozycji na słońce może prowadzić do bolesnych pęcherzy,
- odmrożenia – występują przy ekstremalnie niskich temperaturach i mogą powodować powstawanie pęcherzy na obszarach narażonych, takich jak palce u rąk i nóg,
- tarcie skóry – często spotykane u sportowców lub osób noszących niewłaściwie dobrany obuwie, prowadzi do powstawania pęcherzy, zwłaszcza na stopach.
Leczenie pęcherzy na skórze
Pęcherze na skórze, choć mogą wydawać się jedynie problemem estetycznym, często wymagają interwencji lekarskiej i specjalistycznego leczenia. Znając przyczynę ich powstania, można zastosować odpowiednie metody terapii.
Najważniejszym krokiem w terapii jest leczenie przyczynowe, które ma na celu usunięcie bezpośredniego czynnika wywołującego pęcherze:
- leki takie jak acyklowir są stosowane w przypadku infekcji wirusowych, takich jak opryszczka,
- infekcje bakteryjne skóry wymagają leczenia antybiotykami, które są dobierane indywidualnie, w zależności od rodzaju bakterii,
- w przypadku reakcji alergicznych leki mogą pomóc w łagodzeniu objawów, takich jak swędzenie czy zaczerwienienie.
Niektóre pęcherze, mimo leczenia przyczynowego, mogą nadal dawać nieprzyjemne objawy. Tutaj wchodzi leczenie objawowe:
- maści z kortykosteroidami pomagają w redukcji stanu zapalnego i swędzenia. Są one wykorzystywane w leczeniu pęcherzy wywołanych chorobami autoimmunologicznymi czy alergiami,
- chłodzenie może przynieść ulgę i zmniejszyć ryzyko powstania pęcherzy, zwłaszcza w przypadku oparzeń,
- stosowanie aseptycznych opatrunków chroni pęcherze przed zewnętrznymi czynnikami, takimi jak bakterie czy tarcie.
Prawidłowa diagnoza jest kluczowa, dlatego warto skonsultować się ze specjalistami. Dermatolog pomoże określić przyczynę zmian skórnych, alergolog może przeprowadzić odpowiednie testy. Zlecone badania histopatologiczne zmian skórnych pozwalają na dokładne określenie rodzaju zmiany, dzięki czemu leczenie może być jeszcze bardziej precyzyjne.
Jak się objawia pęcherzyca?
Pęcherzyca zwykła
Jest to najcięższa odmiana pęcherzycy, w której pęcherze występują w skórze i błonach śluzowych głównie jamy ustnej.
Zwykle zmiany na śluzówkach poprzedzają zmiany w obrębie skóry (nawet o wiele tygodni lub miesięcy), rzadziej występują równocześnie. Na początku pojawiają się nadżerki na błonach śluzowych jamy ustnej, niekiedy powstają również zmiany pęcherzowe w obrębie spojówek, jamy nosowo-gardłowej, strun głosowych, przełyku, cewki moczowej, pochwy i odbytu. W razie rozległości tych zmian może występować bolesność w obrębie jamy ustnej, co niekiedy utrudnia odżywianie, a nadżerki w gardle i na strunach głosowych mogą powodować bezgłos.
Wykwity pęcherzowe w obrębie skóry są rozmaicie zlokalizowane. Okolice predysponowane to skóra owłosiona głowy, twarz oraz okolice drażnione mechanicznie, takie jak okolice fałdów skórnych, pach, pachwin, ramiona, łokcie, plecy, pośladki. Pęcherze są wiotkie, delikatne, łatwo ulegają przerwaniu, co powoduje powstawanie bolesnych nadżerek. Nierzadko obok pęcherzy obecne są zmiany rumieniowe koliste lub obrączkowate, w obrębie których tworzą się nowe pęcherzyki i pęcherze. W okresie aktywnym choroby może występować tzw. objaw Nikolskiego, czyli spełzanie naskórka pod wpływem pocierania palcem. Objaw ten dotyczy skóry otaczającej pęcherze i nadżerki. W aktywnym okresie choroby występuje również pośredni objaw Nikolskiego, w którym po delikatnym uciśnięciu nienaruszonego pęcherza, występuje boczne szerzenie się pęcherza.
Fot. Pęcherzyca
Pęcherzyca liściasta
Postać, w której błony śluzowe nie są zajęte. Występują zmiany nadżerkowo-złuszczające i bardzo powierzchowne, krótkotrwałe pęcherze. Wykwity rozpoczynają się najczęściej na tułowiu, niekiedy zajmując duże powierzchnie ciała, co prowadzi do uogólnionego stanu zapalnego skóry (tzw. erytrodermia).
Objawy skórne w pytaniach i odpowiedziach
Zobacz także
Jak chronić dziecko przed słońcem Co zrobić, aby nasz wakacyjny wypoczynek z dziećmi był bezpieczny? Jak zabezpieczyć skórę przed szkodliwym działaniem promieniowania UV?
Choroba dłoni, stóp i jamy ustnej Choroba dłoni, stóp i jamy ustnej jest spowodowana zakażeniem enterowowirusami, a jej objawami są między innymi gorączka, złe samopoczucie oraz charakterystyczna wysypka w jamie ustnej, na skórze rąk i stóp, czasem także na pośladkach i tułowiu. Choroba występuje głównie u dzieci i jest bardzo zakaźna, przenosi się przez kontakt z wydzielinami i wydalinami (choroba brudnych rąk). Bywa błędnie nazywana „bostonką”.
Jakie preparaty stosować do pielęgnacji skóry niemowlęcia i małego dziecka? Wybieraj kosmetyki możliwie bezzapachowe i przeznaczone tylko dla niemowląt. Skład takich preparatów zwykle jest dobrany do rodzaju skóry małego dziecka.
W jaki sposób należy pielęgnować skórę okolicy pieluszkowej Skóra znajdująca się pod pieluszką narażona jest na stały kontakt z moczem i kałem, które działają drażniąco („odparzenie”). Zatem podstawowym elementem właściwej pielęgnacji niemowlęcia jest częsta zmiana pieluszek oraz dokładne umycie skóry z resztek kału i moczu.
Jak wyglądają przęcherze oparzeniowe?
Oparzenie termiczne z bąblami
Nazywa się je różnie: bąble, pęcherze lub burchle. Tak czy inaczej, są dla nas nieprzyjemną pozostałością po spotkaniu ze źródłem ciepła, promieniowaniem lub substancją żrącą. Najczęstszą i najbardziej znaną przyczyną powstawania pęcherzy na skórze jest oparzenie termiczne drugiego stopnia. Jeżeli po oblaniu wrzątkiem czy olejem w miejscu uszkodzonym pojawiają się bąble, to znaczy, że mamy do czynienia z nieco głębszym oparzeniem. W przypadku poparzeń pierwszego stopnia skóra będzie tylko zaczerwieniona.
Bąble oparzeniowe są wypełnione płynem surowiczym. W ten sposób organizm buduje naturalną ochronę przed zakarzeniami, dlatego nie należy ich przebijać. Trzeba po prostu zaczekać, aż same zejdą.
Kiedy zbyt wcześnie pęknie pęcherz oparzeniowy, może dojść do zakażenia. Najlepiej jest od razu zdezynfekować to miejsce i zakryć czystym opatrunkiem. Bąbli nie dezynfekujemy, jednak jeśli nie pękną. Jeżeli burchel bardzo nam dokucza, to możemy poprosić lekarza czy może przebić go, zapewniając sterylne warunki.
Ponieważ oparzenia wrzątkiem czy olejem najczęściej zdarzają się podczas gotowania, to najbardziej są na nie narażone ręce, okolice kciuka i palca wskazującego oraz nadgarstka. To jeden z powodów, dla których oparzeni w ogóle decydują się przebić pęcherz.
Bąbel lub bąble oparzeniowe mogą się leczyć do około 2 do 3 tygodni. Po tym czasie pęcherz znika i prawdopodobnie unikniemy pojawienia się blizny. Dużo zależy od tego, czy było to powierzchniowe poparzenie wrzątkiem, czy głębokie oparzenie olejem.
Jak wyglądają burchle?
Zanim zaczniemy porównywanie pęcherzy oparzeniowych z innymi, dobrze będzie powiedzieć więcej o ich wyglądzie. W zależności od stopnia i źródła poparzeń będą wyglądać bardzo różnie. Od bąbla oparzeniowego o średnicy kilku milimetrów do wielkich burchli, przesłaniających sporą część kończyny. Z bąblami niedużej wielkości zwykle radzimy sobie we własnym zakresie. Wewnątrz znajduje się biały lub żółty płyn surowiczy, zwany też limfatycznym. To właśnie wypełnianie się miejsca tym płynem powoduje podniesienie naskórka i powstanie czegoś w rodzaju naturalnej poduszki ochronnej. Kiedy pęknie pęcherz, ten naturalny kompres zostaje zniszczony i zarazki mają bezpośredni dostęp do głębszych warstw naszej skóry.
