U nas zapłacisz kartą
Pokrzywkowa Choroba Alergiczna Skóry - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Jakie są przyczyny pokrzywki?
Ze względu na czynniki, jakie powodują chorobę, pokrzywkę dzielimy na alergiczną, niealergiczną i fizykalną.
Pokrzywka alergiczna
Może zostać wywołana przez bardzo wiele czynników, które powodują reakcję alergiczną organizmu.
- Nietolerancje pokarmowe – najczęściej uczulające składniki diety to: orzeszki, pszenica, laktoza, skorupiaki, ryby, niektóre owoce, soja, jaja kurze, substancje konserwujące dodawane do pokarmów oraz wzmacniacze smaku.
- Alergie spowodowane pyłkami roślin.
- Reakcje wywołane sierścią zwierząt, alergia na kurz.
- Reakcje wywołane jadem owadów (pszczoły, osy, mrówki).
- Nietolerancja substancji chemicznych zawartych w kosmetykach i środkach chemicznych.
Pokrzywka niealergiczna
Najczęściej jest spowodowana nietolerancją organizmu na przyjmowane leki. Warto zaznaczyć, że pokrzywka może być wywołana praktycznie każdym lekiem, jednak najczęściej są to antybiotyki (penicylina, aminoglikozydy, cefalosporyny), niesteroidowe leki przeciwzapalne (ibuprofen, aspiryna, ketoprofen), silne leki przeciwbólowe (kodeina, morfina) oraz leki kontrastowe.
Pokrzywka fizykalna
Najczęściej wywołana jest niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi oraz atmosferycznymi. Pokrzywka może pojawić się na skórze na skutek zbyt długiej eksploatacji słonecznej, na skutek zimna, wysuszenia skóry czy zbyt długiego wystawienia jej na działanie wody. Może pojawić się również pokrzywka wysiłkowa, spowodowana zbyt długim i ciężkim wysiłkiem organizmu czy pokrzywka pod wpływem ucisku.
Powszechne jest również pojawienie się pokrzywki pod wpływem zapocenia skóry.
Pokrzywka może być objawem innej choroby. Najczęściej świadczy o zakażeniu pasożytami lub paciorkowcem. Może być również objawem choroby autoimmunologicznej, czy zakażenia wirusowego, w tym zapalenia wątroby oraz HIV. Z tego powodu, należy udać się do lekarza, który przeprowadzi wywiad i na jego podstawie zadecyduje o dalszym postępowaniu lub ewentualnym leczeniu.
Dermografizm: leczenie
Życie z dermografizmem nie jest proste, zwłaszcza latem, gdy większość ciała mamy odsłoniętą, a tym samym narażoną na kontakty z różnego rodzaju bodźcami. Byle ucisk czy zadrapanie powodują nieestetyczne, i nieprzyjemne ze względu na świąd, zmiany na skórze. Bywa, że ciało chorego jest tak wrażliwe, że nawet zwykły dotyk drugiego człowieka – podanie ręki czy przytulenie – może spowodować reakcję alergiczną.
W związku z tym dla niektórych pacjentów zabawa z dzieckiem albo współżycie seksualne są po prostu niewykonalne. Dlatego tak ważne jest leczenie dermografizmu, które polega głównie na terapii lekami antyhistaminowymi (desloratadyna, feksofenadyna, lewocetyryzyna), glikokortykosteroidami, a także lekami stabilizującymi komórki tuczne (to z nich uwalniana jest histamina w procesie reakcji zapalnej). Może ona trwać nawet kilkanaście miesięcy, ale zwykle jest skuteczna.
Osoba dotknięta dermografizmem powinna dodatkowo unikać wełnianych, drażniących ubrań, starać się przebywać w stosunkowo chłodnych pomieszczeniach. Chwilową ulgę przynosi stosowanie delikatnych kremów zawierających mentol.
Innym sposobem na pokrzywkę fizykalną wywołaną jest psychoterapia. Oswojenie traumy z przeszłości może dać naprawdę dobre efekty, a wręcz cofnięcie się przykrych objawów.
Warto wiedzieć: Dermografizm a tatuaż
Czy osoba dotknięta dermografizmem może wykonać sobie tatuaż? Jeśli choroba jest bardzo nasilona – zdecydowanie nie. Mogłoby to prowadzić do wzmocnienia reakcji alergicznej.
Czasem ludzie z dermografizmem decydują się zaryzykować i poza tym, że tatuaż goi się dłużej niż zwykle, nic więcej się nie dzieje. Bywa też tak, że już w trakcie tatuowania skóra puchnie i nie można skończyć rysunku z odpowiednią precyzją.
Najlepszym rozwiązaniem w tej kwestii – poza zrezygnowaniem z tatuażu – jest wdrożenie kuracji przeciwalergicznej. Po pewnym czasie, w niezbyt widocznym miejscu, można spróbować zrobić mały tatuaż i obserwować reakcję skóry.
Przypisy [ edytuj | edytuj kod ]
- ↑ abcdef M. Czarnecka-Operacz, Pokrzywka – aktualne kierunki badań oraz implikacje praktyczne., Alergia 2011, nr 4. Artykuł dostępny w serwisie alergia.org.pl.
- ↑ T. Zuberbier, R. Asero, C. Bindslev-Jensen, GW. Canonica, MK Church, A. Gimenez-Arnau, LEH. Grattan, A. Kapp, Definition, classification and diagnosis of urticaria. Allergy 2009, nr 64, s. 1417–1426.
- ↑ ab E. Rudzki, Pokrzywka, [w:] Alergologia dla lekarzy dermatologów., pod red. W. Gliński, E. Rudzki, Wydawnictwo Czelej, Lublin 2002, s. 319–323, 331–342, 348–383.
- ↑ M. Sokołowska-Wojdyło, Porada dermatologa. Pokrzywka, op. cit.
- ↑ M. Świerczyńska-Kępa, Pokrzywka, artykuł w serwisie alergie.mp.pl.
- S. Jabłońska, S. Majewski, Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową., Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, ISBN 978-83-200-4154-5 .
- Dermatologia – diagnostyka różnicowa., red. A. Kaszuba, Wydawnictwo Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-039-9 .
- Leczenie chorób skóry., red. A. Kaszuba, Wydawnictwo Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-027-6 .
- Podstawy alergologii, Wojciech W. Mędrala (red.), Wrocław: Górnicki Wydawnictwo Medyczne, 2006, ISBN 83-89009-53-6 , ISBN 978-83-89009-53-1 , OCLC749423847 . Brak numerów stron w książce
- Ilustrowany podręcznik chorób alergicznych., red. B. Panaszek, Wydawnictwo Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-087-0 .
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.
Pokrzywka: przyczyny, objawy i leczenie
Pokrzywka to choroba, w przebiegu której powstają swędzące bąble na skórze, które przypominają bąble po poparzeniu pokrzywą. W większości przypadków występuje pokrzywka ostra, która trwa krócej niż 6 tygodni. Najczęściej wywołana jest alergią lub lekami. U większości chorych z ostrą pokrzywką zmiany ustępują bez żadnego leczenia. Pokrzywka przewlekła jest trudniejsza w leczeniu i rzadko udaje się zidentyfikować jej przyczynę.
Pokrzywka to choroba, w przebiegu której na skórze, pod wpływem zadziałania jakiegoś czynnika, tworzą się wypukłe blade bąble otoczone zaczerwienieniem. Bąble te przypominają zmiany, które powstają pod wpływem kontaktu skóry z pokrzywą – stąd nazwa. Pokrzywka powoduje silny świąd lub pieczenie skóry, jest niebolesna i ustępuje bez pozostawienia blizn czy przebarwień skóry.
U około połowy osób pokrzywce może towarzyszyć tzw. obrzęk naczynioruchowy. Obrzęk ten dotyczy tkanek podskórnych, np. ust, powiek, rąk, stóp, niekiedy genitaliów. Zwykle jest bardziej nasilony po jednej stronie ciała, a skóra jest niekiedy zaczerwieniona.
Często u chorych na pokrzywkę obserwuje się tzw. dermatografizm – w miejscach narażonych na niewielki uraz (np. zadrapanie, potarcie, uciśnięcie) pojawiają się bąble pokrzywkowe, np. w linii po potarciu skóry.
