U nas zapłacisz kartą
Czy Choroba Bowena Powoduje Swędzenie? Wszystko, Co Powinieneś Wiedzieć
Jak leczyć chorobę Bowena?
Zmiany na skórze powinny być już pierwszym sygnałem do konsultacji z lekarzem dermatologiem. I tylko lekarz może ocenić charakter takich zmian. Dodatkowo zawsze przeprowadzany jest z pacjentem szczegółowy wywiad. Dokładne rozpoznanie choroby Bowena jest możliwe tylko w oparciu o wyniki biopsji, która polega na pobraniu wycinka skóry (czyli wycięciu metodą chirurgiczną) z miejsca, które jest chorobowo zmienione. Tak pobrany materiał jest badany pod mikroskopem. Diagności obserwując komórki naskórka stwierdzają czy wykazują one cechy choroby Bowena.
W zależności od stadium zaawansowania choroby, a także wielkości i lokalizacji zmian, stosowane są określone metody leczenia:
- laseroterapia (waporyzacja laserowa)- polega na usuwaniu zmian dzięki zastosowaniu skoncentrowanej wiązki światła, ukierunkowanej na konkretną zmianę,
- łyżeczkowanie- w tym przypadku zmiana chorobowa usuwana jest w sposób mechaniczny, przy użyciu narzędzia chirurgicznego, zwanego „łyżeczką”,
- kauteryzacja- polega na termicznym usuwaniu zmian na skórze,
- fotochemioterapia- jest również nazywana terapią fotodynamiczną. Wykorzystuje światło ultrafioletowe, dodatkowo połączone z tak zwanymi fotouczulaczami, czyli takimi substancjami, które chronią skórę przed szkodliwymi efektami promieni nadfioletowych,
- chemioterapia lokalna- pobudza do działania system odpornościowy, aby skutecznie zwalczał komórki nowotworowe. Polega przede wszystkim na stosowaniu 5% maści 5-fluorouracylowej, która jest lekiem przeciwnowotworowym,
- zabieg chirurgiczny- chirurg wycina elementy skóry, dotknięte chorobą. Najczęściej ta metoda jest stosowana w okolicach genitalnych (mikrochirurgia Mohsa).
Każda forma leczenia jest indywidualnie dobierana do konkretnego pacjenta. I lekarz bierze pod uwagę nie tylko wielkość zmian, ich charakter i położenie, a także ogólny stan zdrowia pacjenta, dokładnie analizując jego inne schorzenia.
Czym jest choroba Bowena?
Choroba Bowena to przedinwazyjna postać raka skóry. Ta choroba nazywana jest również rakiem kolczystokomórkowym lub formą „in situ”. Co to oznacza? Te wszystkie określenia jednej choroby przekazują bardzo istotną treść – komórki rakowe w tym przypadku pojawiają się tylko w tkance skórnej i tam tylko pozostają. Jednym słowem nowotwór nie przekracza błony podstawnej naskórka, a zatem nie przedostaje się głębiej. Ale i w tym przypadku ryzyko jego przekształcenia w raka inwazyjnego zawsze istnieje. Medycyna określa taki stan jako „progresję w postać inwazyjną”. Choroba Bowena częściej dotyka kobiety niż mężczyzn i głównie osoby po 60-tym roku życia.
Co może wywołać chorobę Bowena? Oto kilka przyczyn:
- silne infekcje wirusowe brodawczaka ludzkiego,
- immunosupresja, czyli spowolniony proces wytwarzania przeciwciał i komórek odpornościowych,
- przewlekłe choroby skóry,
- zbyt długotrwałe ekspozycje na promieniowanie słoneczne,
- systematyczny kontakt z substancjami rakotwórczymi,
- narażenie na działanie promieniowania jonizującego,
- mechaniczne urażanie skóry w sposób przewlekły.
Cechą charakterystyczną dla tej choroby jest łagodny i długotrwały przebieg.
Profilaktyka raka prącia
Ze względu na wspomniane wyżej czynniki ryzyka, profilaktyka raka prącia może polegać na takich działaniach, jak:
- obrzezanie, a więc chirurgiczne usunięcie całego lub części napletka - w wielu kręgach cywilizacyjnych zabieg ten wykonywany jest rutynowo ze względów religijnych, w Polsce natomiast jest to procedura medyczna, której z reguły poddawani są chłopcy mający stulejkę. Istnieje wiele naukowych opracowań wskazujących na mniejsze ryzyko nowotworu penisa i mężczyzn obrzezanych,
- dbałość o prawidłową higienę prącia - penis należy regularnie myć ciepłą wodą i mydłem, nie zaniedbując zakamarków kryjących się pod napletkiem, skutecznie usuwając wszelkie zalegające tam osady i wydzieliny,
- unikanie przypadkowych kontaktów seksualnych, wierność partnerska, stosowanie prezerwatyw.
- wykonywanie regularnych badań kontrolnych u urologa, pozwalających na wykrycie niepokojących zmian przedrakowych lub raka na bardzo wczesnym etapie.