U nas zapłacisz kartą
Figowka - Tajemnicza Choroba Skóry i Jej Objawy
Choroby bakteryjne skóry
Są to schorzenia skóry wywołane przez bakterie. Zaliczamy do nich piodermie wywołane przez paciorkowce, gronkowce lub inne Gram-ujemne bakterie oraz pozostałe bakteryjne choroby skóry, takie jak różyca, łupież rumieniowy, promienica czy borelioza. Do tej grupy chorób należy również gruźlica skóry, kiła, rzeżączka (zostały one opisane w osobnych rozdziałach).
Skóra ludzka jest największym narządem organizmu człowieka. Jej powierzchnia nie jest sterylna, lecz skolonizowana przez liczne drobnoustroje, które w prawidłowych warunkach nie powodują jej zakażeń. Ściśle przylegające do siebie komórki nabłonka skóry, kwaśne pH (5,4-5,9), względnie suche środowisko i naturalne substancje przeciwbakteryjne znajdujące się w skórze zapobiegają namnażaniu się patogennych bakterii odpowiedzialnych za zakażenia. Dlatego też stosunkowo rzadko dochodzi do chorób bakteryjnych w skórze. Jednak pewne warunki związane z utratą ciągłości naskórka (urazy), zaburzeniem jego funkcji ochronnej (stany zapalne skóry) lub związane z ogólnym spadkiem odporności (nowotwory, cukrzyca, AIDS) ułatwiają zajęcie skóry przez bakterie. Inaczej sprawa przedstawia się w przypadku boreliozy, ponieważ tu patogen wnika do organizmu człowieka w momencie ukąszenia przez kleszcza.
Figówka gronkowcowa – przyczyny
Jak sama nazwa wskazuje zmiany spowodowane są przez zakażenie bakteryjne, gronkowcowe. Jednakże bakterie te normalnie występują na skórze człowieka i nie powodują zapalenia. Aby doszło do takiej zmiany skóra twarzy musi być poddawana ciągłemu drażnieniu i uszkodzeniom. Zmiany zwykle znajdują się na brodzie u mężczyzn, z powodu golenia. Podczas codziennego golenia dochodzi do mikrourazów obok mieszków włosowych przez które mogą wniknąć bakterie i spowodować stan zapalny.
Diagnozę stawia lekarz na podstawie badania podmiotowego – zmian dermatologicznych oraz wywiadu. Charakterystycznie zmiany występują u mężczyzn i są zlokalizowane na brodzie. Można również wykonać wymaz ze zmiany, aby potwierdzić podłoże bakteryjne, jednakże jest to zwykle zbędne, gdyż zmiany są bardzo specyficzne.
Leczenie naturalne i domowe sposoby na figówkę
Przede wszystkim należy pamiętać, że figówka to choroba przewlekła, która zwykle wymaga leczenia antybiotykiem pod okiem lekarza. Istnieją jednak domowe sposoby wspierające proces zdrowienia. Wymienić tu można przede wszystkim takie nawyki higieniczne, które zminimalizują stan zapalny.
- regularne mycie twarzy delikatnymi środkami antybakteryjnymi,
- dbałość o czystość rąk,
- odkażanie przyrządów do golenia,
- rezygnacja z maszynek elektrycznych czy wielorazowych na rzecz jednorazowych ostrzy do golenia,
- stosowanie środków odkażających bezpośrednio na ogoloną skórę.
Naturalne leczenie figówki sprawdzi się tylko w bardzo wczesnym stadium choroby. Wówczas można wspomagać się np. okładami z dodatkiem:
- olejku z drzewa herbacianego,
- soku z czosnku,
- octu jabłkowego,
- olejku eukaliptusowego.
Wszystkie te substancje działają, jak naturalne antybiotyki i wykazują właściwości przeciwbakteryjne.
Ostatecznie jednak zamiast działania na własną rękę lepiej stosować wskazaną przez lekarza, a dodatkowo dostarczać organizmowi wartościowych witamin i minerałów zawartych w odpowiednio zbilansowanej diecie oraz suplementach diety.
Figówka gronkowcowa to dolegliwość, którą łatwo pomylić z wieloma innymi problemami skórnymi. Dlatego zamiast podejmować samodzielne próby leczenia, najlepiej skonsultować się ze specjalistą.
Jakie są objawy i możliwości leczenia?
Objawy zakażeń bakteryjnych skóry są bardzo różnorodne. Poniżej przedstawione zostały poszczególne jednostki chorobowe wraz z obrazem klinicznym i sposobami leczenia.
Zapalenie mieszków włosowych i figówka
Jak sama n azwa wskazuje jest to stan zapalny mieszka włosowego. Stan ten objawia się występowaniem pojedynczego pęcherzyka lub licznych pęcherzyków wypełnionych treścią ropną, czasami przebitych w centrum włosem. Zmiany mogą występować na twarzy, tułowiu lub kończynach. Mają czasami związek z zabiegami depilacyjnymi lub goleniem owłosionych okolic skóry.
Przewlekła postać zapalenia mieszków włosowych występuje częściej u mężczyzn w obrębie twarzy, szczególnie brody, rzadziej skóry owłosionej głowy. Postać ta zwana też figówką charakteryzuje się wielomiesięcznym przebiegiem i występowaniem guzów zapalnych w obrębie skóry.
Leczenie ostrych stanów zapalnych mieszków włosowych o niewielkim nasileniu polega na odkażaniu skóry i stosowaniu miejscowych preparatów zawierających antybiotyk. Natomiast leczenie figówki jest często trudne i długotrwałe. I zawsze musi być prowadzone pod nadzorem lekarza, który przepisuje antybiotyki stosowane miejscowo i ogólnie.
Czyrak i czyrak gromadny
Czyrak jest również stanem zapalnym mieszka włosowego i jego otoczenia. Różnica w stosunku do zapalenia mieszka włosowego polega na tym, że w przebiegu czyraka dochodzi do obumarcia i rozpadu tkanek w otoczeniu mieszka. Tworzy się guz zawierający martwe tkanki, który samoistnie lub w następstwie ingerencji oddziela się od skóry, pozostawiając w niej ubytek.
Zmiana tworzy się przez kilka dni i często towarzyszy jej bolesność. Skóra początkowo jest żywoczerwona i obrzęknięta, a po kilku dniach na jej powierzchni tworzy się krosta. Po oddzieleniu się czopa martwiczego w miejscu ubytku skóry może pozostać blizna.
Figówka. Diagnostyka i leczenie
Diagnozowanie figówki zwykle opiera się na badaniu klinicznym. Lekarz dermatolog ocenia zmiany skórne i przeprowadza wywiad z pacjentem. W niektórych przypadkach, zwłaszcza jeśli infekcja jest oporna na leczenie lub nawraca, może być konieczne wykonanie badań mikrobiologicznych. Pobiera się próbkę wydzieliny z krosty, którą następnie bada się w laboratorium w celu identyfikacji patogenu i określenia jego wrażliwości na antybiotyki.
Leczenie figówki zależy od przyczyny i nasilenia objawów. W przypadku łagodnych zakażeń często wystarczy leczenie miejscowe, natomiast cięższe przypadki mogą wymagać terapii ogólnoustrojowej.
1. Leczenie miejscowe:
- Antyseptyki: stosowanie środków antyseptycznych, takich jak chlorheksydyna, pomaga w dezynfekcji skóry i zapobiega rozprzestrzenianiu się infekcji.
- Antybiotyki miejscowe: maści lub kremy zawierające antybiotyki (np. mupirocyna, klindamycyna) są skuteczne w leczeniu bakteryjnych zakażeń mieszków włosowych.
- Środki przeciwgrzybicze: w przypadku infekcji grzybiczych stosuje się kremy lub maści przeciwgrzybicze, takie jak ketokonazol lub mikonazol.
2. Leczenie ogólnoustrojowe:
- Antybiotyki doustne: w przypadku cięższych lub nawracających infekcji bakteryjnych konieczne może być stosowanie antybiotyków doustnych, takich jak cefaleksyna czy klindamycyna.
- Leki przeciwgrzybicze: doustne leki przeciwgrzybicze, takie jak flukonazol lub itrakonazol, są stosowane w przypadku głębokich infekcji grzybiczych.
