U nas zapłacisz kartą
Polopiryna na pryszcze - Czy to skuteczny sposób na pozbycie się niedoskonałości skóry?
Maseczka aspirynowa na przebarwienia, zaskórniki, pryszcze - sprawdzony przepis
Maseczka z aspiryny to klasyczny kosmetyk używany przez nasze babcie, mamy i ciotki. Kwas acetylosalicylowy działa jak w przypadku zabiegu kwasami u kosmetyczki i skutecznie pomaga w walce z łagodnym trądzikiem, zaskórnikami i zaczerwienieniem po wypryskach. Niestety jest to również zabieg inwazyjny i dla skóry wrażliwej, naczynkowej się nie nadaje. Sprawdź, jak zrobić maseczkę aspirynową.
Spis treści
- Maseczka aspirynowa - dla kogo tak, dla kogo nie?
- Przepis na maseczkę z aspiryny (polopiryny)
- Przepis na maseczkę z aspiryny - jak urozmaicić maseczkę?
- Maseczka aspirynowa - jak często ją nakładać?
- Maseczka aspirynowa - przeciwwskazania
- Maseczka aspirynowa - nie ryzykuj, wykonaj próbę uczuleniową
Maseczka z aspiryny to świetny sposób na pozbycie się niedoskonałości skóry twarzy. Wszelkie krostki, zaskórniki, wągry i przebarwienia po trądziku można zniwelować stosując regularnie maseczkę aspirynową lub nakładając papkę z aspiryny punktowo (również na opryszczkę). Dlaczego akurat aspiryna? Wszystko dlatego, że aspiryna (jak i polopiryna) zawiera kwas acetylosalicylowy, który ma właściwości wysuszające i głęboko oczyszczające. Zabieg maską aspirynową porównywany jest do zabiegu kwasami w gabinecie kosmetycznym (oczywiście działanie domowej maseczki jest słabsze).
Jak użyć aspiryny, jako maseczki?
Zasada przygotowania maseczki z aspiryny jest bardzo prosta: 1 tabletka aspiryny zgniatamy i mieszamy z 4 kroplami wody.
Można ją trochę zmodyfikować dla wzbogacenia efektu. Na przykład:
Jeśli zwiększysz proporcję aspiryny i wody: na przykład 4 tabletki aspiryny i 2 łyżki stołowe wody, możesz też dodać odrobinę miodu, aby maseczka lepiej trzymała się na skórze. Dodatkowo odżywi i wzmocni ona przemęczoną cerę dzięki zawartości witamin w miodzie.
Jeśli wymieszasz pastę z aspiryny z jogurtem naturalnym, dodatkowo złagodzi ona podrażnienia skóry.
Przygotowaną maseczkę nałóż i poczekaj, aż wyschnie (około 20minut). Zdejmuj ją poprzez delikatne pocieranie skóry opuszkami palców (niewskazane dla osób z cerą wrażliwą) lub opłucz skórę letnią wodą. Stosuj 2 razy w tygodniu.
Polopiryna S – dawkowanie leku
- Dorośli: od 300 mg do 600 mg (od 1 do 2 tabletek) co 4 godziny. Nie przyjmować więcej niż 3 g leku na dobę.
- Młodzież w wieku powyżej 16 lat: od 600 mg do 900 mg (od 2 do 3 tabletek) na dobę.
W chorobach reumatycznych, tylko na zlecenie lekarza:
- w gorączce reumatycznej: 900 mg (3 tabletki) 4 razy na dobę,
- w reumatoidalnym zapaleniu stawów: 600 mg (2 tabletki) od 3 do 4 razy na dobę.
Zawał mięśnia sercowego, profilaktyka zawału mięśnia sercowego:
- od 150 mg do 300 mg (od ½ do 1 tabletki) na dobę.
Lek nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 16. roku życia.
U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) należy stosować lek w mniejszych dawkach i w większych odstępach czasowych, ze względu na zwiększone ryzyko występowania objawów niepożądanych.
Polopiryna S – skutki uboczne
Każdy lek może powodować działania niepożądane. Polopiryna S może powodować:
- zaburzenia krwi i układu chłonnego: małopłytkowość, niedokrwistość wskutek mikrokrwawień z przewodu pokarmowego, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, leukopenia, agranulocytoza, eozynopenia, zwiększone ryzyko krwawień, wydłużenie czasu krwawienia, wydłużenie czasu protrombinowego,
- zaburzenia z układu nerwowego: szumy uszne (zazwyczaj jako objaw przedawkowania), zaburzenia słuchu, zawroty głowy,
- zaburzenia układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości: wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs,
- zaburzenia pracy serca,
- nadciśnienie,
- zaburzenia nerek i dróg moczowych: białkomocz, obecność leukocytów i erytrocytów w moczu, martwica brodawek nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek,
- niestrawność, zgaga, uczucie pełności w nadbrzuszu, nudności, wymioty, brak łaknienia, bóle brzucha, krwawienia z przewodu pokarmowego, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uczynnienie choroby wrzodowej, perforacje,
- zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: ogniskowa martwica komórek wątrobowych, tkliwość i powiększenie wątroby, szczególnie u pacjentów z młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów, układowym toczniem rumieniowatym, gorączką reumatyczną lub chorobą wątroby w wywiadzie, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, fosfatazy alkalicznej i stężenia bilirubiny.
Polopiryna S – interakcje
Nie wolno stosować Polopiryny S z metotreksatem w dawkach 15 mg na tydzień lub większych, ze względu na jego toksyczny wpływ na szpik kostny.
Należy zachować ostrożność stosując jednocześnie z:
- metotreksatem w dawkach mniejszych niż 15 mg na tydzień,
- lekami przeciwcukrzycowymi, np. insuliną, pochodnymi sulfonylomocznika, gdyż kwas acetylosalicylowy nasila działanie hipoglikemizujące (zmniejszające stężenie glukozy we krwi) leków przeciwcukrzycowych,
- lekami przeciwzakrzepowymi, np. pochodnymi kumaryny, heparyną oraz lekami trombolitycznymi, np. streptokinazę i alteplazę lub innymi lekami hamującymi agregację płytek krwi, np. tyklopidynę,
- innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi,
- selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), ze względu na zwiększone ryzyko krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego na skutek synergistycznego działania tych leków,
- lekami moczopędnymi, gdyż kwas acetylosalicylowy może zmniejszyć skuteczność tych leków oraz nasilać ototoksyczne (uszkadzające słuch) działanie furosemidu,
- lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego z moczem, np. benzbromaron, probenecyd, gdyż salicylany osłabiają działanie tych leków,
- digoksyną, gdyż kwas acetylosalicylowy może nasilać działanie tego leku,
- kwasem walproinowym, gdyż nasila on działanie antyagregacyjne kwasu acetylosalicylowego ze względu na synergistyczne działanie antyagregacyjne obu leków,
- acetazolamidem, gdyż kwas acetylosalicylowy może w znacznym stopniu zwiększać stężenie, a tym samym toksyczność acetazolamidu,
- glikokortykosteroidami podawanymi ogólnie, z wyjątkiem hydrokortyzonu stosowanego jako terapia zastępcza w chorobie Addisona, gdyż podawane jednocześnie z salicylanami, zwiększają ryzyko wystąpienia choroby wrzodowej i krwawienia z przewodu pokarmowego oraz zmniejszają stężenie salicylanów w osoczu w trakcie leczenia, zaś po jego zakończeniu zwiększają ryzyko przedawkowania salicylanów,
- inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanymi jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym w dużych dawkach (np. enalaprylem, kaptoprylem), gdyż kwas acetylosalicylowy zmniejsza działanie przeciwnadciśnieniowe tych leków.
