U nas zapłacisz kartą
Pochodne retinoidów - Skuteczne leczenie poretinoidalnego zapalenia skóry
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) - objawy, przyczyny i leczenie
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) jest chorobą skóry występującą u osób w każdym wieku. Objawy ŁZS to łuszczenie się skóry, rumień oraz świąd. Zmiany skórne pojawiają się najczęściej na owłosionej skórze głowy, twarzy, klatce piersiowej, pod pachami i w pachwinach.
Łojotokowe zapalenie skóry jest przewlekłą i nawrotową chorobą skóry, która charakteryzuje się występowaniem zmian rumieniowo-złuszczających na skórze twarzy, klatki piersiowej oraz owłosionej głowy. Zmiany skórne mogą występować również pod pachami i w pachwinach. Przyczyną choroby jest nadmierna aktywność gruczołów łojowych i współistniejące zakażenie grzybem drożdżopodobnym Malassezia furfur (Pityrosporum ovale). Badania wskazują na zwiększoną liczbę tych grzybów w okolicach łojotokowych i pozytywny efekt terapeutyczny preparatów przeciwgrzybiczych.
Dodatkowe znaczenie w zaostrzeniu choroby mogą mieć leki, w tym haloperydol, sole złota, chloropromazyna czy psoraleny.
Łojotokowe zapalenie skóry zazwyczaj występuje u osób zdrowych, ale może się wiązać z zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) lub chorobami neurologicznymi (np. incydentem naczyniowo-mózgowym, chorobą Parkinsona).
Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.
Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.
Retinoidy – codzienna pielęgnacja
Postanowiłam stworzyć listę moich osobistych sprzymierzeńców w kuracji, którą publikuję w porządku malejącym, od kosmetyków, które najlepiej mi służyły po obojętne i okresowo zmienne 😉 Lista wrogów mojej cery w trakcie kuracji retinoidami – na końcu wpisu.
Pielęgnacja podstawowa
Uroda 40 plus – Retinoidy – pielęgnacja cery podczas kuracji
Cetaphil MD oraz Cicaplast i Cicalfate
Testowałam wiele kosmetyków jako codziennych towarzyszów retinoidów. Generalnie nic poza Cetaphilem MD mnie nie zachwyciło. Cetaphil MD jako jedyny nigdy mnie nie podrażnił, nigdy. Jako jedyny też radził i radzi sobie ze skórkami, które pojawiają mi się na twarzy w okresie większego podrażnienia. Stosuję go regularnie, a także doraźnie na większe płaty schodzącej skóry. Stosuję go także razem z kremem BB czy CC, który mieszam z Cetaphilem na dłoni przed nałożeniem – bez tego nie miałabym najmniejszych szans na stosowanie na twarz czegokolwiek barwiącego… Zmieszanie kremu z podkładem niweluje w 100% (w okresach pogorszenia w 90% ,)) suche skóry łuszczące się lub schodzące płatami z buzi.
Zarówno Cicaplast La Roche Posay jak i Cicalfate Avene mnie nie zachwyciły… Stosuję je, bo mnie nie podrażniają i być może robią swoje regenerując naskórek i odwalając robotę niewidoczną dla moich oczu, ale na pewno nie działają na widoczna suchość i odczuwalne przesuszenia tak skutecznie jak Cetaphil MD. Oczywiście mówię wyłącznie o mojej skórze, no bo o czyjej mogłabym mówić 😉 W każdym razie – w moich eksperymentach oddaję palmę pierwszeństwa Cetaphilowi 🙂
Lipikar Surgras
W początkowym okresie stosowania retinoidów nie zrezygnowałam z tradycyjnych środków do demakijażu, jak choćby płyn micelarny Bourjois. Błąd! Bardzo szybko niemal wszystko zaczęło mnie podrażniać – powodować zaczerwienienie i pieczenie. Próbowałam też płynu micelarnego Dermedic Hydrain H3, niezły, ale tak naprawdę najbardziej komfortowo moja skóra poczuła się po tym, jak zaczęłam używać żelu do mycia skóry suchej – Lipikar Surgras La Roche Posay. Wspaniale radzi sobie z nieczystościami, a jednocześnie zupełnie nie podrażnia, zupełnie nie wysusza, ale też nie zapycha. Pielęgnuje, oczyszcza, nie podrażnia. Najlepszy 🙂