U nas zapłacisz kartą
Badania skórne - Jakie problemy mogą być zdiagnozowane?
Jakie pasożyty mogą pojawić się u dzieci?
Aby ustalić konkretną przyczynę zakażenia, najlepiej przyjrzeć się rodzajom pasożytów atakujących najmłodszych.
Na czele znajdują się owsiki, które bytują w świetle jelita grubego. Jak wskazują Jolanta Popielska i Magdalena Marczyńska z Wojewódzkiego Szpitala Zakaźnego w Warszawie, problem tego typu pasożytów dotyczy 10% dzieci w wieku 5-14 lat.
Najczęściej zarażają się te, przebywające w dużych skupiskach i śpiące w jednym pomieszczeniu, np. w szkole z internatem.
Owsiki to małe, białe robaczki wywołujące świąd, niepokój, problemy z zasypianiem. Są ledwo dostrzegalne gołym okiem, np. w obrębie odbytu.
Znacznie bardziej pokaźnych rozmiarów może być glista ludzka, która w skrajnych przypadkach osiąga aż 52 cm długości.
Jej jaja mogą też przedostać się poprzez krew do płuc oraz oskrzeli, co rodzi ryzyko powikłań. Zarażenie następuje poprzez połknięcie jaja. W Polsce zdarza się naprawdę bardzo rzadko.
Niezwykle groźną dolegliwością jest lamblioza (giardioza), ponieważ wywołujące ją pasożyty, czyli wiciowce jelitowe, mogą zająć nie tylko jelito, ale też przewód żółciowy i trzustkowy.
Jeżeli problem zostanie zdiagnozowany zbyt późno, może dojść do rozwoju żółtaczki, a nawet zapalenia trzustki czy stanu zapalnego dróg żółciowych. Rocznie rozpoznaje się około 2000 przypadków tej choroby w polskiej populacji.
Kolejnym rodzajem choroby pasożytniczej są tasiemczyce wywołane przez tasiemiec. Taką dolegliwością można się zarazić jedząc surowe albo niedogotowane mięso wołowe lub wieprzowe.
Objawy mogą rozwijać się latami i być bardzo niespecyficzne, np. zaburzenia łaknienia, spadek masy ciała. Jednocześnie u dzieci ten problem występuje niezbyt często - zwykle wszystkich zakażeń rocznie u dzieci i dorosłych jest ok. 200.
Mniej znanym pasożytem układu pokarmowego jest włosogłówka, która przyczynia się do pojawienia się choroby o nazwie trychocefaloza.
Skąd się biorą choroby łojotokowe?
Łój skórny, zwany inaczej: sebum, to naturalna bariera ochronna naskórka produkowana przez gruczoły łojowe na całej powierzchni skóry za wyjątkiem dłoni i stóp. (6) Zdarza się jednak, że gruczoły łojowe wydzielają łoju za dużo i zamiast chronić, staje się on przyczyną poważnych chorób skórnych – tzw. chorób łojotokowych.
Nadmierne wydzielanie łoju to łojotok. Najbardziej wyraźne jest ono w tych partiach skóry, gdzie gruczołów jest najwięcej (7), czyli na twarzy, owłosionej skórze głowy i górnych partiach tułowia. Aż 99% zmian chorobowych zlokalizowanych jest w eksponowanych okolicach skóry twarzy, dekoltu i ramion. (8) Skóra przy łojotoku jest tłusta, lśniąca, z rozszerzonymi ujściami gruczołów łojowych, wypełnionymi masami łojowo-rogowymi. (9)
Skłonność do łojotoku jest cechą genetyczną, ale też zależy od wpływu hormonów płciowych, a dokładnie niekorzystnego oddziaływania androgenów i progesteronu oraz korzystnego - estrogenów. Łojotok jest szczególnie nasilony w okresie pokwitania i przekwitania, przy zaburzeniach hormonalnych i zaburzeniach przemiany materii. (10)
Na regulację wydzielania łoju mają wpływ takie czynniki jak (11):
- stres,
- nadmiar androgenów
- oraz niedobór witamin: A, E, B2, PP, C.
Do najpowszechniejszych chorób łojotokowych zalicza się: trądzik oraz łojotokowe zapalenie skóry, którego łagodną formą jest łupież.
Na co i jak skóra choruje?
Zacznijmy od tego, że choroby skóry to jedna z największych i najbardziej różnorodnych grup schorzeń dotykających człowieka. Wskazuje na to już sama definicja. Bo rzeczywiście: choroby skóry (inaczej: dermatozy) to przede wszystkim schorzenia obejmujące skórę. Ale choroby skóry mogą dotyczyć tak powierzchni naskórka, jak i skóry właściwej oraz tkanki podskórnej, ale też tzw. przydatków, czyli gruczołów potowych, gruczołów łojowych, mieszków włosowych i paznokci. (1) Co więcej, w przebiegu dermatoz proces chorobowy może również obejmować naczynia krwionośne, naczynia chłonne i zakończenia nerwów.
Aby wszystkie dermatozy usystematyzować porozdzielano je zatem na podgrupy pod względem takich parametrów jak:
- etiologia, czyli przyczyna schorzenia – i tu wyróżnia się m.in. dermatozy bakteryjne, grzybicze, wirusowe, pasożytnicze, alergiczne, genetyczne, autoimmunologiczne etc.,
- lokalizacja zmian chorobowych – chodzi tu o choroby m.in. gruczołów łojowych, gruczołów potowych, włosów i paznokci, błon śluzowych itp.,
- typ zmian skórnych, czyli np. choroby rumieniowe, grudkowe, pęcherzowe, łuszczyca itp.,
- charakterystyczny obraz mikroskopowy, czyli np. nowotwory złośliwe i ziarniniaki,
- okres życia człowieka – choroby skóry typowe dla okresu noworodkowego i niemowlęcego oraz starczego,
- objaw dodatkowy w przebiegu choroby wirusowej wieku dziecięcego – np. zmiany skórne przy odrze, ospie wietrznej i różyczce. (2)
Diagnostyka chorób skóry opiera się na prawidłowej ocenie i różnicowaniu głównego objawu dermatoz, czyli zmian skórnych. Nazywa się te zmiany wykwitami i dzieli się je na: pierwotne i wtórne (3), a także tzw. stany narzucone skóry, czyli takie wykwity, których nie da się zaliczyć ani do wykwitów pierwotnych, ani do wtórnych. (4)
Z badań epidemiologicznych wynika, że co trzeci dorosły Polak aktualnie choruje bądź chorował w przeszłości na chorobę skóry. (5)