U nas zapłacisz kartą
Jak leczyć pryszcze na gałce ocznej?
Jak zapobiegać?
Przede wszystkim należy unikać urazów oka, także drobnych, np. związanych z zakładaniem lub zdejmowaniem soczewek kontaktowych. W przypadku nawracających wylewów należy kontrolować ciśnienie tętnicze. Jeśli pojawi się wylew, należy unikać ogólnego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (np. aspiryna, ibuprofen itp.), ponieważ powodują one zaburzenia krzepnięcia krwi.
Zmiany barwnikowe spojówek Zmiany barwnikowe spojówki są łatwo zauważalne na powierzchni gałki ocznej. Powstają one z komórek barwnikowych (melanocytów, melanoforów), które w okresie rozwoju embrionalnego wędrują m.in. do skóry, błony naczyniowej oka i błon śluzowych. Wytwarzają one ciemny barwnik – melaninę – chroniący organizm przed nadmiernym promieniowaniem ultrafioletowym. Mogą one także zapoczątkować znamiona chorobowe zarówno o charakterze łagodnym, jak i złośliwym.
Rak płaskonabłonkowy spojówki Rak płaskonabłonkowy spojówki to nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka spojówki. Wyróżnia się dwie postacie raka: przedinwazyjną oraz inwazyjną. Rak płaskonabłonkowy może naciekać sąsiednie struktury oka oraz dawać przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych i przerzuty odległe. Przyczyny rozwoju raka płaskonabłonkowego nie są do końca poznane, jednak wyniki badań wskazują na dużą rolę promieniowania ultrafioletowego (UVA, UVB) oraz zakażeń podtypem 16 lub 18 wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV).
Wylew podspojówkowy
Spojówka jest cienką, przezroczystą błoną śluzową, która pokrywa białą twardówkę będącą zewnętrzną częścią ściany gałki ocznej (zob. Budowa narządu wzroku). Spojówka zawiera liczne naczynia krwionośne. Nierzadko zdarza się, że ciągłość tych delikatnych naczyń ulega przerwaniu, powodując wylanie się krwi pod spojówką.
Samoistne wylewy krwi pod spojówkę mogą mieć różnorodne przyczyny: kaszel, kichanie, wymioty, znaczny wysiłek fizyczny, mikrourazy gałki ocznej wywołane np. pocieraniem oka, nadciśnienie tętnicze lub jednorazowy skok ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób chorujących na miażdżycę czy zaburzenia krzepliwości krwi. Krwawienia podspojówkowe bardzo często towarzyszą zabiegom operacyjnym na gałce ocznej lub powiekach, urazom oka lub głowy czy zapaleniom spojówek (szczególnie wirusowym).
Domowe sposoby na opryszczkę oka
Choć w różnych miejscach w sieci można znaleźć informacje o domowych sposobach na opryszczkę oka, trzeba mieć świadomość, że korzystanie z nich jest bardzo ryzykowne. Nie wiesz, jak oko i wirus zareagują na konkretną metodę.
Zamiast więc testować niepewne rozwiązania, np. przykładanie cebuli albo czosnku do powieki, lepiej postawić na specjalistyczne leczenie. Przykładanie tego typu warzyw może wywołać dodatkowy ból i pieczenie oka, a także jego podrażnienie.
Poza tym, wirus bardzo często nie znajduje się tylko na zewnętrznych tkankach - nawet, gdy mamy do czynienia z opryszczką na powiece - ale wniknął już w głąb oka.
Wówczas rezultat przyniosą specjalistyczne maści wyprodukowane z myślą o tak wrażliwych miejscach na ciele jak okolice oka.
Nierzadko domowe sposoby przy opryszczce na powiece czy już opryszczce na oku nie dają efektów, bo substancje lecznicze nie mają jak wniknąć bezpośrednio w oko. W konkretnych produktach znajdują się bowiem składniki drażniące skórę powiek albo oko.
Jak często występuje?
Łagodne guzy spojówki to częsty problem kliniczny. Rocznie 1 osoba na 2500 poszukuje pomocy okulistycznej z powodu guzów powierzchni oka lub powiek. Szczęśliwie okazuje się, że w tej grupie guzy łagodne występują trzy razy częściej niż nowotwory złośliwe. Nie ma jednak dokładnych danych statystycznych dotyczących występowania poszczególnych guzów.
Torbiele są jasne i wypełnione przezroczystym płynem. Pokrywający je nabłonek spojówki nie jest zmieniony chorobowo. Pierwotne torbiele (cysty) spojówki (inaczej nabłonkowe torbiele wtrętowe) to niezwykle często występujące zmiany. Spotyka się je zarówno w spojówce gałkowej, jak i w spojówce załamków (zob. Budowa narządu wzroku).
Uszypułowane brodawczaki spotyka się zwykle u dzieci i młodzieży. Często występują w załamku dolnym worka spojówkowego, ale mogą pojawić się także w spojówce powiekowej, fałdzie półksiężycowatym czy w mięsku łzowym (zob. Budowa narządu wzroku). Brodawczaki spojówki mają „palczaste” wyniosłości i budowę zrazikową. Ponadto widoczny jest włóknisty, unaczyniony rdzeń zbudowany z wielu drobnych, poskręcanych naczyń krwionośnych. Brodawczaki spojówki mogą mieć wiele ognisk. Zmiany te bywają też bardzo rozległe, zwłaszcza u pacjentów zakażonych HIV.
Nieuszypułowane brodawczaki to pojedyncze guzy o płaskiej podstawie występujące tylko w jednym oku. Na ich powierzchni widoczne są „czerwone kropeczki”, które sprawiają, że guz przypomina nieco „truskawkę”. Często występują w spojówce gałkowej okolicy rąbka rogówki. Oznakami dysplazji (przemiany w zmianę złośliwą) jest pojawienie się odczynu zapalnego w okolicy guza lub białawych, dobrze odgraniczonych, gładkich lub szorstkich, matowych zgrubień na powierzchni (nazywanych leukoplakią), co oznacza rogowacenie.
Ziarniniaki to grudki zbudowane z komórek zapalnych. Ziarniniak ropotwórczy (także naczyniotwórczy) występuje najczęściej w rąbku rogówki.
Czym jest opryszczka oka i czy zdarza się często?
Opryszczka oka to groźna choroba wywołana przez jeden z dwóch, blisko spokrewnionych wirusów: HSV-1 lub HSV-2.
Według klasycznego, ustalonego jeszcze w połowie ubiegłego stulecia podziału, na który wskazują w swojej publikacji specjaliści z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, m.in. A. Majewska i G. Młynarczyk, pierwszy z wymienionych zazwyczaj odpowiada za pojawienie się wykwitów opryszczkowych w górnej części ciała, w tym np. w formie opryszczki ocznej czy popularnego zimna na ustach.
Natomiast typ 2 wirusa opryszczki wywołuje infekcje w okolicy okołogenitalnej, a także zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
Jak sugerują przytoczone badaczki, dopiero badania z przełomu XX i XXI wieku dostarczyły dowodów na to, że oba typy wirusa mogą być źródłem infekcji, a także zajmować układ nerwowy.
W ten sposób wyodrębniono nową drogę przedostawania się wirusa, np. zwoje nerwowe. Czasem więc opryszczka na oku to efekt działania drugiego ze wskazanych wirusów.
Zakażenie przenosi się tylko między ludźmi poprzez bezpośredni kontakt z zakażonymi wydzielinami, np. śliną. Opryszczka w oku może mieć różną formę, zakażenie dotyka spojówki albo rogówki oka.
Do pierwotnego zakażenia oka opryszczką, a więc w przypadku braku wcześniejszej ekspozycji na wirus, dochodzi zazwyczaj w dzieciństwie, np. poprzez kontakt bezpośredni albo drogą kropelkową.
Zwykle, dzięki obecności przeciwciał matki, rzadko przez pierwsze 6 miesięcy życia dziecka pojawia się zakażenie wirusem HSV, jednak u niektórych noworodków zdarza się ciężka choroba ogólna.
Z kolei zakażenia nawrotowe, które są pokłosiem wcześniejszej obecności wirusa w organizmie, wynikają z uaktywnienia się wirusa w przypadku, np.: obniżenia odporności z powodu:
- innej infekcji,
- nadmiernego stresu,
- wystawienia na częste zmiany temperatury,
- przemęczenia,
- źle zbilansowanej diety,
- małej dawki snu.
