U nas zapłacisz kartą
Jak leczyć pryszcze na gałce ocznej?
Wylew podspojówkowy
Spojówka jest cienką, przezroczystą błoną śluzową, która pokrywa białą twardówkę będącą zewnętrzną częścią ściany gałki ocznej (zob. Budowa narządu wzroku). Spojówka zawiera liczne naczynia krwionośne. Nierzadko zdarza się, że ciągłość tych delikatnych naczyń ulega przerwaniu, powodując wylanie się krwi pod spojówką.
Samoistne wylewy krwi pod spojówkę mogą mieć różnorodne przyczyny: kaszel, kichanie, wymioty, znaczny wysiłek fizyczny, mikrourazy gałki ocznej wywołane np. pocieraniem oka, nadciśnienie tętnicze lub jednorazowy skok ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób chorujących na miażdżycę czy zaburzenia krzepliwości krwi. Krwawienia podspojówkowe bardzo często towarzyszą zabiegom operacyjnym na gałce ocznej lub powiekach, urazom oka lub głowy czy zapaleniom spojówek (szczególnie wirusowym).
Jak często występuje?
Wylewy podspojówkowe spotyka się bardzo często w praktyce okulistycznej. Większość z nich ma charakter samoistny i nie udaje się precyzyjnie zidentyfikować przyczyn krwawienia.
Ryc. Wylew podspojówkowy
Typowym objawem wylewu podspojówkowego jest pojawienie się czerwonej plamy krwi na tle białej twardówki. Nagromadzona krew powoduje niekiedy uniesienie spojówki, rzadko rozlewa się na całym obszarze twardówki. Krwawieniu może towarzyszyć uczucie obrzęku pod powieką, sporadycznie pojawia się lekki ból.
W typowym przebiegu samoistnym wylewom krwi pod spojówką nie towarzyszą żadne zaburzenia widzenia, nie pojawia się również w oku wydzielina.
Co robić w razie wystąpienie objawów?
Pojawienie się guzków spojówki powinno skłonić do wizyty u specjalisty, który określi charakter zmiany i ustali najkorzystniejszy sposób postępowania.
Lekarz stawia diagnozę na podstawie powiększonego obrazu w biomikroskopie (lampie szczelinowej, zob. Badanie w lampie szczelinowej [biomikroskopia]), pomocna może być też ultrabiomikroskopia (UBM, zob. Ultrabiomikroskopia). Część guzów ma charakterystyczny wygląd i diagnozę można postawić z dużą dozą prawdopodobieństwa.
W niektórych przypadkach rozpoznanie możliwe jest dopiero po wycięciu zmiany i badaniu histopatologicznym. Biopsja diagnostyczna polega na pobraniu jedynie fragmentu guza do badania i pozwala rozstrzygnąć, czy zmiana ma charakter łagodny czy złośliwy. Biopsja z całkowitym wycięciem zmiany daje odpowiedź na pytanie o charakter guza i jednocześnie zapewnia jego usunięcie.