U nas zapłacisz kartą
Jak leczyć pryszcze na gałce ocznej?
Co zrobić aby uniknąć zachorowania?
Brak skutecznych metod profilaktyki. Większość osób w populacji jest nosicielem latentnej postaci wirusa ukrytego w zwojach nerwowych. Do jego reaktywacji może dojść na przykład wskutek upośledzenia odporności miejscowej lub ogólnej.
Zobacz także
Opryszczka narządów płciowych Opryszczkę narządów płciowych wywołuje wirus Herpes (HSV), najczęściej typu 2. Do zakażenia dochodzi w trakcie stosunku płciowego. Ponieważ wirus ulega przeniesieniu w wyniku kontaktu bezpośredniego ze skórą do infekcji może dojść w wyniku różnych praktyk seksualnych.
Opryszczka u dzieci Zakażenie wirusem opryszczki HSV-1 jest szeroko rozpowszechnione wśród ludzi. Szacuje się, że zakażonych jest 80% populacji.
Zakażenie narządów płciowych wirusem opryszczki u kobiet w ciąży Opryszczkę narządów płciowych powoduje wirus Herpes (Herpes simplex virus – HSV). Jest to jedna z najczęściej występujących chorób przenoszona drogą płciową.
Wybrane treści dla Ciebie
Wirusowe zapalenia spojówek Wirusowe zapalenia najczęściej są spowodowane przez adenowirusy oraz wirusa opryszczki. Do zakażenia dochodzi drogą kontaktową przez dotykanie rękami przedmiotów, na których znajdują się wirusy, i przenoszenie ich na powieki.
Zapalenie przełyku wywołane przez wirus opryszczki zwykłej U osób bez zaburzeń odporności zmiany chorobowe występujące w przebiegu zakażenia HSV są ograniczone, powodują ból i trudności przy przełykaniu z towarzyszącymi nudnościami i wymiotami (czasem krwistymi) oraz bólem za mostkiem.
Jak zapobiegać?
Przede wszystkim należy unikać urazów oka, także drobnych, np. związanych z zakładaniem lub zdejmowaniem soczewek kontaktowych. W przypadku nawracających wylewów należy kontrolować ciśnienie tętnicze. Jeśli pojawi się wylew, należy unikać ogólnego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (np. aspiryna, ibuprofen itp.), ponieważ powodują one zaburzenia krzepnięcia krwi.
Zmiany barwnikowe spojówek Zmiany barwnikowe spojówki są łatwo zauważalne na powierzchni gałki ocznej. Powstają one z komórek barwnikowych (melanocytów, melanoforów), które w okresie rozwoju embrionalnego wędrują m.in. do skóry, błony naczyniowej oka i błon śluzowych. Wytwarzają one ciemny barwnik – melaninę – chroniący organizm przed nadmiernym promieniowaniem ultrafioletowym. Mogą one także zapoczątkować znamiona chorobowe zarówno o charakterze łagodnym, jak i złośliwym.
Rak płaskonabłonkowy spojówki Rak płaskonabłonkowy spojówki to nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka spojówki. Wyróżnia się dwie postacie raka: przedinwazyjną oraz inwazyjną. Rak płaskonabłonkowy może naciekać sąsiednie struktury oka oraz dawać przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych i przerzuty odległe. Przyczyny rozwoju raka płaskonabłonkowego nie są do końca poznane, jednak wyniki badań wskazują na dużą rolę promieniowania ultrafioletowego (UVA, UVB) oraz zakażeń podtypem 16 lub 18 wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV).
Oparzenie gałki ocznej - leczenie
Najważniejsze jest dokładne wypłukanie substancji chemicznej. Jeżeli oparzeniu towarzyszy mocny ból, uniemożliwiający rozwarcie powiek podaje się miejscowo leki przeciwbólowe. Płukanie można przerwać jeżeli zmierzone pH w worku spojówkowym ma wartość prawidłową po 15-30 minutach zaprzestania płukania. Po dokładnym obejrzeniu zmian należy ocenić stopień uszkodzenia rogówki. Umożliwia to tzw. próba fluoresceinowa, w czasie której w odpowiednim świetle lekarz ogląda uszkodzenia rogówki, do jakich doszło w czasie oparzenia.
Celem działań lekarza jest:
- redukcja stanu zapalnego,
- przyspieszenie regeneracji rogówki,
- obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.
W przypadku oparzeń małego stopnia możliwe jest leczenie ambulatoryjne. Cięższe oparzenia są leczone w oddziałach okulistycznych. W farmakoterapii oparzeń chemicznych stosuje się kortykosteroidy, ze względu na ich działanie przeciwzapalne. Aby uniknąć powodowanego przez te leki wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego podaje się acetazolamid.
W celu pobudzenia syntezy kolagenu podaje się także kwas askorbinowy (czyli witaminę C) doustnie i w postaci kropli. Działanie zapobiegające tworzenie zrostów ma tropikamid – dzięki rozszerzeniu źrenicy. Substancją stosowaną w przemyśle (jako regulator kwasowości) oraz w oparzeniach gałki ocznej jest cytrynian sodu – jego działanie polega na wiązaniu wapnia.
W razie nieskuteczności leczenia zachowawczego, gdy doszło do powikłań lub jako kolejny etap leczenia zastosowanie ma leczenie chirurgiczne. Stosuje się tutaj oddzielenie zrostów spojówkowych, przeszczepienie rogówki (nadciśnienie wewnątrzgałkowe i unaczynienie rogówki sprzyja odrzuceniu przeszczepu), przeszczep rąbkowych komórek macierzystych, częściowe zszycie szpary powiekowej, które przyspiesza jej regenerację, pokrycie rogówki błoną owodni - można w ten sposób zapobiec powstawaniu zrostów. Zabiegi chirurgiczne przeprowadza się dopiero po opanowaniu stanu zapalnego.
Oparzenia środkami drażniącymi
Akroleina, chloroaceton lub bromoaceton zaliczamy do substancji drażniących, które wywołują łzawienie oddziałując na zakończenia nerwowe. Do oparzenia prowadzi kontakt z postacią płynną tych substancji, z kolei ich opary powodują:
- zaczerwienienie,
- łzawienie,
- bolesność,
- pieczenie oczu.
Na to pytanie można odpowiedzieć jednym słowem – PŁUKAĆ.
Wyjątek to zanieczyszczenie gałki ocznej wapnem palonym. W tym przypadku należy najpierw usunąć całkowicie substancję! Pierwsza pomoc przedmedyczna ma w takich przypadkach ogromne znaczenie, które nie ogranicza się tylko do zahamowania progresji uszkodzeń gałki ocznej, ale także wpływa na dalsze rokowanie ofiary.
