U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na języku - Przyczyny, leczenie i sposoby zapobiegania
Krosty z tyłu języka lub na końcu
Krosty z tyłu języka lub na jego końcu mogą być oznaką niedoboru witamin lub minerałów. Takie objawy może dawać szczególnie niedobór żelaza.
Żelazo jest niezbędne do produkcji krwinek czerwonych, zwłaszcza hemoglobiny, która transportuje tlen do komórek ciała. W przypadku niedoboru tego pierwiastka u pacjenta rozwija się anemia (niedokrwistość z niedoboru żelaza, NzNŻ).
Objawia się ona zwykle osłabieniem organizmu, zawrotami głowy, sennością oraz dusznością wysiłkową. Zdarza się jednak, że manifestuje się poprzez zmiany w jamie ustnej, takie jak wygładzenie powierzchni języka, obecność krostek, czy pieczenie.
Niedokrwistość zwykle leczy się poprzez suplementację żelaza. Ponadto należy zadbać o dostarczenie żelaza do organizmu wraz z pożywieniem.
Opryszczka na języku – przyczyny
Opryszczka na języku wywołana jest przez wirus HSV-1 (z ang. herpes simplex virus), czyli wirusa opryszczki pospolitej typu 1 pochodzącego z rodziny Herpesviridae, których duża łatwość przenoszenia i zarażania skutkuje sporym odsetkiem zachorowań. Wirus charakteryzuje się zdolnością do pozostania w komórkach gospodarza w formie utajonej, co w określonych sytuacjach może wywoływać nawrót zakażenia.
Wirus opryszczki na języku przenoszony jest przez ślinę zakażonych osób. Najczęściej do zakażenia pierwotnego dochodzi przez pocałunek i wkładanie do ust przedmiotów poślinionych przez nosiciela wirusa (osoba chora lub bezobjawowy nosiciel). Zakażeniu sprzyja nieprzestrzeganie zasad higieny i korzystanie z tych samych naczyń, sztućców czy ręcznika. Bardzo często opryszczka na języku rozwija się już u dzieci w wieku 1–3 lat.
Krosty na języku przy gardle
Stawiając pierwsze rozpoznanie lekarz bierze pod uwagę lokalizację zmian w jamie ustnej oraz ich charakter. Krosty na języku przy gardle mogą wskazywać na grzybicę (kandydozę) jamy ustnej.
Choroba rozwija się na skutek zakażenia grzybem drożdżopodobnym z rodzaju Candida. Zwykle u osób z obniżoną odpornością.
Jedną z najczęściej wykrywanych postaci choroby jest kandydoza rzekomobłoniasta, którą można rozpoznać po białych lub żółtych zmianach (tzw. pleśniawkach), które po usunięciu pozostawiają czerwone, krwawiące podłoże.
Grzybica lokalizuje się najczęściej na grzbiecie języka, ponieważ stanowi on główny rezerwuar mikroflory jamy ustnej.
Leczenie tego typu zmian polega na przyjmowaniu preparatów przeciwgrzybicznych (m.in. nystatyny, ketokonazolu, flukonazolu).