U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na mosznie - Przyczyny, leczenie i zapobieganie
Pryszcze - leczenie
Stosuje się różne metody w zależności od nasilenia i rodzaju trądziku. Terapia jest zwykle długotrwała. Przy łagodnym przebiegu wystarcza stosowanie miejscowych preparatów zawierających retinoidy, nadtlenek benzoilu, antybiotyki (erytromycyna i klindamycyna), kwas azelainowy. W średnio- lub bardzo nasilonym trądziku grudkowo-krostkowym stosuje się doustnie antybiotyki najczęściej z grupy tetracyklin. W cięższych postaciach trądziku, przy przewlekłym przebiegu choroby oraz oporności na inne formy leczenia stosuje się pochodne witaminy A, która działa na łojotok, nadmierne rogowacenie ujść przewodów łojowych oraz odczyn zapalny. Uwaga! W związku z działaniem uszkadzającym płód konieczne jest bezwzględne unikanie ciąży przez cały czas trwania leczenia witaminą A oraz po jego zakończeniu.
Odradza się celowe opalanie cery z wypryskami, w związku z tym, że pod wpływem promieni ultrafioletowych dochodzi do nasilenia istniejących zaburzeń złuszczania naskórka, w efekcie czego następuje pogorszenie stanu skóry skłonnej do trądziku w okresie jesiennym.
Czerwone krostki na penisie – przyczyny
Czerwone krostki na penisie najczęściej są objawem alergii kontaktowej, która może być spowodowana np. uczuleniem na prezerwatywy oraz środki, którymi są one nawilżane, uczuleniem na lubrykanty, a także uczuleniem na środki plemnikobójcze i przedłużające stosunek. Reakcje alergiczne mogą też powodować środki myjące, środki do prania oraz płyny do płukania tkanin. Czasami reakcję alergiczną mogą wywołać barwniki do tkanin, dlatego przed założeniem nowej bielizny trzeba ją najpierw wyprać.
Czerwone plamki na penisie mogą pojawić się także wskutek przegrzewania męskich okolic intymnych i być skutkiem podrażnienia, które powoduje pot.
W przypadku reakcji alergicznych lub niegroźnych stanów zapalnych, które spowodowane są np. przegrzaniem lub otarciami naskórka zwykle nie występują żadne dodatkowe dolegliwości, może pojawić się jedynie niewielki świąd i zaczerwienie podrażnionego naskórka, które mijają po zaprzestaniu stosowania uczulających produktów.
Tak powstaje pryszcz
Bakterie uwalniają enzymy (lipazy) rozkładające obojętne tłuszcze łoju na mniejsze cząstki (wolne kwasy tłuszczowe). Właśnie te kwasy tłuszczowe powodują powstawanie stanów zapalnych. Wzrasta liczba zakażonych komórek i wydzieliny wypełnającej woreczek. Jest tam coraz mniej miejsca, przez co nasila się nacisk na ścianki mieszka włosowego zablokowanego czopem rogowym. W pewnym momencie ścianki nie wytrzymują nacisku, pękają, a zawartość rozlewa się na otaczającą tkankę. Powstaje ostry stan zapalny, tworzą się krosty.
Trądzik pospolity może mieć różne etapy. Pierwsza odmiana trądziku charakteryzuje się zaskórnikami utrzymującymi się przez miesiące, a nawet lata, w okresie dojrzewania. Rozróżnia się zaskórniki otwarte i zamknięte. W zaskórnikach zamkniętych ujście mieszka jest zatkane, spod skóry prześwituje biaława grudka, czop łojowo-rogowy. Często dochodzi do zakażeń i nagromadzenia się ropy, ponieważ zawartość mieszka nie może się wydostać na zewnątrz. W zaskórnikach otwartych ujście się nie domyka, widoczny jest czarny punkt. Nie ma on nic wspólnego z brudem, jak się powszechnie uważa. Czarny kolor spowodowany jest utlenianiem się czopu rogowo-tłuszczowego. Kolejnym etapem trądziku jest jest acne papulopustolosa. W zaskórniku powstały już zmiany zapalne, grudki i krosty. Ten etap może ciągnąć się latami. Prawie każda krosta pozostawia wklęsłą (rzadziej także wypukłą) bliznę. Jeśli trądzik się pogarsza, rozwija się raczej rzaska forma acne conglobata. W wyniku stanu zapalnego wokół mieszka tworzą się guzkowate nacieki i ropne, a po ich ustąpieniu pozostają blizny wklęsłe i wypukłe.
Moszna: budowa
Moszna jest luźnym workiem, stanowiącym przedłużenie ściany jamy brzusznej. Zlokalizowana jest pomiędzy prąciem i odbytem. Sama ściana worka mosznowego ma natomiast dość skomplikowaną budowę – wyróżnia się 3 jej warstwy, którymi są:
- osłona zewnętrzna,
- osłona mięśniowo-powięziowa,
- osłona wewnętrzna.
W skład osłony zewnętrznej moszny wchodzą takie elementy, jak skóra, błona kurczliwa oraz powięź nasienna zewnętrzna. Pierwsza z wymienionych stanowi przedłużenie skóry ściany brzucha. Ma jednak typowo nieco ciemniejszą barwę niż skóra innych okolic ciała. Różna bywa jej struktura – czasami jest ona pomarszczona, a czasami gładka.
Wyraźnie widoczne w obrębie skóry moszny są gruczoły łojowe, oprócz nich zlokalizowane są tam także gruczoły potowe i włosy.
Błona kurczliwa moszny to odpowiednik warstwy podskórnej. Otacza ona całą mosznę i to m.in. właśnie dzięki niej worek mosznowy może pełnić swoją funkcję.
Ostatnim elementem osłony zewnętrznej moszny jest powięź nasienna zewnętrzna, która odpowiada powięzi podskórnej i obejmuje ona najądrze oraz jądro.
W obrębie osłony mięśniowo-powięziowej również wyróżnia się trzy struktury – są nimi:
- powięź dźwigacza jądra,
- mięsień dźwigacz jądra
- oraz powięź nasienna wewnętrzna.
Powięź dźwigacza jądra – jak sama nazwa wskazuje – pokrywa tożsamy mięsień i stanowi ona odpowiednik powięzi powierzchownej brzucha.
Mięsień dźwigacza jądra zaangażowany jest w występowanie odruchu mięśnia dźwigacza jądra i zbudowany on jest z mięśniówki poprzecznie prążkowanej. Odpowiada on mięśniom poprzecznemu brzucha oraz skośnemu wewnętrznemu brzucha.
Powięź nasienna wewnętrzna jest natomiast strukturą odpowiadającą powięzi poprzecznej i otacza ono jądro, najądrze oraz powrózek nasienny.
Ostatnia osłona moszny – osłona wewnętrzna – określana bywa również jako osłona surowicza. Stworzona jest przez otrzewną ścienną i od góry przylega do powrózka nasiennego, a oprócz tego otacza jądro i najądrze.
