U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na napletku - Przyczyny, Leczenie i Porady
Czy białe krostki na penisie są niebezpieczne?
Czy prosaki na penisie są groźne? Nie. Nie stanowią żadnego zagrożenia ani dla pacjenta, ani dla osób się z nim stykających, w tym partnerów seksualnych.
Wprawdzie w latach pięćdziesiątych minionego stulecia pojawiły się w środowisku naukowym głosy, jakoby tego rodzaju cysty należało traktować jako łagodne i powszechne nowotwory skóry, współcześnie jednak pogląd ten nie znajduje potwierdzenia i akceptacji.
Plamki Fordyce'a na mosznie i członku także same w sobie nie są w żaden sposób niebezpieczne. W ostatnim czasie zwraca się jednak uwagę na to, iż pośrednio mogą one wskazywać na zagrożenie zupełnie innego rodzaju.
Jeśli bowiem miałby być związane z niewłaściwym stężeniem cholesterolu całkowitego oraz LDL, a także trójglicerydów, to należy pamiętać, iż parametry te są kluczowe dla licznych schorzeń układu naczyniowego.
Podniesione wartości mogą bowiem świadczyć o postępujących zmianach miażdżycowych, a co za tym idzie - wzrastającym ryzyku zawału i udaru.
Zmiany na penisie i jądrach będące kaszakami także z reguły nie są groźne. W sytuacji jednak, gdy pojawia się stan zapalny, zaleca się interwencję chirurgiczną.
Powinny być też usuwane, gdy rozrastają się do bardzo dużych rozmiarów. W takich przypadkach wskazane też może być oddanie próbki do badań histopatologicznych, pod kątem ewentualnych schorzeń onkologicznych.
W codziennej praktyce, niewielkie białe zmiany na penisie najczęściej różnicuje się symptomami mięczaka zakaźnego. Jest to choroba wywoływana przez wirusy MCV.
Nie jest szczególnie dotkliwa, jednak ze względu na wirusowe podłoże, jest silnie zakaźna. Do czasu wyleczenia infekcji, zarazki te są przenoszone z człowieka na człowieka w czasie zbliżeń intymnych i poprzez inne formy fizycznego kontaktu.
Czerwone krostki na penisie – przyczyny
Czerwone krostki na penisie najczęściej są objawem alergii kontaktowej, która może być spowodowana np. uczuleniem na prezerwatywy oraz środki, którymi są one nawilżane, uczuleniem na lubrykanty, a także uczuleniem na środki plemnikobójcze i przedłużające stosunek. Reakcje alergiczne mogą też powodować środki myjące, środki do prania oraz płyny do płukania tkanin. Czasami reakcję alergiczną mogą wywołać barwniki do tkanin, dlatego przed założeniem nowej bielizny trzeba ją najpierw wyprać.
Czerwone plamki na penisie mogą pojawić się także wskutek przegrzewania męskich okolic intymnych i być skutkiem podrażnienia, które powoduje pot.
W przypadku reakcji alergicznych lub niegroźnych stanów zapalnych, które spowodowane są np. przegrzaniem lub otarciami naskórka zwykle nie występują żadne dodatkowe dolegliwości, może pojawić się jedynie niewielki świąd i zaczerwienie podrażnionego naskórka, które mijają po zaprzestaniu stosowania uczulających produktów.
Jak odróżnić pryszcz od opryszczki penisa?
Opryszczka różni się od pryszczy na penisie objawami, przyczyną powstawania i postępowaniem. Opryszczka penisa jest zawsze wywołana wirusem HSV (Herpes simplex virus), tym samym, który odpowiada za występowanie opryszczki na wargach lub błonie śluzowej jamy ustnej. Do zakażenia opryszczką narządów płciowych dochodzi podczas stosunku płciowego bez zabezpieczenia z osobą, która jest nosicielem tego wirusa, także podczas seksu oralnego.
Objawy opryszczki na penisie pojawiają się po pewnym czasie od odbycia stosunku płciowego. Na początku mężczyzna odczuwa świąd, pieczenie i lekki ból na skórze prącia. Po kilku dniach pojawiają się bolesne, tkliwe i piekące pęcherzyki wypełnione płynem surowiczym, które w ostatecznej fazie przekształcają się w owrzodzenia. Opryszczka narządów płciowych pojawia się najczęściej na żołędzi penisa, trzonie prącia i w okolicy odbytu. Zmianom skórnym może towarzyszyć gorączka, osłabienie, powiększenie się węzłów chłonnych.
Opryszczka prącia wymaga leczenia objawowego, ponieważ wirusa HSV nie można trwale usunąć z organizmu. Leczenie polega na przyjmowaniu miejscowym i doustnym leków przeciwwirusowych. Opryszczki nie wolno dotykać, aby nie rozsiewać jej na inne miejsca, np. oczy lub usta. Należy unikać przemęczenia i osłabienia organizmu, ponieważ wtedy opryszczka ma skłonności do nawrotów. Opryszczka prącia jest bezwzględnym wskazaniem do zachowania wstrzemięźliwości seksualnej do momentu ustąpienia zmian skórnych oraz do stosowania zabezpieczenia w postaci prezerwatywy.
Zobacz film: Wzrost zachorowań na choroby weneryczne. Źródło: Dzień Dobry TVN.Autor: Redakcja Dzień Dobry TVN
Kaszaki na penisie
Białe grudki na penisie i jądrach mogą też być kaszakami. Podobnie jak prosaki, są one torbielami (cystami) zastoinowymi, wypełnionymi zbierającym się łojem.
Różnią się między innymi wielkością - są w stanie osiągnąć rozmiar kilku, a w skrajnych przypadkach nawet kilkunastu milimetrów.
Częściej niż na samym członku, występują na worku mosznowym. W odróżnieniu od prosaków, raczej nie pojawiają się u małych dzieci, lecz prawie wyłącznie u młodzieży i osób dorosłych.
Kaszaki na penisie mogą się wywodzić albo z mieszków włosowych (nazywane są wówczas tricholemmalnymi), albo powstawać na powierzchni skóry (epidermalne). Te pierwsze są częstsze.
Wykształcają się wskutek zapychania kanalików gruczołów łojowych złuszczającymi się komórkami naskórka. W efekcie gromadzący się wewnątrz łój tworzy wypukłą torbiel. Jest ona miękka i przesuwa się pod naciskiem.
Ma kolor biały, żółtawy, albo cielisty, a na jej szczycie może być widoczne ujście mieszka włosowego. Tego typu podskórne krostki na penisie z reguły nie bolą ani nie powodują innych dolegliwości, poza dyskomfortem natury estetycznej i psychicznej.
Czy kaszaki są zaraźliwe? Nie, podobnie jak prosaki i plamki Fordyce'a nie mają charakteru zakaźnego. Także są zjawiskiem na swój sposób fizjologicznym, nie mają podłoża infekcyjnego czy alergicznego. Aczkolwiek może dochodzić do ich bakteryjnych nadkażeń i miejscowych stanów zapalnych.
Prawdopodobną przyczyną powstawanie większości tego zmian są buzujące hormony. Często dochodzi do nich bowiem w okresie dojrzewania płciowego. Podłoże może też stanowić stosowanie niewłaściwych kosmetyków zapychających ujścia mieszków włosowych.
Lekarz tłumaczy, jak wygląda opryszczka penisa
Dzień dobry, opryszczka narządów płciowych to infekcja wywołana przez wirusa Herpes (HSV), najczęściej typu 2 i jest często występującą infekcją wirusową okolicy urogenitalnej. Do zakażenia dochodzi najczęściej podczas stosunku płciowego, również analnego i oralnego. Kontakt oralny z chorym może prowadzić do opryszczkowego zapalenia gardła.
Największa zakaźność występuje w okresie objawowym, kiedy to wirus powoduje wykwity skórne lub śluzówkowe. Szacuje się, że około 80 proc. przypadków ostrej infekcji wynika z reaktywacji wirusa, który już wcześniej pozostawał w organizmie zakażonej osoby w stanie uśpienia, dlatego jest to choroba nawracająca przez całe życie.
Przenoszenie wirusa HSV następuje głównie poprzez bezpośredni kontakt ze zmianami skórnymi lub śluzówkowymi, a także z wydzielinami, takimi jak ślina, łzy, wydzielina z narządów płciowych (np. pochwy, szyjki macicy, cewki moczowej) oraz nasienie lub mocz.
Może także dojść do przeniesienia drogą kropelkową lub przez kontakt z zakażonymi przedmiotami. Niestety, mimo częstego występowania tego zakażenia, świadomość problemu jest zbyt mała.
Zakażenie pierwotne charakteryzuje się wystąpieniem charakterystycznego zespołu objawów. Skóra staje się żywoczerwona, a na jej powierzchni pojawiają się zmiany w różnych stadiach, począwszy od pęcherzyków i nadżerek, a skończywszy na strupach. Przed pojawieniem się wykwitów na skórze, często występują objawy zwiastujące, takie jak ból, pieczenie i swędzenie skóry.
W przypadku zakażenia wirusem opryszczki u mężczyzn zmiany skórne lokalizują się na napletku, żołędzi, skórze prącia, pośladkach lub okolicy okołoodbytniczej. W przypadku kontaktów doodbytniczych, opryszczka może powodować zapalenie błony śluzowej kanału odbytnicy. Takie zapalenie charakteryzuje się śluzową wydzieliną z odbytu, silnymi bólami i częstym parciem na stolec.
Rozpoznanie opryszczki opiera się głównie na obrazie klinicznym choroby, czasem stosuje się badania pomocnicze (wykrywanie materiału genetycznego wirusa, badania serologiczne). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się infekcję liszajcem zakaźnym, choroby gruczołów łojowych, a także infekcje grzybicze i inne choroby, które przenoszone są drogą płciową.
