U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na podniebieniu twardym - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Rak podniebienia - przyczyny, objawy, leczenie
Rak podniebienia występuje rzadko, gdyż stanowi zaledwie 1% wszystkich nowotworów jamy ustnej i gardła. Jest jednak rakiem o wysokim stopniu złośliwości – szybko nacieka okoliczne tkanki i w 1/4 przypadków daje przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych (zazwyczaj podżuchwowych, szyjnych głębokich i zagardłowych).
Przyjmuje się, że pod względem histologicznym w 2/3 przypadków rak podniebienia jest rakiem płaskonabłonkowym. Jednak w piśmiennictwie medycznym można znaleźć opinie, iż rak płaskonabłonkowy występuje głównie na podniebieniu miękkim, natomiast na podniebieniu twardym przeważają raki gruczołowe (wywodzące się z małych gruczołów ślinowych). Przyczyną tej rozbieżności jest niewielka liczba doniesień poświęconych tylko i wyłącznie tej zmianie nowotworowej.
Płaskonabłonkowy rak podniebienia występuje zazwyczaj w postaci rozlanego, nieostro ograniczonego nacieku (guzka), nierzadko z powierzchownym lub głębokim owrzodzeniem. Owrzodzenie szybko nacieka w głąb, w kierunku kości podniebienia, jam nosa i zatok przynosowych, czemu towarzyszą coraz silniejsze dolegliwości bólowe. Bywa, że naciek penetruje również w kierunku wargi górnej, dochodząc do fałdu nosowo-wargowego, obejmuje kość szczęki i podniebienie miękkie. Mogą pojawić się zaburzenia artykulacji – spowolnieniu ulega tempo mówienia, mowa staje się niewyraźna i nosowa.
W przypadku wcześnie zdiagnozowanej zmiany nowotworowej notuje się 80-82% wyleczeń. W przypadku przerzutów rokowanie jest zdecydowanie gorsze – nawrót choroby po pięciu latach od zakończenia leczenia obserwuje się u prawie 70% pacjentów.
Rak podniebienia – ze względu na swoją lokalizację, możliwość dokładnego zobaczenia zmiany i łatwy dostęp badania palpacyjnego – powinien być szybko wykrywany i diagnozowany. Dlatego zdumiewać może fakt, że większość raków podniebienia trafiających do leczenia onkologicznego cechuje się wysokim stopniem zaawansowania. Onkolodzy apelują, aby stomatolodzy byli bardziej wyczuleni na wszelkie zmiany zlokalizowane na podniebieniu twardym, nie przedłużali nieskutecznego leczenia miejscowego i jak najszybciej kierowali pacjentów na badania specjalistyczne (histopatologię, badania obrazowe).
Łuszczyca
Łuszczyca to stan, który powoduje stan zapalny w organizmie. Kiedy dana osoba ma łuszczycę, jej układ odpornościowy jest nadaktywny. Stan ten powoduje również nadmierne zapalenie i wiadomo, że wpływa na inne narządy i tkanki.
Ze względu na nadczynność układu odpornościowego następuje przyspieszenie wzrostu komórek skóry. Zazwyczaj skóra rośnie i odpada w ciągu miesiąca. U osób z łuszczycą wzrost następuje w ciągu trzech do czterech dni, a skóra nie ma szans na prawidłowe złuszczanie. W rezultacie komórki skóry tworzą się w szybkim tempie i gromadzą się na powierzchni skóry. Pozostawia to suche i łuszczące się plamy, o których wiadomo, że mogą palić, strupy, żądło i swędzenie.
Te łaty mogą tworzyć się w dowolnym miejscu na ciele, w tym na kolanach, łokciach, uszach, powiekach i skórze głowy. Ten stan nie jest zaraźliwy.
Leczenie
Istnieje kilka opcji leczenia łuszczycy. Pamiętaj, że nawyki związane ze stylem życia mogą pomóc w chorobie.
Niektóre z wyzwalaczy to:
- Naprężenie
- Dieta
- Zimne klimaty
Pomocne jest znalezienie sposobów na zmniejszenie stresu, spożywanie pokarmów o niskim stanie zapalnym oraz przebywanie na słońcu lub używanie nawilżacza powietrza. Zawsze ważne jest, aby skontaktować się z pracownikiem służby zdrowia, aby odpowiedzieć na wszelkie pytania.
Niektóre typowe metody leczenia łuszczycy obejmują:
- Maść z witaminą D3
- Kremy z witaminą A lub retinolem
- Kremy steroidowe
- Nawilżacze do skóry suchej
- Anthralin, lek spowalniający produkcję komórek skóry
- Balsamy lecznicze, szampony i płyny do kąpieli w celu poprawy łuszczycy skóry głowy
- Terapia światłem
Istnieją inne metody leczenia skrajnych przypadków, które mogą powodować działania niepożądane. Porozmawiaj z lekarzem na temat opcji, jeśli wystąpi skrajny przypadek łuszczycy.
Jakie są objawy raka podniebienia?
Rak podniebienia jest nowotworem podstępnym, a dolegliwości mogą pojawić się dopiero wtedy, gdy choroba jest już zaawansowana. Zmiany występują zwykle pod postacią owrzodzeń, nieostro odgraniczonych od powierzchni, z czasem się powiększają. Rak podniebienia twardego objawia się występowaniem (często krwawiącej) masy na sklepieniu jamy ustnej, złym przyleganiem protez zębowych oraz nieprzyjemnym zapachem. W przypadku zaawansowanego raka podniebienia miękkiego objawy mogą obejmować problemy z połykaniem, zmienioną artykulację (mowa staje się spowolniała, niewyraźna), szczękościsk, obecność guza w obrębie szyi. Inne typy nowotworów, takie jak guzy małych ślinianek, mogą jawić się jako wybrzuszenia w obrębie błony śluzowej.
W większości przypadków pacjentom, którzy poddają się rutynowym kontrolom lekarskim i dentystycznym, udaje się wykryć zmianę, kiedy wyżej wymienione objawy jeszcze się nie pojawią. Z tego względu ważne jest, by udawać się na wizyty kontrolne i zawsze sygnalizować lekarzom, gdy pojawią się jakieś nietypowe dolegliwości.
Podstawą do postawienia diagnozy jest szczegółowe badanie wycinka zmiany. Dodatkowymi badaniami, koniecznymi do ustalenia stanu zaawansowania choroby są: USG szyi, pantomogram, tomografia komputerowa. W celu wykrycia potencjalnych przerzutów zleca się wykonanie badań: zdjęcie RTG klatki piersiowej i USG jamy brzusznej.
Leczenie nowotworu na początkowym etapie polega przeważnie na wycięciu chirurgicznym zmiany. Ubytek zastępowany jest sąsiednimi tkankami.
W przypadku bardziej zaawansowanej zmiany, chirurg dokonuje większej ingerencji, co może wiązać się z koniecznością rekonstrukcji.
Jeśli zmiana nowotworowa rozszerzyła się i objęła węzły chłonne, konieczne jest ich usunięcie po stronie wystąpienia zmiany.
Leczenie radioterapią wprowadza się po uzyskaniu wyników badań histopatologicznych z wycinku guza i węzłów chłonnych.
Chemioterapia z naświetlaniem jest zalecana pacjentom, u których rak przekroczył barierę węzłów chłonnych i dokonał przerzutów do innych narządów.