U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na podniebieniu twardym - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Streszczenie
Sutek i otoczka mogą być miejscem bolesnych guzków i wyprysków. Najczęściej są one spowodowane trądzikiem, wrastającymi włoskami, zatkanymi gruczołami lub ropniami. Jeśli guzek nie ustąpi sam w ciągu kilku dni, można skonsultować się z pracownikiem służby zdrowia w celu diagnozy i leczenia.
Guz lub pryszcz na brodawce zwykle nie jest wielkim problemem. Jednak zmiana intymnej części ciała może być przerażająca. Jeśli guz nie boli ani nie ma żadnych innych objawów, daj mu kilka dni na wygojenie. Podobnie jak w przypadku trądziku w innych miejscach ciała, często sam znika.
Jeśli guzek jest swędzący, bolesny lub wycieka ropa lub inny płyn, porozmawiaj z lekarzem. W większości przypadków pryszcz na sutku jest łatwy do wyleczenia. Pamiętaj tylko, że nie musisz czuć się niekomfortowo, jeśli lekarz może Ci pomóc. Guzki powodujące dyskomfort częściej wymagają leczenia.
Specjalistyczne sposoby leczenia aft na podniebieniu
Ze względu na niejasną etiologię schorzenie leczone jest głównie objawowo, a najważniejszym celem terapii jest redukcja natężenia bólu oraz skrócenie czasu trwania zmian. Leczenie afty na podniebieniu opiera się na farmakoterapii. Zastosowanie znajdują preparaty o właściwościach ściągających i wysuszających, a ich oferta na rynku farmaceutycznym jest bardzo bogata. Ponadto wykazują działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, antyseptyczne i przeciwbakteryjne. Mogą mieć postać płukanek, aerozoli, wcierek lub roztworów służących do pędzlowania jamy ustnej. Większość z nich zawiera kwas hialuronowy, który przyspiesza regenerację uszkodzonego nabłonka. Zmiany warto przemywać gazikiem nasączonym roztworem nadmanganianu potasu. Można stosować również rozpuszczalne opatrunki z filmożelu lipidokoloidowego. Jeśli afty są ciężkie i nawracające, stosuje się miejscowo glikokortykosteroidy.
Uważa się, że stres jest jednym z czynników przyczyniających się do powstania i nawrotu afty na podniebieniu twardym. Stąd też warto ograniczyć ekspozycję na działanie stresorów.
Rak podniebienia - przyczyny, objawy, leczenie
Rak podniebienia występuje rzadko, gdyż stanowi zaledwie 1% wszystkich nowotworów jamy ustnej i gardła. Jest jednak rakiem o wysokim stopniu złośliwości – szybko nacieka okoliczne tkanki i w 1/4 przypadków daje przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych (zazwyczaj podżuchwowych, szyjnych głębokich i zagardłowych).
Przyjmuje się, że pod względem histologicznym w 2/3 przypadków rak podniebienia jest rakiem płaskonabłonkowym. Jednak w piśmiennictwie medycznym można znaleźć opinie, iż rak płaskonabłonkowy występuje głównie na podniebieniu miękkim, natomiast na podniebieniu twardym przeważają raki gruczołowe (wywodzące się z małych gruczołów ślinowych). Przyczyną tej rozbieżności jest niewielka liczba doniesień poświęconych tylko i wyłącznie tej zmianie nowotworowej.
Płaskonabłonkowy rak podniebienia występuje zazwyczaj w postaci rozlanego, nieostro ograniczonego nacieku (guzka), nierzadko z powierzchownym lub głębokim owrzodzeniem. Owrzodzenie szybko nacieka w głąb, w kierunku kości podniebienia, jam nosa i zatok przynosowych, czemu towarzyszą coraz silniejsze dolegliwości bólowe. Bywa, że naciek penetruje również w kierunku wargi górnej, dochodząc do fałdu nosowo-wargowego, obejmuje kość szczęki i podniebienie miękkie. Mogą pojawić się zaburzenia artykulacji – spowolnieniu ulega tempo mówienia, mowa staje się niewyraźna i nosowa.
W przypadku wcześnie zdiagnozowanej zmiany nowotworowej notuje się 80-82% wyleczeń. W przypadku przerzutów rokowanie jest zdecydowanie gorsze – nawrót choroby po pięciu latach od zakończenia leczenia obserwuje się u prawie 70% pacjentów.
Rak podniebienia – ze względu na swoją lokalizację, możliwość dokładnego zobaczenia zmiany i łatwy dostęp badania palpacyjnego – powinien być szybko wykrywany i diagnozowany. Dlatego zdumiewać może fakt, że większość raków podniebienia trafiających do leczenia onkologicznego cechuje się wysokim stopniem zaawansowania. Onkolodzy apelują, aby stomatolodzy byli bardziej wyczuleni na wszelkie zmiany zlokalizowane na podniebieniu twardym, nie przedłużali nieskutecznego leczenia miejscowego i jak najszybciej kierowali pacjentów na badania specjalistyczne (histopatologię, badania obrazowe).