U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie pozbyć się pryszcza na policzku? Najlepsze sposoby i porady
Leczenie trądziku
Leczenie zmian trądzikowych powinno rozpocząć się od wizyty u specjalisty dermatologa, który postawi diagnozę oraz pomoże dobrać odpowiednią terapię. Nie należy zwlekać z wizytą u lekarza - choroba może nigdy nie ustąpić sama, a późne wdrożenie leczenia może skutkować pojawieniem się rozległych blizn. Często leki dostępne są tylko na receptę (recepta online).
Leczenie trądziku zwyczajnego
Antybiotyki
Leczeniem farmakologicznym pierwszego wyboru są antybiotyki miejscowe (w cięzkich przypadkach doustne) głównie tetracykliny (np. doksycyklina, limecyklina, chlorowodorek tetracykliny) i makrolidy (np. erytromycyna). Stosuje się je w skojarzeniu z preparatami miejscowymi zawierającymi nadtlenek benzoilu, kwas salicylowy, azelainowy lub retinoidy.
Jednymi z najczęściej stosowanych leków w leczeniu trądziku zwyczajnego są doustne oraz miejscowe retinoidy(pochodne witaminy A) np. izotretynoina. Zmniejszają one aktywność gruczołów łojowych, działają przeciwzapalnie, promują wytwarzanie nowego naskórka oraz złuszczanie jego martwych komórek.
W trakcie terapii należy bezwzględnie korzystać z fotoprotekcji filtrami przeciwsłonecznymi min. SPF 50. Należy wspomnieć, że retinoidy są silnie teratogenne. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie, a także miesiąc przed i po doustnej terapii lekiem.
Preparaty bez recepty
Oprócz preparatów dostępnych na receptę, w celu podtrzymania efektu leczenia, można stosować produkty OTC działające przeciwbakteryjne oraz normalizujące produkcję sebum. Do najczęściej wykorzystywanych substancji aktywnych w dermokosmetykach należą kwas salicylowy oraz azelainowy.
Antykoncepcja hormonalna
W wypadku trądziku powstałego na tle zaburzeń hormonalnych, lekarz może zalecić stosowanie dwuskładnikowej antykoncepcji doustnej, która poprzez działanie antyandrogenne bezpośrednio poprawia stan skóry.
Trądzik różowaty
Występowanie objawów takich jak zaczerwienienie skóry twarzy w postaci napadowych lub utrwalonych rumieni, a także krostek, grudek czy ropnych torbieli może świadczyć o trądziku różowatym.
To przewlekła, nawrotowa, zapalna choroba łojotokowa skóry, dotykająca głównie osoby dorosłe między 30. a 60. rokiem życia. W przeciwieństwie do trądziku zwyczajnego, dotyczy głównie kobiet. Zmiany skórne lokalizują się w centralnych częściach twarzy - nosie, policzkach, brodzie oraz czole.
Trudno jednoznacznie określić przyczyny trądziku różowatego. Współcześnie uważa się, że jego powodem mogą być zaburzenia naczynioruchowe oraz autoimmunologiczne. Do potencjalnych czynników zaostrzających chorobę należą: promieniowanie UV, wilgoć, wysiłek fizyczny, stres, palenie papierosów, pikantne potrawy, napoje alkoholowe, nabiał, kosmetyki zawierające alkohol.
Trądzik na policzkach – przyczyny, jak się pozbyć?
- Trądzik na policzkach i żuchwie może pojawić się u osób w każdym wieku. U nastolatków jest zwykle związany z trądzikiem młodzieńczym, u dorosłych może świadczyć o różnych problemach zdrowotnych.
- Objawy trądziku na policzkach zwykle przypominają te charakterystyczne dla innych odmian trądziku i mogą obejmować zaskórniki, wypryski, pryszcze i inne zmiany skórne.
- Leczenie trądzikuna policzkach zależy od przyczyn i nasilenia dolegliwości. Istotna jest również właściwa pielęgnacja skóry.
Trądzik na policzkach to problem skórny, który może pojawić się u młodzieży i dorosłych. Podstawowym objawem jest występowanie zaskórników, ropnych pryszczy oraz innych zmian skórnych na obszarze policzków, a czasem również żuchwy. Za występowanie trądziku na policzkach najczęściej odpowiadają hormony, dieta i stres. Leczenie dolegliwości wymaga indywidualnego podejścia. Od czego robią się zaskórniki na policzkach? Jakie leki stosować i jak pielęgnować skórę?
Pryszcze podskórne – czym są i gdzie powstają?
Pryszcze podskórne są to ropne zmiany skórne, które powstają pod powierzchnią naskórka , a więc w głębszych warstwach skóry. Rozsiane są w różnych miejscach ciała, ale najczęściej pojawiają się w na czole, skroniach, policzkach, szyi, dekolcie czy na plecach. Mogą występować pojedynczo lub w grupach. Zazwyczaj przyjmują one postać cyst lub twardych guzków , a czasem stanowią jedynie drobne wybrzuszenia naskórka.
Cysty powstają bezpośrednio pod naskórkiem i charakteryzują się różnym kształtem i wielkością. Głównie są koloru czerwonego lub białego z czerwoną obwódką. Mogą być nabrzmiałe, ponieważ są wypełnione ropą. Guzki są twardsze od cyst, ponieważ powstają w głębszych warstwach skóry. Obie formy pryszczy podskórnych bolą przy dotyku. Nie należy ich wyciskać ani zdrapywać, ponieważ zostawiają po sobie trwałe i ciemne blizny, które trudno się leczy i maskuje [1, 4].
Pryszcze podskórne – przyczyny powstawania
Nadmiar sebum w wyniku niewłaściwej pracy gruczołów łojowych jest główną przyczyną powstawania pryszczy podskórnych. Proces ten nasila się zazwyczaj w wyniku nieprawidłowości gospodarki hormonalnej , a więc nadmiernej produkcji męskich hormonów (androgenów). Ponadto zaobserwowano, że pryszcze podskórne mogą częściej pojawiać się u osób, które:
- używają niewłaściwych kosmetyków, zazwyczaj źle dobranych do swojego rodzaju skóry np. zbyt tłustych kremów, które mogą zatykać pory, utrudniając skórze właściwe oddychanie i regenerację,
- żyją w długotrwałym, nadmiernym stresie,
- palą papierosy,
- posiadają predyspozycje genetyczne,
- mają skłonność do alergii skórnych,
- zmagają się z infekcjami bakteryjnymi i wirusowymi,
- chorują na różne choroby metaboliczne lub cukrzycę,
- nieodpowiednio się odżywiają [1, 3].
