Pryszcz na wargach sromowych większych - Przyczyny, Leczenie i Porady
Czyrak warg sromowych – przyczyny powstawania
Czyrak na wardze sromowej, a także w każdym innym miejscu ciała świadczy o obniżonej odporności. Jego podstawową przyczyną jest gronkowiec złocisty. Bakterię tę nosi spora część ludzi, natomiast uaktywnia się ona przede wszystkim właśnie przy obniżonej odporności organizmu, do której mogą prowadzić przemęczenie, przebyta infekcja, radykalna dieta, niedożywienie, wychłodzenie organizmu. W takim przypadku bardzo prawdopodobne staje się ryzyko przedostania się gronkowca do mieszków włosowych, gruczołów łojowych lub ran na skórze. Gronkowiec złocisty nie wywołuje bowiem tylko czyraka warg sromowych lub w ogóle czyraka, ale także wiele innych chorób. Jeśli czyrak na wardze sromowej po wyleczeniu pojawia się ponownie, to można podejrzewać, że jego przyczyną jest choroba skóry lub przewlekła choroba ogólnoustrojowa. Czyraki pojawiają się często u pacjentów cierpiących na:
- niewyrównaną cukrzycę (często czyraki są także jednymi z pierwszych objawów rozwijającej się cukrzycy),
- otyłość,
- choroby nerek,
- anemię,
- choroby nowotworowe,
- niedobory immunologiczne.
Nie bez znaczenia w przypadku powstawania czyraków są także ewentualne predyspozycje genetyczne.
Czyrak na wardze sromowej – czym jest?
Czyrak na wardze sromowej to jedna z kilku postaci, jaką może przyjmować ta zmiana skórna. Czyraki mogą pojawiać się w miejscach intymnych (tak u kobiet, jak i u mężczyzn), na pośladkach, klatce piersiowej i pod pachami. Niestety, pojawiają się one również w tak widocznych miejscach, jak twarz czy szyja. Każda taka zmiana jest wynikiem zapalenia okołomieszkowego, które bardzo często pojawia się w związku z podrażnieniem skóry przez noszone przez pacjenta ubranie. Efektem tego zapalenia jest wytworzenie się czopa martwiczego . Czyrak na wargach sromowych zalicza się do ropnych chorób skóry. Zmiana ta nie jest niebezpieczna, ale wymaga leczenia. Absolutnie zakazane jest natomiast samodzielne wyciskanie czyraków, gdyż może to doprowadzić do rozsiewu bakterii i zakażenia uogólnionego.
- stan pogorączkowy,
- złe samopoczucie,
- ogólne zmęczenie i osłabienie,
- nieznaczne powiększenie węzłów chłonnych.
Brak leczenia może prowadzić do przenoszenia się zmiany na inne części ciała. Czyrak warg sromowych może przyczynić się również do powstawania brzydkich blizn, których później trudno się pozbyć. Brak kuracji może spowodować także rozwój niebezpiecznych infekcji, a w konsekwencji – zakażeń ogólnoustrojowych.
Gdzie boli?
[1], [2], [3], [4]
W praktyce położniczej taktyki postępowania z pacjentami powinny być rozważane oddzielnie podczas ciąży, porodu i okresu poporodowego.
Prowadzenie ciąży wiąże się z przestrzeganiem zarówno ogólnych zasad, jak i prowadzenia terapii lekowej. Ogólne zasady odniesienia dla wszystkich grup kobiet ciężarnych z żylakami:
- obserwacja ambulatoryjna chirurga i ginekologa-położnika,
- dieta (pełna, zróżnicowana, łatwo przyswajalna, bogata w witaminy),
- zapobieganie zaparciom (wzbogacanie diety w fermentowane produkty mleczne, błonnik roślinny),
- ograniczenie znacznego wysiłku fizycznego,
- normalizacja warunków pracy i odpoczynku,
- codziennie pozostawać w pozycji poziomej z miednicą podniesioną o 25-30 ° 3 razy 30 minut każda,
- Terapia wysiłkowa (ćwiczenia mające na celu poprawę funkcji pompy mięśniowo-żylnej),
- dynamiczna kontrola koagulogramu (raz na 2 tygodnie).
Główną zasadą terapii lekowej jest stosowanie leków o właściwościach wenotonicznych i angioprotekcyjnych (endothelon, diovenor, escuzan), a także antyagregantów (fraxiparin, trental, curantil, aspiryna). Ponadto należy wziąć pod uwagę, że pomimo nadkrzepliwości w przeddzień porodu, hipokoagulacja i tendencja do dużej utraty krwi podczas porodu i we wczesnym okresie poporodowym są charakterystyczne dla kobiet z chorobą żylakową. Fakt ten pociąga za sobą konieczność dopływu krwi u pacjentów z chorobą żylakową. Najbardziej optymalny w tym przypadku jest sposób auto dawstwa (pobranie własnego osocza z 32 tygodnia ciąży w 2 etapach z siedmiodniową przerwą w objętości 600 ml). W 74% przypadków rozpoznaje się kompensowaną lub subkompensowaną niewydolność płodowo-łożyskową, co wymaga zastosowania leków, które poprawiają funkcjonowanie kompleksu fetoplacental. Ważną zasadą terapii jest również prowadzenie terapii psycho-korekcyjnej, która obejmuje włączenie leków uspokajających (Percen, Sedasin, wyciąg z waleriany) do terapeutycznego kompleksu leków.
U nas zapłacisz kartą