U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na wargach sromowych większych - Przyczyny, Leczenie i Porady
Diagnostyka zapalenia gruczołu Bartholina
Diagnostyka zapalenia gruczołu Bartholina jest ważnym krokiem w ustaleniu odpowiedniego leczenia. Proces diagnostyczny może obejmować:
Lekarz przeprowadzi dokładne badanie okolic genitalnych, aby ocenić stan zapalny, obecność czopu śluzowego, a także rozmiar i lokalizację zmiany. Lekarz zapyta o objawy, historię medyczną oraz ewentualne czynniki ryzyka. W przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej może zostać zlecone badanie próbki wydzieliny w celu zidentyfikowania konkretnych patogenów. W rzadkich przypadkach, gdy diagnoza jest niejasna, może być zalecone wykonanie ultrasonografii lub innego badania obrazowego.
Ważne jest, aby w przypadku podejrzenia zapalenia gruczołu Bartholina nie polegać wyłącznie na samodiagnozie i zdjęciach dostępnych w internecie, takich jak te ilustrujące jak wygląda czop śluzowy . Każdy przypadek jest indywidualny i wymaga profesjonalnej oceny medycznej.
Opryszczka warg sromowych – przyczyny
Bezpośrednią przyczyną opryszczki warg sromowych jest zwykle wirus HSV-2 ( Herpes simplex virus 2 ), który wywołuje również podobne zmiany na męskich narządach płciowych. Należy on do grupy herpeswirusów i dotyczy bardzo dużej części populacji. Do zakażenia dochodzi tylko raz i ma ono miejsce podczas kontaktu z wydzielinami nosiciela. Co ważne, osoba, która zaraża opryszczką, wcale nie musi mieć widocznych objawów choroby.
Pośrednim powodem opryszczki warg sromowych są ryzykowne kontakty seksualne. Do zakażenia może dojść wtedy, gdy partnerzy nie używają prezerwatyw.
Do zakażenia dochodzi tylko raz, a potem herpeswirus, który dostał się do organizmu, pozostaje w stanie uśpienia. Wirus nie zagraża życiu i zazwyczaj można z nim normalnie funkcjonować poza rzadkimi przypadkami, kiedy atakuje układ nerwowy lub powoduje zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
Pryszcz na wargach sromowych – kiedy się martwić?
Wystąpienie pryszcza na wargach sromowych może być źródłem niepokoju, szczególnie jeśli jest towarzyszy ból. Istnieje kilka aspektów, które warto wziąć pod uwagę, aby odróżnić zwykły pryszcz na wargach sromowych od potencjalnie poważniejszych problemów, takich jak zapalenie gruczołu Bartholina :
- Lokalizacja pryszcza : Pryszcze związane z gruczołem Bartholina zwykle pojawiają się blisko wejścia do pochwy, a nie na zewnętrznych częściach warg sromowych.
- Ból : Pryszcz związany z gruczołem Bartholina jest zazwyczaj bolesny, zwłaszcza przy dotyku, siedzeniu czy chodzeniu.
- Wielkość i kształt : Pryszcz spowodowany zablokowaniem gruczołu Bartholina może być większy niż typowy pryszcz skórny i często ma twardą, wypukłą strukturę.
- Inne objawy : Towarzyszące objawy, takie jak zwiększony obrzęk, zaczerwienienie, a nawet gorączka, mogą wskazywać na infekcję wymagającą medycznej interwencji.
Jeśli pryszcz na wardze sromowej jest bolący , zwłaszcza w połączeniu z innymi objawami, zaleca się konsultację z lekarzem. Wczesne rozpoznanie i leczenie mogą zapobiec rozwojowi poważniejszych problemów zdrowotnych. Warto zaznaczyć, że nie wszystkie pryszcze w okolicy narządów płciowych są powodem do niepokoju, ale lepiej dmuchać na zimne i skonsultować wszelkie wątpliwości ze specjalistą.
Gdzie boli?
[1], [2], [3], [4]
W praktyce położniczej taktyki postępowania z pacjentami powinny być rozważane oddzielnie podczas ciąży, porodu i okresu poporodowego.
Prowadzenie ciąży wiąże się z przestrzeganiem zarówno ogólnych zasad, jak i prowadzenia terapii lekowej. Ogólne zasady odniesienia dla wszystkich grup kobiet ciężarnych z żylakami:
- obserwacja ambulatoryjna chirurga i ginekologa-położnika,
- dieta (pełna, zróżnicowana, łatwo przyswajalna, bogata w witaminy),
- zapobieganie zaparciom (wzbogacanie diety w fermentowane produkty mleczne, błonnik roślinny),
- ograniczenie znacznego wysiłku fizycznego,
- normalizacja warunków pracy i odpoczynku,
- codziennie pozostawać w pozycji poziomej z miednicą podniesioną o 25-30 ° 3 razy 30 minut każda,
- Terapia wysiłkowa (ćwiczenia mające na celu poprawę funkcji pompy mięśniowo-żylnej),
- dynamiczna kontrola koagulogramu (raz na 2 tygodnie).
Główną zasadą terapii lekowej jest stosowanie leków o właściwościach wenotonicznych i angioprotekcyjnych (endothelon, diovenor, escuzan), a także antyagregantów (fraxiparin, trental, curantil, aspiryna). Ponadto należy wziąć pod uwagę, że pomimo nadkrzepliwości w przeddzień porodu, hipokoagulacja i tendencja do dużej utraty krwi podczas porodu i we wczesnym okresie poporodowym są charakterystyczne dla kobiet z chorobą żylakową. Fakt ten pociąga za sobą konieczność dopływu krwi u pacjentów z chorobą żylakową. Najbardziej optymalny w tym przypadku jest sposób auto dawstwa (pobranie własnego osocza z 32 tygodnia ciąży w 2 etapach z siedmiodniową przerwą w objętości 600 ml). W 74% przypadków rozpoznaje się kompensowaną lub subkompensowaną niewydolność płodowo-łożyskową, co wymaga zastosowania leków, które poprawiają funkcjonowanie kompleksu fetoplacental. Ważną zasadą terapii jest również prowadzenie terapii psycho-korekcyjnej, która obejmuje włączenie leków uspokajających (Percen, Sedasin, wyciąg z waleriany) do terapeutycznego kompleksu leków.