U nas zapłacisz kartą
Pryszcz pod skórą na policzku - Przyczyny, leczenie i porady pielęgnacyjne
Pryszcze podskórne: jak powstają? Jak je leczyć?
Pryszcze podskórne miał kiedyś każdy. Niektóre z nich znikają, inne rosną i bolą każdego dnia coraz bardziej. Dopiero ocena stopnia nasilenia tego problemu daje odpowiedź, czy zmiany skórne w postaci cyst, torbieli i guzków świadczą o czymś poważniejszym. Sprawdź, jak rozpoznać pryszcze podskórne i o jakich chorobach może świadczyć ich powstawanie.
Spis treści
Pryszcze podskórne - jak je rozpoznać? W końcu pryszcz pryszczowi nierówny, dlatego pierwszą rzeczą, jaką należy uczynić, to lepiej poznać swoje pryszcze. Ocenić ich wielkość, stopień zaawansowania, a przede wszystkim miejsce położenia. Najprościej podzielić pryszcze na te znajdujące się pod skórą i te "na powierzchni". Pryszcze podskórne wyglądają jak wybrzuszenia, wypustki o różnym kształcie i kolorze. Z kolei pryszcze na powierzchni to zwykle te, które już wyszły spod skóry i mają ropną końcówkę.
Rozwijamy nasz serwis dzięki wyświetlaniu reklam.
Blokując reklamy, nie pozwalasz nam tworzyć wartościowych treści.
Wyłącz AdBlock i odśwież stronę.
Pryszcze podskórne: czym są?
To różnej wielkości podskórne ropne zmiany znajdujące się w głębokiej warstwie skóry, niemożliwe do wyciśnięcia, ponieważ ich ujście zasłonięte jest przez skórę. Czasem są rozsiane po twarzy i drobne. Częściej jednak mają formę cyst lub nawet twardych guzków. Guzki znajdują się głębiej niż cysty i są twarde. Cysty są nieco bardziej miękkie i czasem widocznie nabrzmiałe ropą, ponieważ znajdują płycej niż ropne guzki. Zmiany mogą mieć lekko siny lub czerwonawy odcień, czasem jedynie czerwoną obwódkę. Zarówno cysty, jak i guzki charakteryzują się tym, że przy dotknięciu bolą, chociaż przy mniejszych pryszczach ból może nie być wyczuwalny, szczególnie u odpornych osób. Nie należy ich wyciskać, ponieważ zostawiają trwałe, ciemne blizny. Przyjmuje się, że najczęściej podskórne pryszcze tworzą się w strefie T (czoło, nos, broda), podobnie jak inne zaskórniki. Nie jest to prawda. W rzeczywistości mogą wystąpić w bardzo wielu miejscach na ciele, przede wszystkim na policzkach i na czole tuż przy włosach, na skroniach, na szyi, w okolicach uszu, na plecach oraz na dekolcie. Kiedy pryszcz podskórny się pojawi, warto dać mu czas. Niektóre same wchłaniają się już po kilku dniach, a te mniejsze okazują się być zwykłymi pryszczami, które wychodzą na wierzch, przez co stają się o niebo prostsze do usunięcia. Jeśli jednak podskórne cysty i guzki nie znikają lub pojawiają się regularnie, należy się temu przyjrzeć. Czytaj też: Trądzik: objawy i skuteczne leczenie Trądzik zaskórnikowy: jak go wyleczyć? Pryszcze na pośladkach: jak powstają i jak się ich pozbyć?
- używanie kosmetyków zapychających pory, zbyt tłustych kremów
- skłonności genetyczne
- choroby, np. cukrzyca oraz inne choroby metaboliczne
- długotrwały stres (szczególnie, kiedy pryszcze występują w okolicy szyi i uszu)
Rodzajem pryszczy podskórnych można też nazwać łagodne czyraki, czyli ropne zmiany skórne wynikające z zapalenia mieszków włosowych. Są bardziej bolesne i większe od zwyczajnych pryszczy. Bolą bez dotykania, kiedy już urosną. Częste występowanie czyraków może świadczyć o chorobach nerek i wątroby, cukrzycy, osłabionej odporności organizmu, zarażeniu wirusem HIV. Jeśli zdiagnozujesz u siebie czyraka, koniecznie udaj się do lekarza dermatologa.
Czym są pryszcze podskórne?
Pryszcze podskórne to po prostu wykwity skórne zawierające w sobie dużo treści ropnej. Jak sama nazwa wskazuje – znajdują się pod zewnętrzną warstwą naskórka. Wybrzuszenia te przybierają różne kształty i kolory. Zazwyczaj charakteryzują się czerwoną obwódką albo czerwonawym odcieniem. Zdarza się, że zyskują aż siną barwę. Zazwyczaj są bolesne, czasami nawet bardzo.
Pryszczy podskórnych nie można wycisnąć, gdyż ich ujście jest zasłonięte przez skórę. Często są mocno rozsiane po twarzy i przybierają niewielki rozmiar. Zazwyczaj przybierają formę twardych guzków albo cyst. Te pierwsze mieszczą się głębiej niż cysty i są twardsze. Cysty zazwyczaj są widocznie nabrzmiałe ropą, leżą płytko i są dosyć miękkie.
Mogłoby się wydawać, że pryszcze podskórne tworzą się głównie w strefie T czyli na czole, nosie i brodzie. Warto jednak pamiętać, że mogą się pojawiać nie tylko na twarzy, ale także na plecach, w pobliżu ust, skroni, szyi, dekolcie, czole, albo na policzkach.
Pryszcze podskórne – czym są i gdzie powstają?
Pryszcze podskórne są to ropne zmiany skórne, które powstają pod powierzchnią naskórka , a więc w głębszych warstwach skóry. Rozsiane są w różnych miejscach ciała, ale najczęściej pojawiają się w na czole, skroniach, policzkach, szyi, dekolcie czy na plecach. Mogą występować pojedynczo lub w grupach. Zazwyczaj przyjmują one postać cyst lub twardych guzków , a czasem stanowią jedynie drobne wybrzuszenia naskórka.
Cysty powstają bezpośrednio pod naskórkiem i charakteryzują się różnym kształtem i wielkością. Głównie są koloru czerwonego lub białego z czerwoną obwódką. Mogą być nabrzmiałe, ponieważ są wypełnione ropą. Guzki są twardsze od cyst, ponieważ powstają w głębszych warstwach skóry. Obie formy pryszczy podskórnych bolą przy dotyku. Nie należy ich wyciskać ani zdrapywać, ponieważ zostawiają po sobie trwałe i ciemne blizny, które trudno się leczy i maskuje [1, 4].
W jaki sposób powstaje ropień u kota?
Ropień u kota tworzy się w miejscu zranień. Niestety skaleczenie skóry nie są niczym niezwykłym. Najbardziej narażone są na nie osobniki korzystające z uroków samodzielnych spacerów po dworze. Najwięcej bowiem mają ku temu okazji.
Zwierzaki te mogą doznać uszkodzeń skóry spowodowanych przez ostre przedmioty, jak druty w ogrodzeniach, ależ będących konsekwencją walki czy polowania. Nie da się ukryć, iż nasi pupile od czasu do czasu wdają się w bójki z pobratymcami. Mogą też zostać zranione przez inne zwierzęta, w tym przez te, na które polują.
Rana, nawet bardzo niewielka, to szeroko otwarta brama dla wszelkich chorobotwórczych mikrobów. Ropień u kota rozwija się, gdy dojdzie do zakażenia gronkowcami i bakteriami beztlenowymi. W dobrych warunkach, jakie zapewnia im żywe ciało, zarazki te szybko zaczynają się namnażać.
W reakcji obronnej organizm wysyła na miejsce zakażenia oddziały granulocytów i makrofagów, których zadaniem jest niszczenie szkodliwych mikrobów.
W efekcie działania bakterii oraz walczących z nimi przeciwciał tworzy się ropa. Powstaje ona wskutek rozpuszczania uszkodzonych tkanek i bakterii przez granulocyty i makrofagi. Objętość płynu zwiększa się, ponieważ zwykle nie ma on możliwości ujścia na zewnątrz, tworząc grudkowane zgrubienie.
Największym problemem w przypadku ropni u kotów są wtórne skutki, w postaci zatruwania organizmu toksynami, które wytwarzają bakterie. W skrajnych przypadkach może to mieć konsekwencje w postaci ogólnoustrojowych problemów zdrowotnych.
