U nas zapłacisz kartą
Pryszcz u psa na brzuchu - Przyczyny, leczenie i porady pielęgnacyjne
Jak pomóc psu, gdy ma wzdęcia?
Leki tylko pod kontrolą lekarza
Gdy pupil zmaga się ze wzdęciami, często nie wiemy, jak się zachować. Co zrobić, by ulżyć zwierzęciu, a jednocześnie mu nie zaszkodzić? Wielu właścicieli czworonogów zastanawia się, czy można podać psu ludzkie leki na wzdęcia.
Można, ale aby było to bezpieczne dla pupila, koniecznie trzeba zwrócić uwagę zarówno na rodzaj podawanego leku, jak i na dawkę (więcej o tym czy i jak stosować ludzkie leki u psa przeczytasz tutaj).
Na wzdęcia u psa Espumisan i No-spa będą najbezpieczniejsze i najbardziej skuteczne. Nie zaszkodzi również podać psu odpowiedniej dawki węgla aktywowanego. Jaka dawka ludzkiego leku będzie dla psa tą odpowiednią?
Ruch na świeżym powietrzu
Leczenie bólu brzucha u psa domowymi sposobami będzie zbliżone do postępowania w przypadku wzdęć u człowieka.
Ruch na świeżym powietrzu w postaci długiego, spokojnego spaceru pobudzi do pracy układ trawienny i sprawi, że pies nie będzie skupiał całej swojej uwagi na przykrych dolegliwościach. Otoczenie skutecznie przekieruje uwagę pupila na inne rzeczy, wybierajmy zatem nowe trasy spacerowe – takie, które np. dostarczą psu wielu nowych bodźców zapachowych.
O ile pies nie wzbrania się w czasie wzdęć przed dotykiem, można zrobić mu delikatny, kojący masaż podbrzusza lub wykorzystać letnie okłady. Jeśli pies często ma wzdęcia, należy rozważyć wprowadzenie probiotyków wzmacniających naturalną florę bakteryjną jelit.
Właściwe żywienie
Wzdęty brzuch u psa to przypadłość przykra i uciążliwa zarówno dla zwierzęcia, jak i dla jego opiekunów. Dlatego zdecydowanie lepiej zapobiegać niż leczyć wzdęcia u psa.
Zminimalizowanie ryzyka występowania bólu brzucha i wzdęć u czworonożnego przyjaciela polega przede wszystkim na stosowaniu lekkostrawnej, zbilansowanej diety, odpowiedniej dawce aktywności fizycznej oraz podawaniu kilku mniejszych porcji posiłku zamiast jednej obfitej.
Kaszak u psa – jak go rozpoznać?
Jak wcześniej zostało już wspomniane pewne obszary są predysponowane do występowania kaszaków, ale w jaki sposób właściciel może wykryć ten nowotwór u swojego pupila?
Dobrym zwyczajem jest rutynowe kontrolowanie stanu zdrowia skóry swojego psa. Ze względu na dużą ilość owłosienia nie jest to najłatwiejsze zadanie, ale te cykliczne przeglądy są warte zachodu. W przypadku psów o dłuższej sierści można wprowadzić ten element jako część rytuału wyczesywania.
Kaszaki u psów mają przeważnie niedużą średnicę (choć zdarzają się przypadki guzów o wielkości nawet kilku centymetrów) oraz kolor zbliżony do naturalnego odcienia skóry, biały lub żółty. Mogą one mocniej lub słabiej wystawać ponad jej powierzchnie jako sterczące guzki przypominające pryszcze lub rozlane, lekko wypukłe wyspy. Kaszak, zwłaszcza w początkowym stadium, często wyglądem przypomina ugryzienie owada, bąbel lub pryszcz, a więc wielu właścicieli nie dostrzega w nich potencjalnego zagrożenia. Zmiana skórna przypominająca biały pryszcz u psa może pojawić się z różnych powodów, potrzeba doświadczenia weterynaryjnego aby na pierwszy rzut oka ją rozpoznać.
Guz sam w sobie przeważnie jest zmianą niebolesną oraz przesuwalną pod skórą na niedużym obszarze wokół. Jego barwa oraz temperatura nie różnią się znacząco od okolicznej skóry.
Niezauważony, a więc i nieleczony kaszak u psa ze względu na swoją budowę może ulegać wtórnym uszkodzeniom mechanicznym. Wskutek drapania bądź ocierania się psa może zostać zaburzona ciągłość skóry w okolicy guza, co otwiera wrota dla bakterii. Uszkodzenia mogą być też powodowane przez obrożę lub szelki ze względu na ich umiejscowienie w miejscach newralgicznych dla kaszaków. Kaszak objęty procesem zapalnym będzie charakteryzował się podwyższoną temperaturą, zaczerwienieniem oraz bolesnością przy próbach dotyku. Podobna reakcja zapalna może się pojawić w przypadku kaszaka powstałego po kleszczu u psa. W takich sytuacjach należy w trybie natychmiastowym udać się do gabinetu weterynaryjnego aby nie doprowadzić do rozprzestrzeniania się zakażenia.
Jakie są najczęstsze choroby skóry psa?
Choroby skóry u psów są jednymi z najczęściej diagnozowanych problemów zdrowotnych w praktyce weterynaryjnej. Stan skóry naszych czworonożnych przyjaciół nie tylko odzwierciedla ich ogólne zdrowie, ale także wpływa na ich samopoczucie i jakość życia. Rozpoznanie i zrozumienie najczęstszych chorób skóry u psów jest kluczowe dla każdego właściciela, który pragnie zapewnić swojemu czworonogowi najlepszą możliwą opiekę.
Alergiczne pchle zapalenie skóry
Alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS), znane również jako reakcja alergiczna na ślinę pcheł, która podczas ukąszenia dostaje się na i pod powierzchnię naskórka. Dolegliwość ta to jedno z najczęstszych powikłań obecność pasożytów skórnych u psów. Objawy APZS mogą być bardzo dokuczliwe dla psa ze względu na występujący intensywny świąd, wysypkę i rozwijające się zapalenie, zaczerwienie skóry.
Aby zdiagnozować alergiczne pchle zapalenie skóry, lekarz weterynarii może przeprowadzić badanie kliniczne w celu znalezienia pcheł lub ich odchodów w sierści psa. Warto pamiętać, że łatwiej zapobiegać niż leczyć, dlatego na rynku dostępnych jest wiele preparatów – repelentów.
Świerzb u psa – świerzbowiec drążący i uszny
Świerzb u psa to pasożytnicza choroba skóry wywoływana przez świerzbowce (sarcoptes scabiei), które atakują skórę i wywołują świąd oraz w efekcie widoczne zmiany skórne. Świerzb może mieć różne formy, w tym świerzbowca drążącego i usznego (choć ten drugi znacznie częściej spotykany jest u kotów).
W przypadku podejrzenia świerzbu u psa, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem weterynarii w celu dokładnej diagnostyki i ewentualnego rozpoczęcia leczenia przeciwpasożytniczego (i ewentualnie przeciwzapalnego). Ponadto, w przypadku świerzbu drążącego, istnieje ryzyko przenoszenia infekcji na innych ludzi i zwierzęta, więc zaleca się ostrożność w kontaktach ze skórą psa do momentu wyleczenia.
Nużyca u psa
To pasożytnicza choroba wywołana przez Demodex canis. Nużeńce są naturalnie obecne na skórze psów – nie powodując żadnych objawów skórnych, jednak w przypadku znacznego spadku odporności dochodzi do ich nadmiernego namnażania co w efekcie może powodować pojawienie się objawów typowych dla tej jednostki chorobowej.
Metody rozpoznawania problemów skórnych u psa.
Inspekcja wizualna stanowi pierwszy i najważniejszy krok w diagnozowaniu problemów skórnych u psa. Właściciele powinni regularnie sprawdzać skórę swojego pupila, szukając jakichkolwiek zmian, takich jak zaczerwienienie, łuszczenie skóry, guzki, pryszcze czy nadmierna wilgotność. Warto również zwrócić uwagę na zmiany w zachowaniu psa, które mogą wskazywać na dyskomfort związany ze stanem skóry, jak nadmierne drapanie, lizanie lub pocieranie.
Jeżeli zauważymy jakiekolwiek niepokojące objawy, warto skonsultować się z weterynarzem. Profesjonalista może przeprowadzić bardziej szczegółowe badania, takie jak biopsję skóry, badanie pod mikroskopem lub badania alergologiczne. Te badania mogą pomóc zidentyfikować dokładną przyczynę problemu i wybrać najskuteczniejszą formę leczenia.
Testy alergologiczne są szczególnie przydatne w przypadku podejrzenia alergii, która może być przyczyną wielu problemów skórnych u psów. Testy te mogą pomóc zidentyfikować specyficzne alergeny, które wywołują reakcję u psa, co pozwala na skierowanie leczenia w celu eliminacji lub minimalizacji kontaktu z alergenem.
W niektórych przypadkach, badanie krwi może być również zalecane. Może ono pomóc wykryć niektóre choroby wewnętrzne, które mogą mieć wpływ na stan skóry psa, takie jak choroby tarczycy. Pamiętajmy, że zdrowie skóry naszego pupila jest ściśle związane z jego ogólnym stanem zdrowia, dlatego tak ważne jest regularne badanie i monitorowanie stanu jego skóry.
