U nas zapłacisz kartą
Pryszcz w kąciku oka - Przyczyny, leczenie i porady
Leczenie zablokowanego kanalika łzowego
Leczenie zależy od tego, co powoduje zablokowanie kanału łzowego. Do rozwiązania problemu może być potrzebne więcej niż jedno podejście. Jeśli guz powoduje zablokowanie kanału łzowego, leczenie skupi się na przyczynie guza. Można przeprowadzić operację usunięcia guza lub lekarz może zalecić zastosowanie innych metod leczenia w celu jego zmniejszenia.
- Leki zwalczające infekcję. Jeśli twój lekarz podejrzewa infekcję, lekarz może przepisać krople do oczu z antybiotykiem lub pigułki.
- Oglądaj i czekaj lub masaż. Dzieci urodzone z zablokowanym kanalikiem łzowym często stają się lepsze bez żadnego leczenia. Może się to zdarzyć, gdy system odwadniający dojrzewa w ciągu pierwszych kilku miesięcy życia. Często nad otworem uchodzącym do nosa (przewód nosowo-łzowy) pozostaje cienka błona tkankowa. Jeśli zablokowany kanał łzowy Twojego dziecka nie ulega poprawie, lekarz może nauczyć Cię specjalnej techniki masażu, aby pomóc otworzyć membranę. Jeśli doznałeś urazu twarzy, który spowodował zablokowanie kanalików łzowych, lekarz może zalecić odczekanie kilku miesięcy, aby zobaczyć, czy stan się poprawi w miarę gojenia się urazu. W miarę zmniejszania się obrzęku kanaliki łzowe mogą same się odblokować.
- Rozszerzanie, sondowanie i płukanie. W przypadku niemowląt ta technika jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym. Lekarz powiększa otwory punktowe za pomocą specjalnego instrumentu rozszerzającego i wprowadza cienką sondę przez punkt do systemu odprowadzania łez. W przypadku osób dorosłych z częściowo zwężonym puncta lekarz może rozszerzyć puncta za pomocą małej sondy, a następnie przepłukać (przepłukać) kanał łzowy. Jest to prosta procedura ambulatoryjna, która często zapewnia przynajmniej chwilową ulgę.
- Rozszerzanie cewnika balonowego. Jeśli inne metody leczenia nie zadziałały lub blokada powraca, można zastosować tę procedurę. Zwykle jest skuteczny w przypadku niemowląt i małych dzieci, a także może być stosowany u dorosłych z częściową blokadą. Najpierw pacjentowi podaje się znieczulenie ogólne. Następnie przez niedrożność kanalika łzowego w nosie lekarz wprowadza rurkę (cewnik) z opróżnionym balonikiem na końcu. Lekarz kilka razy nadmuchuje i opróżnia balon, aby otworzyć blokadę.
- Stentowanie lub intubacja. Ta procedura jest zwykle wykonywana przy użyciu znieczulenia ogólnego. Cienka rurka wykonana z silikonu lub poliuretanu jest przewleczona przez jedno lub oba punkty w kąciku powieki. Rurki te przechodzą następnie przez system odprowadzania łez do nosa. Mała pętla rurki pozostanie widoczna w kąciku oka, a rurki są zwykle pozostawiane na około trzy miesiące przed ich usunięciem. Możliwe powikłania obejmują zapalenie spowodowane obecnością rurki.
Rodzaje zmian: zrogowacenia, tłuszczaki, brodawki, żółtaki i inne
Guzy powiek stanowiące rozrost naskórka
Guzy powiek stanowiące rozrost naskórka to rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa), brodawka pospolita, róg skórny, mięczak zakaźny, prosaki i torbiele naskórkowe.
- Rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa) występuje bardzo często i dotyczy chorych w średnim lub starszym wieku. Guzy te mają bardzo różny wygląd i kształt. Zazwyczaj przybierają formę płaskich, gładkich, tłustych i wypukłych grudek o różnym kolorze, którym towarzyszy w różnym stopniu nasilone rogowacenie. Niejednokrotnie przybierają jednak postać uszypułowanych guzków, niekiedy zaś mogą mieć budowę zrazikową (tj. złożoną z mniejszych elementów) i brodawkowatą powierzchnię. Guzy te powstają na skutek namnażania się komórek naskórka. Przyczyna ich powstawania nie jest znana. Częściej występują na skórze wystawionej na działanie promieniowania UV.
- Brodawkę pospolitą (verruca vulgaris) wywołuje wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) typ 6 lub 11. W obrębie skóry powiek występuje stosunkowo rzadko. Są to produkujące nadmierną ilość keratyny (hiperkeratotyczne) grudki o szorstkiej, nierównej powierzchni.
- Termin róg skórny oznacza obecność nadmiernego rogowacenia naskórka z nagromadzeniem żółtobrunatnych mas rogowych o chropowatej powierzchni. Guzy te mogą mieć bardzo różny kształt, niekiedy przypominają z wyglądu rogi. Mogą one towarzyszyć zarówno zmianom łagodnym skóry, jak i złośliwym, dlatego zawsze wymagają biopsji do zbadania ich podstawy. Ostateczną diagnozę stawia się dopiero po ich wycięciu i badaniu histopatologicznym.
- Mięczak zakaźny to guzek zapalny wywołany przez bardzo zakaźny wirus z grupy ospy. Często występuje u dzieci i przeważnie dotyczy skóry powiek. Jeśli mięczaki są liczne i pojawiają się u dorosłych, można podejrzewać u nich nabyte upośledzenie odporności. Mięczaki mają woskowy, półprzezroczysty wygląd, a w ich centrum widoczne jest zagłębienie, z którego po uciśnięciu wydobywa się treść przypominająca kaszkę. Umiejscowione w brzegu powieki mogą podtrzymywać przez długi czas stan zapalny spojówek i rogówki (zob. Zaczerwienienie oka [czerwone oko, zespół czerwonego oka] oraz Zapalenie spojówek).
- Prosaki to drobne, naskórkowe torbiele wypełnione masami łojowo-rogowymi (keratyną). Guzki te powstają spontanicznie lub w trakcie gojenia się zmian skórnych o charakterze pęcherzyków. Grudki te mają kolor od woskowobiałych do żółtych i średnicę 1–2 mm. Prosaki spotyka się bardzo często u noworodków.
- Naskórkowe torbiele wtrętowe (torbiele łojowe, kaszaki) powstają z zagłębienia mieszka włosowego i gruczołów łojowych samoistnie lub w wyniku urazu i rosną powoli. Są okrągłe i mają gładką powierzchnię, kolor cielisty i wielkość od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Niekiedy w centrum widać otwór będący zaczopowanym kanałem włosa. Po wyciśnięciu lub pęknięciu może wydostać się z guzka kaszkowata zawartość.
- Torbiel mieszka włosowego występuje najczęściej (w 90% przypadków) na owłosionej skórze głowy, przy małżowinach usznych. W okolicach oczu torbiele mogą niekiedy występować między brwiami. U jednej czwartej chorych ulegają one zwapnieniu, tworząc twardy guz.
- Kępki żółte (żółtaki, xanthelasma) to charakterystyczne płaskie guzy o żółtym zabarwieniu występujące w okolicy kąta przyśrodkowego powieki dolnej i/lub górnej. Często są symetryczne i mogą zajmować wszystkie cztery powieki. Wykazują tendencję do powolnego wzrostu i zlewania się ze sobą. Kępki żółte sprawiają głównie problemy kosmetyczne. Mimo że guzki w badaniach histologicznych stanowią nagromadzenie makrofagów wypełnionych cholesterolem, ogólne stężenie cholesterolu u chorych jest zwykle prawidłowe. U części pacjentów może występować zwiększone stężenie lipidów w surowicy.
Przyczyny zapalenia błony naczyniowej oka
W około połowie przypadków konkretna przyczyna zapalenia błony naczyniowej oka nie jest jasna, a zaburzenie to można uznać za chorobę autoimmunologiczną, która atakuje tylko oko lub oczy. Jeśli uda się ustalić przyczynę, może to być jedna z następujących przyczyn:
- Choroba autoimmunologiczna lub zapalna atakująca inne części ciała, taka jak sarkoidoza, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, toczeń rumieniowaty układowy lub choroba Leśniowskiego-Crohna
- Infekcja, taka jak choroba kociego pazura, półpasiec, kiła, toksoplazmoza lub gruźlica
- Skutki uboczne leków
- Uraz oka lub operacja
- Bardzo rzadko nowotwór atakujący oko, taki jak chłoniak
Czynniki ryzyka
Osoby ze zmianami w niektórych genach mogą być bardziej narażone na zapalenie błony naczyniowej oka. Palenie papierosów wiąże się z trudniejszym do opanowania zapaleniem błony naczyniowej oka.
Zapalenie błony naczyniowej oka: objawy, przyczyna i leczenie
Zapalenie błony naczyniowej oka (angielski: uveitis) jest formą zapalenia oka. Choroba ta atakuje środkową warstwę tkanki ściany oka (naczyniówkę).
Objawy ostrzegawcze zapalenia błony naczyniowej oka często pojawiają się nagle i szybko się pogarszają. Objawy obejmują zaczerwienienie oczu, ból i niewyraźne widzenie. Choroba może dotyczyć jednego lub obu oczu i może dotyczyć osób w każdym wieku, a nawet dzieci.
Przyczynami zapalenia błony naczyniowej są infekcja, uraz lub choroba autoimmunologiczna lub zapalna. W wielu przypadkach nie udaje się ustalić przyczyny.
Zapalenie błony naczyniowej oka może być poważne i prowadzić do trwałej utraty wzroku. Wczesna diagnoza i leczenie są ważne, aby zapobiec powikłaniom i zachować wzrok.
