U nas zapłacisz kartą
Pryszcz w kąciku oka - Przyczyny, leczenie i porady
Opryszczka na powiece – leczenie
Zwróć uwagę na to, że nie jest możliwe szybkie leczenie opryszczki. Zazwyczaj ten proces wymaga cierpliwości, a w większości przypadków potrzeba na to ok. 3 tygodnie. Jednak warto skrupulatnie wykonywać polecenia lekarza, ponieważ pojawienie się powikłań po opryszczkowym zapaleniu spojówki może doprowadzić do zmętnienia widzenia czy nawet do trwałej utraty wzroku.
Przy odpowiednim leczeniu nie musisz obawiać się powikłań. Zazwyczaj w tym celu wykorzystywany jest acyklowir w postaci 3% maści ocznej bądź gancyklowir w postaci 0,15% żelu ocznego. Właśnie te medykamenty pomagają, jeśli nie rozwinęła się jeszcze za bardzo opryszczka na powiece. Leczenie ciężkich zapaleń rogówki wymaga zastosowania nieco innych środków. Przede wszystkim konieczne jest przyjmowanie ogólne, doustne acyklowiru – kluczowe znaczenie ma to, żeby to robić do momentu, aż cofną się wszystkie zmiany zapalne. Jeśli przerwiesz leczenie, to istnieje naprawdę spore ryzyko, że choroba zacznie się rozwijać na nowo.
Wielu specjalistów uznaje, że podczas opryszczkowego stanu zapalnego nie należy stosować kortykosteroidów, ponieważ bardzo często powodują rozprzestrzenianie się wirusa w tkankach. Dlatego tylko pod ścisłą kontrolą okulisty można zacząć przyjmować tego typu medykamenty. Zazwyczaj następuje to już po rozpoczęciu lekami przeciwwirusowymi.
Rodzaje zmian: zrogowacenia, tłuszczaki, brodawki, żółtaki i inne
Guzy powiek stanowiące rozrost naskórka
Guzy powiek stanowiące rozrost naskórka to rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa), brodawka pospolita, róg skórny, mięczak zakaźny, prosaki i torbiele naskórkowe.
- Rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa) występuje bardzo często i dotyczy chorych w średnim lub starszym wieku. Guzy te mają bardzo różny wygląd i kształt. Zazwyczaj przybierają formę płaskich, gładkich, tłustych i wypukłych grudek o różnym kolorze, którym towarzyszy w różnym stopniu nasilone rogowacenie. Niejednokrotnie przybierają jednak postać uszypułowanych guzków, niekiedy zaś mogą mieć budowę zrazikową (tj. złożoną z mniejszych elementów) i brodawkowatą powierzchnię. Guzy te powstają na skutek namnażania się komórek naskórka. Przyczyna ich powstawania nie jest znana. Częściej występują na skórze wystawionej na działanie promieniowania UV.
- Brodawkę pospolitą (verruca vulgaris) wywołuje wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) typ 6 lub 11. W obrębie skóry powiek występuje stosunkowo rzadko. Są to produkujące nadmierną ilość keratyny (hiperkeratotyczne) grudki o szorstkiej, nierównej powierzchni.
- Termin róg skórny oznacza obecność nadmiernego rogowacenia naskórka z nagromadzeniem żółtobrunatnych mas rogowych o chropowatej powierzchni. Guzy te mogą mieć bardzo różny kształt, niekiedy przypominają z wyglądu rogi. Mogą one towarzyszyć zarówno zmianom łagodnym skóry, jak i złośliwym, dlatego zawsze wymagają biopsji do zbadania ich podstawy. Ostateczną diagnozę stawia się dopiero po ich wycięciu i badaniu histopatologicznym.
- Mięczak zakaźny to guzek zapalny wywołany przez bardzo zakaźny wirus z grupy ospy. Często występuje u dzieci i przeważnie dotyczy skóry powiek. Jeśli mięczaki są liczne i pojawiają się u dorosłych, można podejrzewać u nich nabyte upośledzenie odporności. Mięczaki mają woskowy, półprzezroczysty wygląd, a w ich centrum widoczne jest zagłębienie, z którego po uciśnięciu wydobywa się treść przypominająca kaszkę. Umiejscowione w brzegu powieki mogą podtrzymywać przez długi czas stan zapalny spojówek i rogówki (zob. Zaczerwienienie oka [czerwone oko, zespół czerwonego oka] oraz Zapalenie spojówek).
- Prosaki to drobne, naskórkowe torbiele wypełnione masami łojowo-rogowymi (keratyną). Guzki te powstają spontanicznie lub w trakcie gojenia się zmian skórnych o charakterze pęcherzyków. Grudki te mają kolor od woskowobiałych do żółtych i średnicę 1–2 mm. Prosaki spotyka się bardzo często u noworodków.
- Naskórkowe torbiele wtrętowe (torbiele łojowe, kaszaki) powstają z zagłębienia mieszka włosowego i gruczołów łojowych samoistnie lub w wyniku urazu i rosną powoli. Są okrągłe i mają gładką powierzchnię, kolor cielisty i wielkość od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Niekiedy w centrum widać otwór będący zaczopowanym kanałem włosa. Po wyciśnięciu lub pęknięciu może wydostać się z guzka kaszkowata zawartość.
- Torbiel mieszka włosowego występuje najczęściej (w 90% przypadków) na owłosionej skórze głowy, przy małżowinach usznych. W okolicach oczu torbiele mogą niekiedy występować między brwiami. U jednej czwartej chorych ulegają one zwapnieniu, tworząc twardy guz.
- Kępki żółte (żółtaki, xanthelasma) to charakterystyczne płaskie guzy o żółtym zabarwieniu występujące w okolicy kąta przyśrodkowego powieki dolnej i/lub górnej. Często są symetryczne i mogą zajmować wszystkie cztery powieki. Wykazują tendencję do powolnego wzrostu i zlewania się ze sobą. Kępki żółte sprawiają głównie problemy kosmetyczne. Mimo że guzki w badaniach histologicznych stanowią nagromadzenie makrofagów wypełnionych cholesterolem, ogólne stężenie cholesterolu u chorych jest zwykle prawidłowe. U części pacjentów może występować zwiększone stężenie lipidów w surowicy.
Zapalenie błony naczyniowej oka: objawy, przyczyna i leczenie
Zapalenie błony naczyniowej oka (angielski: uveitis) jest formą zapalenia oka. Choroba ta atakuje środkową warstwę tkanki ściany oka (naczyniówkę).
Objawy ostrzegawcze zapalenia błony naczyniowej oka często pojawiają się nagle i szybko się pogarszają. Objawy obejmują zaczerwienienie oczu, ból i niewyraźne widzenie. Choroba może dotyczyć jednego lub obu oczu i może dotyczyć osób w każdym wieku, a nawet dzieci.
Przyczynami zapalenia błony naczyniowej są infekcja, uraz lub choroba autoimmunologiczna lub zapalna. W wielu przypadkach nie udaje się ustalić przyczyny.
Zapalenie błony naczyniowej oka może być poważne i prowadzić do trwałej utraty wzroku. Wczesna diagnoza i leczenie są ważne, aby zapobiec powikłaniom i zachować wzrok.
Leczenie zapalenia błony naczyniowej oka
Jeśli zapalenie błony naczyniowej jest spowodowane chorobą podstawową, leczenie może skupiać się na tym konkretnym stanie. Zwykle leczenie zapalenia błony naczyniowej oka jest takie samo, niezależnie od przyczyny, pod warunkiem, że zapalenie nie jest zakaźne. Celem leczenia jest zmniejszenie stanu zapalnego oka, a także innych części ciała, jeśli występuje. W niektórych przypadkach leczenie może trwać miesiące lub lata. Dostępnych jest kilka opcji leczenia.
Leki stosowane w leczeniu zapalenia błony naczyniowej oka
- Leki łagodzące stany zapalne. Lekarz może najpierw przepisać krople do oczu z lekiem przeciwzapalnym, takim jak kortykosteroid. Krople do oczu zwykle nie wystarczą do leczenia stanu zapalnego poza przednią częścią oka, dlatego może być konieczne wstrzyknięcie kortykosteroidu do oka lub wokół oka lub tabletki kortykosteroidów (przyjmowane doustnie).
- Leki kontrolujące skurcze. Można przepisać krople do oczu rozszerzające (rozszerzające) źrenicę w celu opanowania skurczów tęczówki i ciała rzęskowego, co może pomóc złagodzić ból oka.
- Leki zwalczające bakterie i wirusy. Jeśli zapalenie błony naczyniowej oka jest spowodowane infekcją, lekarz może przepisać antybiotyki, leki przeciwwirusowe lub inne leki, z kortykosteroidami lub bez, w celu opanowania infekcji.
- Leki wpływające na układ odpornościowy lub niszczące komórki. Jeśli zapalenie błony naczyniowej wpływa na oba oczy, nie reaguje dobrze na kortykosteroidy lub staje się na tyle poważne, że zagraża widzeniu, możesz potrzebować leków immunosupresyjnych.
Niektóre z tych leków mogą powodować poważne skutki uboczne dotyczące oczu, takie jak jaskra i zaćma. Leki przyjmowane doustnie lub w zastrzykach mogą powodować działania niepożądane w innych częściach ciała poza oczami. Konieczne może być odwiedzanie lekarza w celu wykonania badań kontrolnych i badań krwi co jeden do trzech miesięcy.
Diagnoza
Aby zdiagnozować twój stan, twój lekarz rozmawia z tobą o twoich symptomach, bada twoje oczy i wykonuje kilka testów. Lekarz zbada również wnętrze nosa, aby ustalić, czy jakiekolwiek zaburzenia strukturalne dróg nosowych powodują niedrożność. Jeśli lekarz podejrzewa zablokowanie kanału łzowego, lekarz może zlecić wykonanie innych badań w celu znalezienia lokalizacji blokady.
Testy stosowane do diagnozowania zablokowanego kanalika łzowego obejmują:
- Test drenażu łez. Ten test mierzy, jak szybko spływają łzy. Na powierzchnię każdego oka nakłada się jedną kroplę specjalnego barwnika. Możesz mieć zablokowany kanalik łzowy, jeśli po pięciu minutach większość barwnika nadal znajduje się na powierzchni oka.
- Sprawdzanie drenażu łez i sondowanie. Twój lekarz może przepłukać roztwór soli fizjologicznej przez system drenażu łez, aby sprawdzić, jak dobrze odpływa. Lub lekarz może włożyć smukły instrument (sondę) przez małe otwory drenażowe w kąciku powieki (puncta), aby sprawdzić blokady. W niektórych przypadkach to sondowanie może nawet rozwiązać problem.
- Badania obrazowe oka. W przypadku tych procedur barwnik kontrastowy jest przepuszczany z puncta w kąciku powieki przez system drenażu łez. Następnie wykonuje się zdjęcia rentgenowskie, tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI) w celu ustalenia lokalizacji i przyczyny blokady.
