U nas zapłacisz kartą
Pryszcz w kąciku oka - Przyczyny, leczenie i porady
Diagnoza
Aby zdiagnozować twój stan, twój lekarz rozmawia z tobą o twoich symptomach, bada twoje oczy i wykonuje kilka testów. Lekarz zbada również wnętrze nosa, aby ustalić, czy jakiekolwiek zaburzenia strukturalne dróg nosowych powodują niedrożność. Jeśli lekarz podejrzewa zablokowanie kanału łzowego, lekarz może zlecić wykonanie innych badań w celu znalezienia lokalizacji blokady.
Testy stosowane do diagnozowania zablokowanego kanalika łzowego obejmują:
- Test drenażu łez. Ten test mierzy, jak szybko spływają łzy. Na powierzchnię każdego oka nakłada się jedną kroplę specjalnego barwnika. Możesz mieć zablokowany kanalik łzowy, jeśli po pięciu minutach większość barwnika nadal znajduje się na powierzchni oka.
- Sprawdzanie drenażu łez i sondowanie. Twój lekarz może przepłukać roztwór soli fizjologicznej przez system drenażu łez, aby sprawdzić, jak dobrze odpływa. Lub lekarz może włożyć smukły instrument (sondę) przez małe otwory drenażowe w kąciku powieki (puncta), aby sprawdzić blokady. W niektórych przypadkach to sondowanie może nawet rozwiązać problem.
- Badania obrazowe oka. W przypadku tych procedur barwnik kontrastowy jest przepuszczany z puncta w kąciku powieki przez system drenażu łez. Następnie wykonuje się zdjęcia rentgenowskie, tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI) w celu ustalenia lokalizacji i przyczyny blokady.
Leczenie zablokowanego kanalika łzowego
Leczenie zależy od tego, co powoduje zablokowanie kanału łzowego. Do rozwiązania problemu może być potrzebne więcej niż jedno podejście. Jeśli guz powoduje zablokowanie kanału łzowego, leczenie skupi się na przyczynie guza. Można przeprowadzić operację usunięcia guza lub lekarz może zalecić zastosowanie innych metod leczenia w celu jego zmniejszenia.
- Leki zwalczające infekcję. Jeśli twój lekarz podejrzewa infekcję, lekarz może przepisać krople do oczu z antybiotykiem lub pigułki.
- Oglądaj i czekaj lub masaż. Dzieci urodzone z zablokowanym kanalikiem łzowym często stają się lepsze bez żadnego leczenia. Może się to zdarzyć, gdy system odwadniający dojrzewa w ciągu pierwszych kilku miesięcy życia. Często nad otworem uchodzącym do nosa (przewód nosowo-łzowy) pozostaje cienka błona tkankowa. Jeśli zablokowany kanał łzowy Twojego dziecka nie ulega poprawie, lekarz może nauczyć Cię specjalnej techniki masażu, aby pomóc otworzyć membranę. Jeśli doznałeś urazu twarzy, który spowodował zablokowanie kanalików łzowych, lekarz może zalecić odczekanie kilku miesięcy, aby zobaczyć, czy stan się poprawi w miarę gojenia się urazu. W miarę zmniejszania się obrzęku kanaliki łzowe mogą same się odblokować.
- Rozszerzanie, sondowanie i płukanie. W przypadku niemowląt ta technika jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym. Lekarz powiększa otwory punktowe za pomocą specjalnego instrumentu rozszerzającego i wprowadza cienką sondę przez punkt do systemu odprowadzania łez. W przypadku osób dorosłych z częściowo zwężonym puncta lekarz może rozszerzyć puncta za pomocą małej sondy, a następnie przepłukać (przepłukać) kanał łzowy. Jest to prosta procedura ambulatoryjna, która często zapewnia przynajmniej chwilową ulgę.
- Rozszerzanie cewnika balonowego. Jeśli inne metody leczenia nie zadziałały lub blokada powraca, można zastosować tę procedurę. Zwykle jest skuteczny w przypadku niemowląt i małych dzieci, a także może być stosowany u dorosłych z częściową blokadą. Najpierw pacjentowi podaje się znieczulenie ogólne. Następnie przez niedrożność kanalika łzowego w nosie lekarz wprowadza rurkę (cewnik) z opróżnionym balonikiem na końcu. Lekarz kilka razy nadmuchuje i opróżnia balon, aby otworzyć blokadę.
- Stentowanie lub intubacja. Ta procedura jest zwykle wykonywana przy użyciu znieczulenia ogólnego. Cienka rurka wykonana z silikonu lub poliuretanu jest przewleczona przez jedno lub oba punkty w kąciku powieki. Rurki te przechodzą następnie przez system odprowadzania łez do nosa. Mała pętla rurki pozostanie widoczna w kąciku oka, a rurki są zwykle pozostawiane na około trzy miesiące przed ich usunięciem. Możliwe powikłania obejmują zapalenie spowodowane obecnością rurki.
Co robić w razie wystąpienia objawów?
Pojawienie się guzów powiek powinno skłonić pacjenta do wizyty w gabinecie okulistycznym w celu ustalenia diagnozy i podjęcia odpowiedniego postępowania. W przypadku zmian łagodnych wczesne leczenie pozwala na osiągnięcie bardzo dobrego rezultatu kosmetycznego i zapobiega oszpecającemu zniekształceniu powiek i twarzy.
W ustaleniu rozpoznania pomocne jest badanie w mikroskopie okulistycznym (lampie szczelinowej, zob. Badanie w lampie szczelinowej [biomikroskopia]), jednak niejednokrotnie badanie kliniczne nie pozwala na postawienie ostatecznej diagnozy. Często bowiem zmiany skórne mają podobny wygląd makroskopowy mimo różnej budowy histopatologicznej. Z tego względu wykonuje się biopsję zmiany.
Biopsja z wycięciem zmiany daje odpowiedź na pytanie o charakter guza i jednocześnie powoduje całkowite wyleczenie. Typowo kwalifikują się do niej małe zmiany umiejscowione daleko od punktu łzowego, kąta bocznego, nieobejmujące brzegu powiek lub położone w jego centrum. Jednak niejednokrotnie chirurdzy, chcąc oszczędzić pacjentowi dodatkowego zabiegu oraz związanych z nim stresów i niedogodności, podejmują się wycięcia za jednym razem także bardziej skomplikowanych guzów.
Biopsja diagnostyczna polega na pobraniu jedynie fragmentu guza. Należy ją pobierać z reprezentatywnego obszaru nowotworu. Musi ona zawierać zdrowe brzegi, być wystarczająco duża, aby możliwe było badanie histopatologiczne, nie może prowadzić do zmiażdżenia lub innego uszkodzenia pobieranych tkanek.