U nas zapłacisz kartą
Pryszcze po białku - Przyczyny, Skutki i Skuteczne Metody Leczenia
Jak pozbyć się pryszczy na plecach?
Skoro pryszczy na plecach nie można wyciskać, to jak je można usunąć? Skutecznym rozwiązaniem może być maść na pryszcze na plecach ( zwłaszcza te podskórne) m.in. maść ichtiolowa , która zawiera sulfobituminian amonowy. Preparat ma działanie ściągające, przeciwbakteryjne, a przede wszystkim umożliwia ujście ropy. Maść nakłada się punktowo, jedynie na pojedyncze zmiany. Dostaniesz ją w każdej aptece za mniej niż 5 zł. Stosuj ją ostrożnie, ponieważ barwi odzież i pościel.
Jeśli zmiany nie ustępują, należy zgłosić się do lekarza, który przepisze receptę na silniejsze leki. Są to zazwyczaj preparaty w postaci kremów, roztworów na skórę czy żeli. Skuteczne kremy i maści na pryszcze na plecach zawierają następujące składniki:
- kwas salicylowy,
- kwas azelainowy,
- nadtlenek benzoilu,
- związki siarki i cynku,
- retinoidy (izotretynoina, tretynoina).
Przy nasilonych zmianach, gdy pryszcze na plecach są duże, liczne i nie ustępują pomimo miejscowego leczenia, lekarz może zalecić leczenie doustne – izotretynoiną . Ze względu na swoje teratogenne działanie, retinoidy, w szczególności izotretynoina, nie mogą być stosowane przez kobiety w ciąży .
Dawkowanie i skutki uboczne białka serwatkowego
Powszechnie zalecana dawka to 1-2 miarki (około 25-50 gramów) dziennie, zwykle po treningu.
Sugerowane dla Ciebie: Białko roślinne kontra białko serwatkowe: Które jest lepsze?Zaleca się, byś postępował zgodnie z instrukcjami podanymi na opakowaniu.
Pamiętaj, że jeśli twoje spożycie białka jest już wysokie, dodanie białka serwatkowego do obecnego spożycia może być zupełnie niepotrzebne.
Obawy, że białko powoduje uszkodzenie nerek i przyczynia się do osteoporozy są nieuzasadnione.
Wykazano, że białko chroni przed osteoporozą, a jednocześnie nie ma wpływu na zdrowe nerki.
Jednak osoby z problemami z nerkami lub wątrobą mogą unikać białka serwatkowego lub przynajmniej skonsultować się z lekarzem przed jego spożyciem.
Spożywanie zbyt dużych ilości białka serwatkowego może powodować problemy trawienne, takie jak nudności, wzdęcia, biegunka, ból i skurcze. Niektórzy ludzie są też uczuleni na serwatkę.
Jeżeli nie tolerujesz zwykłego koncentratu białka serwatkowego, bardziej odpowiedni może być izolat lub hydrolizat. Możesz też po prostu unikać białka serwatkowego i zamiast niego spożywać inne pokarmy bogate w białko.
Ale ogólnie rzecz biorąc, białko serwatkowe ma doskonały profil bezpieczeństwa i większość ludzi może je spożywać bez problemów.
Podsumowanie: Białko serwatkowe jest bardzo bezpieczne. Powszechnie zalecana dawka to 1-2 miarki (25-50 gramów) dziennie.
Białko serwatkowe
To jest szczegółowy artykuł o białku serwatkowym, rodzaju białka, które przynosi wiele korzyści dla masy mięśniowej, siły, utraty tłuszczu i ogólnego stanu zdrowia.
Oparte na dowodach Ten artykuł jest oparty na dowodach naukowych, napisanych przez ekspertów i sprawdzonych przez ekspertów. Przyglądamy się obu stronom sporu i staramy się być obiektywni, bezstronni i uczciwi.
Ostatnia aktualizacja 22 kwietnia 2023 i ostatnia recenzja przez eksperta 7 marca 2022.
- Co to jest?
- Spożycie białka i BCAA
- Rodzaje białek serwatkowych
- Masa mięśniowa i siła
- Sytość i utrata wagi
- Inne korzyści dla zdrowia
- Dawkowanie i efekty uboczne
Nie wszystkie białka są równe.
Niektóre formy białka, takie jak serwatka, są lepsze od innych.
Białko serwatkowe zawiera niesamowitą ilość niezbędnych aminokwasów, które są szybko wchłaniane.
Liczne badania pokazują, że może pomóc ci zwiększyć siłę, nabrać mięśni i stracić znaczną ilość tkanki tłuszczowej.
Serwatka to jednak coś więcej niż tylko białko. Zawiera wiele innych składników odżywczych, niektóre o silnym działaniu biologicznym.
To jeden z najlepiej przebadanych suplementów na świecie.
To jest szczegółowy artykuł o białku serwatkowym - czym jest, jak działa i jak może pomóc ci osiągnąć twoje cele związane z kondycją i zdrowiem.
Rodzaje białek serwatkowych: Koncentrat vs izolat vs hydrolizat
Istnieje kilka popularnych rodzajów białka serwatkowego.
Ich główna różnica polega na sposobie, w jaki zostały przetworzone.
- Koncentrat: Około 70-80% białka, zawiera trochę laktozy (cukru mlecznego) i tłuszczu oraz ma najlepszy smak.
- Izolat: 90% białka lub więcej, zawiera mniej laktozy i tłuszczu, ale nie zawiera wielu korzystnych składników odżywczych, które można znaleźć w koncentracie białka serwatkowego.
- Hydrolizat: Znany też jako hydrolizowana serwatka, ten rodzaj serwatki został wstępnie strawiony, dzięki czemu jest szybciej wchłaniany. Powoduje o 28-43% większy skok poziomu insuliny niż izolat.
Koncentrat białka serwatkowego wydaje się być najlepszą opcją.
Jest najtańsza i zachowuje większość dobroczynnych składników odżywczych, które naturalnie znajdują się w serwatce. Wiele osób woli też jej smak, który prawdopodobnie wynika z zawartości laktozy i tłuszczu.
Jeśli masz problemy z tolerancją koncentratu lub chcesz zwiększyć ilość białka przy jednoczesnym utrzymaniu niskiej zawartości węglowodanów i tłuszczu, izolat białka serwatkowego - lub nawet hydrolizat - może być lepszym rozwiązaniem.
Należy pamiętać, że chociaż koncentrat jest najpopularniejszą formą, większość badań dotyczy izolatu białka serwatkowego.
Podsumowanie: Główne rodzaje białek serwatkowych to koncentrat, izolat i hydrolizat. Mogą się one różnić zawartością białka, smakiem, strawnością i ceną.
Rafinowane zboża i cukier
Wśród obserwowanych grup badawczych stwierdzono że w grupach z nasilonym występowaniem trądziku ma miejsce spożycie bardziej przetworzonych węglowodanów w odróżnieniu do osób z niewielkim lub żadnym trądzikiem (4, 5).
Pokarmy zawierające duże ilości rafinowanych węglowodanów:
- Pieczywo, krakersy, wypieki z mąki białej
- Makarony: ryżowy oraz z białej mąki
- Ryż biały
- Słodkie napoje gazowane
- Alternatywne słodziwa (względem białego cukru), takie jak popularny w Stanach syrop klonowy, miody czy cukier trzcinowy.
Jedno z badań wykazało, że ludzie, którzy często spożywali cukier, mieli o 30% wyższe ryzyko zachorowania na trądzik, podczas gdy ci, którzy regularnie jedli ciastka i ciasta, mieli o 20% większe ryzyko (6).
To wyższe powinowactwo można wyjaśnić wpływami węglowodanów przetworzonych na poziom cukru we krwi. Za sprawą zmienności glikemii istnieje możliwość wystąpienia insulinooporności.
Cukry te są dość szybko wchłaniane w organizmie. Skutki tego to np senność która występują za sprawą szybkiego wzrostu poziomu cukru. Wysoki poziom cukru oznacz wysoki poziom insuliny, a ten nie jest dobry dla osób mających problemy z trądzikiem.
Insulina sprawia, że hormony androgenne są bardziej aktywne i zwiększają insulinopodobny czynnik wzrostu 1 (IGF-1). Przyczynia się to do rozwoju trądziku, zwiększając tempo wzrostu komórek skóry i zwiększając produkcję sebum (7, 8, 9).
Z drugiej strony, diety o niskiej glikemii, które nie powodują znacznego wzrostu poziomu cukru we krwi lub poziomu insuliny, są związane ze zmniejszeniem agresywności trądziku (10, 11, 12). Chociaż badania na ten temat są obiecujące, potrzeba więcej danych, aby lepiej zrozumieć, w jaki sposób rafinowane węglowodany przyczyniają się do powstawania trądziku.
