U nas zapłacisz kartą
Pryszcze po białku - Przyczyny, Skutki i Skuteczne Metody Leczenia
Przyczyny inne niż trądzik
Istnieje kilka typowych przyczyn wyprysków na pośladkach — zdecydowana większość wyprysków na pośladkach nie jest spowodowana trądzikiem ani zatkanymi porami. Ogólnie rzecz biorąc, pryszcze na pośladkach mają specyficzny wygląd, w zależności od przyczyny.
Zapewniamy, że bez względu na przyczynę wyprysków na pośladkach – istnieją skuteczne metody leczenia.
Zapalenie mieszków włosowych
Zapalenie mieszków włosowych (zapalenie mieszków włosowych) jest najczęstszą przyczyną czerwonych, zapalnych wyprysków na plecach.
Masz mieszki włosowe na prawie wszystkich obszarach skóry, w tym na tyłku. Kiedy mieszek włosowy ulega podrażnieniu, staje się czerwony i opuchnięty. Guzy mogą rozwinąć białą głowę i wyglądać jak pryszcze trądzikowe. Te guzki są czasami bolesne lub swędzą, ale nie zawsze.
Zapalenie mieszków włosowych może rozwinąć się w dowolnym miejscu na skórze z powodu:
- Tarcie spowodowane obcisłym ubraniem może podrażnić mieszki włosowe.
- Pot podrażnia mieszki włosowe.
- Nawet jeśli nie pocisz się dużo, bielizna wykonana z nieoddychającego materiału, takiego jak nylon lub poliester, może zatrzymywać wilgoć na skórze, podrażniając mieszki włosowe.
- Mieszek włosowy może zostać zainfekowany bakteriami, takimi jak Staphylococcus aureus lub Pseudomonas aeruginosa.
- Możesz również rozwinąć określony rodzaj zapalenia mieszków włosowych, zwany zapaleniem mieszków włosowych w wannie z hydromasażem, jeśli spędzasz czas w wannie z hydromasażem lub basenie, zwłaszcza jeśli nie jest dobrze utrzymany.
Keratoza Pilaris
Drobne, szorstkie guzki na twoim tyłku mogą powstać z powodu rogowacenia mieszkowego, bardzo częstego schorzenia skóry. Powoduje małe guzki w kolorze skóry lub czerwone na powierzchni skóry. Guzki mogą wyglądać jak małe pryszcze lub gęsia skórka. Możesz ich tak naprawdę nie zauważyć, chyba że przejedziesz po nich ręką.
Rafinowane zboża i cukier
Wśród obserwowanych grup badawczych stwierdzono że w grupach z nasilonym występowaniem trądziku ma miejsce spożycie bardziej przetworzonych węglowodanów w odróżnieniu do osób z niewielkim lub żadnym trądzikiem (4, 5).
Pokarmy zawierające duże ilości rafinowanych węglowodanów:
- Pieczywo, krakersy, wypieki z mąki białej
- Makarony: ryżowy oraz z białej mąki
- Ryż biały
- Słodkie napoje gazowane
- Alternatywne słodziwa (względem białego cukru), takie jak popularny w Stanach syrop klonowy, miody czy cukier trzcinowy.
Jedno z badań wykazało, że ludzie, którzy często spożywali cukier, mieli o 30% wyższe ryzyko zachorowania na trądzik, podczas gdy ci, którzy regularnie jedli ciastka i ciasta, mieli o 20% większe ryzyko (6).
To wyższe powinowactwo można wyjaśnić wpływami węglowodanów przetworzonych na poziom cukru we krwi. Za sprawą zmienności glikemii istnieje możliwość wystąpienia insulinooporności.
Cukry te są dość szybko wchłaniane w organizmie. Skutki tego to np senność która występują za sprawą szybkiego wzrostu poziomu cukru. Wysoki poziom cukru oznacz wysoki poziom insuliny, a ten nie jest dobry dla osób mających problemy z trądzikiem.
Insulina sprawia, że hormony androgenne są bardziej aktywne i zwiększają insulinopodobny czynnik wzrostu 1 (IGF-1). Przyczynia się to do rozwoju trądziku, zwiększając tempo wzrostu komórek skóry i zwiększając produkcję sebum (7, 8, 9).
Z drugiej strony, diety o niskiej glikemii, które nie powodują znacznego wzrostu poziomu cukru we krwi lub poziomu insuliny, są związane ze zmniejszeniem agresywności trądziku (10, 11, 12). Chociaż badania na ten temat są obiecujące, potrzeba więcej danych, aby lepiej zrozumieć, w jaki sposób rafinowane węglowodany przyczyniają się do powstawania trądziku.
Rodzaje białek serwatkowych: Koncentrat vs izolat vs hydrolizat
Istnieje kilka popularnych rodzajów białka serwatkowego.
Ich główna różnica polega na sposobie, w jaki zostały przetworzone.
- Koncentrat: Około 70-80% białka, zawiera trochę laktozy (cukru mlecznego) i tłuszczu oraz ma najlepszy smak.
- Izolat: 90% białka lub więcej, zawiera mniej laktozy i tłuszczu, ale nie zawiera wielu korzystnych składników odżywczych, które można znaleźć w koncentracie białka serwatkowego.
- Hydrolizat: Znany też jako hydrolizowana serwatka, ten rodzaj serwatki został wstępnie strawiony, dzięki czemu jest szybciej wchłaniany. Powoduje o 28-43% większy skok poziomu insuliny niż izolat.
Koncentrat białka serwatkowego wydaje się być najlepszą opcją.
Jest najtańsza i zachowuje większość dobroczynnych składników odżywczych, które naturalnie znajdują się w serwatce. Wiele osób woli też jej smak, który prawdopodobnie wynika z zawartości laktozy i tłuszczu.
Jeśli masz problemy z tolerancją koncentratu lub chcesz zwiększyć ilość białka przy jednoczesnym utrzymaniu niskiej zawartości węglowodanów i tłuszczu, izolat białka serwatkowego - lub nawet hydrolizat - może być lepszym rozwiązaniem.
Należy pamiętać, że chociaż koncentrat jest najpopularniejszą formą, większość badań dotyczy izolatu białka serwatkowego.
Podsumowanie: Główne rodzaje białek serwatkowych to koncentrat, izolat i hydrolizat. Mogą się one różnić zawartością białka, smakiem, strawnością i ceną.