U nas zapłacisz kartą
Pryszcze po białku - Przyczyny, Skutki i Skuteczne Metody Leczenia
Leczenie pryszczy pośladkowych
Jeśli masz pryszcze na pośladkach, nie martw się. Istnieją kroki, które możesz podjąć, aby usunąć trądzik na pośladkach, bez względu na przyczynę.
Nadtlenek benzoilu
Mimo że nie wszystkie pryszcze na pośladkach są technicznie trądzikowe, nadal można je leczyć dostępnymi bez recepty produktami do leczenia trądziku. Najlepszym rozwiązaniem jest mydło do mycia ciała lub mydło w kostce zawierające nadtlenek benzoilu. Możesz go dostać w dowolnej drogerii lub dużym sklepie bez recepty, nie będziesz potrzebować recepty.
Nadtlenek benzoilu działa najlepiej w przypadku stanów zapalnych, takich jak zapalenie mieszków włosowych. Aby go użyć, delikatnie myj wszystkie dotknięte obszary za każdym razem, gdy bierzesz prysznic i spłukujesz.
Złuszczające kremy do skóry
Zapobieganie blokowaniu mieszków włosowych pomoże Twojej skórze zachować gładkość. Aby to zrobić, kluczowe jest regularne złuszczanie. Kremy złuszczające pomagają przyspieszyć wymianę komórek, jednocześnie utrzymując nawilżenie skóry i są szczególnie pomocne w przypadku rogowacenia mieszkowego.
Poszukaj kremów dostępnych bez recepty, które zawierają kwas glikolowy, kwas mlekowy lub kwas salicylowy. W cięższych przypadkach można stosować kremy na receptę zawierające tretinoinę (syntetyczną formę witaminy A).
Antybiotyki miejscowe lub doustne
Jeśli twoje wypryski są bardzo czerwone, opuchnięte i bolesne – a leczenie domowe nie pomaga – powinieneś odwiedzić swojego lekarza.
Jeśli masz ciężką infekcję, możesz potrzebować miejscowych lub doustnych antybiotyków.
Nakłuwanie i opróżnianie
Często można wyleczyć czyraki dzięki dobremu leczeniu domowemu. Ciepłe okłady mogą pomóc im dojść do głowy i drenażu. To ustawia je na drodze do uzdrowienia i pomaga w bólu.
Ale jeśli twój czyrak nie zaczyna się poprawiać po kilku dniach przy tym konserwatywnym podejściu, skontaktuj się z lekarzem. Mogą nakłuć czyrak (wykonać małe nacięcie, aby odprowadzić infekcję) lub zalecić inną opcję leczenia. Nigdy nie próbuj samodzielnie nakłuwać wrzenia.
Rodzaje białek serwatkowych: Koncentrat vs izolat vs hydrolizat
Istnieje kilka popularnych rodzajów białka serwatkowego.
Ich główna różnica polega na sposobie, w jaki zostały przetworzone.
- Koncentrat: Około 70-80% białka, zawiera trochę laktozy (cukru mlecznego) i tłuszczu oraz ma najlepszy smak.
- Izolat: 90% białka lub więcej, zawiera mniej laktozy i tłuszczu, ale nie zawiera wielu korzystnych składników odżywczych, które można znaleźć w koncentracie białka serwatkowego.
- Hydrolizat: Znany też jako hydrolizowana serwatka, ten rodzaj serwatki został wstępnie strawiony, dzięki czemu jest szybciej wchłaniany. Powoduje o 28-43% większy skok poziomu insuliny niż izolat.
Koncentrat białka serwatkowego wydaje się być najlepszą opcją.
Jest najtańsza i zachowuje większość dobroczynnych składników odżywczych, które naturalnie znajdują się w serwatce. Wiele osób woli też jej smak, który prawdopodobnie wynika z zawartości laktozy i tłuszczu.
Jeśli masz problemy z tolerancją koncentratu lub chcesz zwiększyć ilość białka przy jednoczesnym utrzymaniu niskiej zawartości węglowodanów i tłuszczu, izolat białka serwatkowego - lub nawet hydrolizat - może być lepszym rozwiązaniem.
Należy pamiętać, że chociaż koncentrat jest najpopularniejszą formą, większość badań dotyczy izolatu białka serwatkowego.
Podsumowanie: Główne rodzaje białek serwatkowych to koncentrat, izolat i hydrolizat. Mogą się one różnić zawartością białka, smakiem, strawnością i ceną.
Rafinowane zboża i cukier
Wśród obserwowanych grup badawczych stwierdzono że w grupach z nasilonym występowaniem trądziku ma miejsce spożycie bardziej przetworzonych węglowodanów w odróżnieniu do osób z niewielkim lub żadnym trądzikiem (4, 5).
Pokarmy zawierające duże ilości rafinowanych węglowodanów:
- Pieczywo, krakersy, wypieki z mąki białej
- Makarony: ryżowy oraz z białej mąki
- Ryż biały
- Słodkie napoje gazowane
- Alternatywne słodziwa (względem białego cukru), takie jak popularny w Stanach syrop klonowy, miody czy cukier trzcinowy.
Jedno z badań wykazało, że ludzie, którzy często spożywali cukier, mieli o 30% wyższe ryzyko zachorowania na trądzik, podczas gdy ci, którzy regularnie jedli ciastka i ciasta, mieli o 20% większe ryzyko (6).
To wyższe powinowactwo można wyjaśnić wpływami węglowodanów przetworzonych na poziom cukru we krwi. Za sprawą zmienności glikemii istnieje możliwość wystąpienia insulinooporności.
Cukry te są dość szybko wchłaniane w organizmie. Skutki tego to np senność która występują za sprawą szybkiego wzrostu poziomu cukru. Wysoki poziom cukru oznacz wysoki poziom insuliny, a ten nie jest dobry dla osób mających problemy z trądzikiem.
Insulina sprawia, że hormony androgenne są bardziej aktywne i zwiększają insulinopodobny czynnik wzrostu 1 (IGF-1). Przyczynia się to do rozwoju trądziku, zwiększając tempo wzrostu komórek skóry i zwiększając produkcję sebum (7, 8, 9).
Z drugiej strony, diety o niskiej glikemii, które nie powodują znacznego wzrostu poziomu cukru we krwi lub poziomu insuliny, są związane ze zmniejszeniem agresywności trądziku (10, 11, 12). Chociaż badania na ten temat są obiecujące, potrzeba więcej danych, aby lepiej zrozumieć, w jaki sposób rafinowane węglowodany przyczyniają się do powstawania trądziku.