U nas zapłacisz kartą
Przerzuty nowotworowe do skóry - Obrazki i Objawy
Rak kości
Przerzuty w kościach stanowią często powikłanie obserwowane u pacjentów onkologicznych. Występują u ponad 70% chorych na zaawansowanego raka piersi lub raka gruczołu krokowego.
Najczęstszymi okolicami układu kostnego, w których lokalizują się ogniska przerzutowe raka są: kręgosłup, miednica, żebra, mostek, kość udowa, ramienna i kość czaszki.
Jak podkreślają eksperci, liczba chorych na nowotwory z przerzutami w kościach zwiększa się w następnie wzrostu ogólnej liczby zachorowań na raka oraz wydłużenia przeżycia chorych.
Wielu pacjentów nie zdaje sobie sprawy z rozwijających się zmian przerzutowych w kościach, dopóki naciek nowotworowy nie nacieka silnie unerwionej okostnej lub nie dojdzie do tzw. zdarzenia szkieletowego (SRE), będącego wynikiem rozwoju przerzutów raka w kościach. Zdarzenia takie mają najczęściej charakter patologicznych złamań kręgów lub kości (ich struktura jest osłabiona i podatna na uszkodzenia), ucisku rdzenia kręgowego (np. w następstwie złamania kręgu) lub hiperkalcemii będącej efektem rozwoju raka kości.
Przerzuty raka do kości rozwijają się najczęściej w okolicy lędźwiowej kręgosłupa, następnie w jego odcinku piersiowym, kościach miednicy, żebrach, kościach udowych i ramieniowych.
Pierwszy objaw raka kości stanowi z reguły silny ból. Może mieć on charakter miejscowy, promieniujący lub wszechogarniający. Szczegółowy charakter symptomów związany jest z lokalizacją, w której rozwija się rak kości lub przerzuty do kości
Podejrzenie przerzutów raka do górnych kręgów szyjnych może nasuwać ostry ból promieniujący do tylnej części czaszki oraz dyskomfort pojawiający się podczas ruchów. Głęboki i stały ból w okolicy przykręgowej, międzyłopatkowej promieniujący do barków lub jednostronny ból korzeniowy promieniujący do barku jest charakterystyczny dla przerzutów rozwijających się w odcinku C7-Th1 kręgosłupa.
Leczenie farmakologiczne raka kości
Związek zdarzeń kostnych ze wzrostem aktywności osteoklastów uzasadnia wykorzystanie leków z grupy bisfosfonianów. W codziennej praktyce klinicznej u chorych z przerzutami raka do kości stosuje się bisfosfoniany takie jak: klodronian, pamidronian i kwas zoledronowy. Bisfosfoniony nie stanowią metody, która leczy przerzuty, ale ich efekt pozwala na zmniejszenie ilości występowania groźnych powikłań kotnych oraz zmniejszenia bólu.
W ostatnim czasie w leczeniu dorosłych pacjentów, u których występuje rak kości wprowadzono denosumab – przeciwciało monoklonalne ukierunkowane przeciw cząsteczce RANKL. Celem działania denosumabu jest zapobieganie wystąpieniu zdarzeń szkieletowych.
U chorych z przerzutami raka do kości powszechnie stosuje się również intensywne nawadnianie, którego celem jest zwiększenie wydalania wapnia z organizmu wraz z moczem celem ograniczenia hiperkalcemii.
Rak płaskonabłonkowy skóry (rak kolczystokomórkowy skóry)
Rak kolczystokomórkowy skóry jest schorzeniem, którego wystąpienie często poprzedzają stany przedrakowe. Może rozwinąć się w miejscu powstania np. rogowacenia słonecznego (starczego) oraz rogu skórnego. Najczęściej diagnozowany jest u osób w średnim i podeszłym wieku. Ten nowotwór skóry cechuje się stosunkowo wysoką złośliwością i powoduje przerzuty, jednak rozpoznanie raka kolczystokomórkowego nie zdarza się często. Jeżeli zmiana utworzy się w obrębie stanu przednowotworowego, to najczęściej nie daje przerzutów. Nieco inaczej jest w przypadku raka kolczystokomórkowego skóry, który powstanie w obrębie blizn. Rak kolczystokomórkowy charakteryzuje się szybkim wzrostem oraz nacieka okoliczne tkanki.
Objawy raka kolczystokomórkowego na skórze to m.in.: niegojąca się zmiana powstała na zrogowaciałej lub łuszczącej się skórze, owrzodzenia, ranka lub guz bądź powiększający się naciek. Wykwity wywoływane przez raka kolczystokomórkowego często powstają na granicy skóry i błon śluzowych np. w okolicy warg.
Czym jest rak piersi?
Rak piersi (rak gruczołu piersiowego, rak sutka) to najczęstszy nowotwór złośliwy u kobiet, który najczęściej wywodzi się z tkanki nabłonkowej gruczołu piersiowego. Pomimo, że choroba ta dotyczy przede wszystkim kobiet, to ok. 1% zachorowań dotyczy również mężczyzn. Jest to groźna choroba nowotworowa, ponieważ zazwyczaj przez długi czas nie daje ona żadnych objawów, a w momencie jej wykrycia bardzo często wystąpiły już przerzuty komórek nowotworowych do innych narządów, np. do płuc, wątroby, mózgu lub kości. Dlatego też najważniejszym czynnikiem warunkującym wyleczenie jest odpowiednio wczesne postawienie diagnozy, które możliwe jest dzięki odpowiedniej profilaktyce i regularnym badaniom, w tym samokontroli prowadzonej przez kobietę.
Rak piersi dzieli się na dwie kategorie: przedinwazyjny lub naciekający.
Przedinwazyjny rak piersi (in situ)
Rak przewodowy in situ (DCIS) jest zmianą przednowotworową – nie jest to jeszcze rak, ale może się rozwinąć i stać się naciekającą formą raka piersi. W tego typu nowotworze komórki nowotworowe znajdują się w przewodach mlekowych, ale nie rozprzestrzeniły się do zdrowej tkanki piersi.
Śródnabłonkowa neoplazja zrazikowa (nazywana wcześniej rakiem zrazikowym in situ) występuje, gdy dochodzi do zmian w komórkach wyściełających zraziki. Wskazuje na zwiększone ryzyko zachorowania na raka piersi w przyszłości. Śródnabłonkowa neoplazja zrazikowa nie jest tak naprawdę stricte rakiem piersi i chociaż kobiety nim obciążone będą poddawane regularnej kontroli, większość nie zachoruje na raka piersi.
Naciekający rak piersi
Naciekający rak piersi to nazwa nadana nowotworowi, który rozprzestrzenił się poza przewodami (naciekający przewodowy rak piersi) lub zrazikami (naciekający zrazikowy rak piersi). Można je dalej klasyfikować według ich typu histologicznego, np. rak cewkowy, śluzowy, rdzeniasty i brodawkowaty, są rzadszymi podtypami raka piersi.
