U nas zapłacisz kartą
Jak rozpoznać raka - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Nowotwory złośliwe - cechy i przykłady
Nowotwory złośliwe istotnie różnią się od tych łagodnych. Należy tutaj wymienić przede wszystkim takie ich cechy, jak:
- zdolność do naciekania okolicznych tkanek i narządów,
- zdolność do przerzutowania,
- cechowanie się szybkim tempem wzrostu i brakiem torebki,
- naciekanie może odbywać się drogą naczyń krwionośnych i naczyń chłonnych, należy podkreślić, że nowotwory złośliwe mogą rozsiewać się również drogą płynu mózgowo-rdzeniowego i zajmować ośrodkowy układ nerwowy (mózg, rdzeń kręgowy),
- zdolność do wznowy wzrostu - w przypadku niedoszczętnego usunięcia tkanki nowotworowej - dochodzi do wznowy i “odrastania” nowotworu złośliwego,
- tworzenie naczyń o nieprawidłowej budowie - nowotwory złośliwe mają zdolność do angiogenezy.
Nowotwory złośliwe również można podzielić na kilka grup, zaliczamy tutaj:
- raki,
- mięsaki - są to nowotwory złośliwe wywodzące się z komórek mezenchymalnych,
- chłoniaki oraz białaczki - czyli nowotwory, które wywodzą się z tkanki limfatycznej i układu krwiotwórczego,
- nowotwory germinalne - nowotwory złośliwe mogą wywodzić się również z komórek płciowych i rozwijać się wówczas w obrębie jajników i jąder.
Podział ten obrazuje, że nie każdy nowotwór złośliwy to zawsze rak, a często wśród wielu osób dominuje właśnie takie, błędne przekonanie. Między słowem rak, a nowotwór złośliwy nie możemy postawić znaku równości, ponieważ nowotwory złośliwe to szersza grupa, gdzie należą zarówno raki, jak i na przykład mięsaki.
Podział nowotworów
- nowotwory łagodne - charakteryzują się wysokim stopniem zróżnicowania, co oznacza, że bardzo przypominają komórki, z których się wywodzą. Są znacznie częstsze, niż nowotwory złośliwe. Nie są typowo stanami zagrożenia życia i nie dają przerzutów, w ogromnej większości wiążą się z pomyślnym rokowaniem,
- nowotwory złośliwe - cechują się właściwościami destrukcyjnymi - naciekają otaczające tkankim, niszcząc je, rozrastają się, dają przerzuty i w wielu przypadkach prowadzą do wyniszczenia organizmu, a w konsekwencji, szczególnie w przypadku braku podjęcia leczenia - zgonu pacjenta. Raki, o których będzie mowa w dalszej części artykułu należą do nowotworów złośliwych,
- nowotwory miejscowo złośliwe - przeczytamy o nich poniżej.
Zapoznajmy się z cechami patomorfologicznymi nowotworów łagodnych. Nowotwory te charakteryzują się przede wszystkim:
- dobrym odgraniczeniem od otaczających je tkanek - zazwyczaj posiadają torebkę łącznotkankową, która oddziela je od otoczenia,
- nie naciekają i nie zajmują otaczających tkanek,
- nie dają przerzutów,
- najczęściej cechują się powolnym, wieloletnim wzrostem.
Oczywiście istnieją pewne wyjątki od wymienionych powyżej reguł. Warto tutaj wspomnieć o mięśniakach macicy, które są nowotworami łagodnymi, ale mogą wykazywać szybkie tempo wzrostu podczas ciąży, co wynika z wpływu hormonów.
Do częstych i powszechnie występujących nowotworów łagodnych należą między innymi:
- włókniaki - zmiany wywodzące się z tkanki łącznej, mają one najczęściej postać miękkich guzków,
- tłuszczaki - zbudowane z tkanki tłuszczowej,
- mięśniaki,
- kostniaki - wywodzące się z tkanki kostnej, występują typowo u ludzi młodych,
- naczyniaki - wywodzące się z drobnych naczyń krwionośnych, ten nowotwór łagodny nie ma typowo torebki i może rozrastać się w pewnym stopniu pomiędzy otaczającymi go komórkami. W odniesieniu do narządów wewnętrznych, naczyniaki najczęściej lokalizują się w wątrobie.
Leczenie raka odbytu
Rozpoznanie raka odbytu następuje poprzez badanie proktologiczne (per rectum). Jeśli specjalista wyczuje obecność guzków, kieruje chorego do dalszej diagnostyki - na rektoskopię, kolonoskopię, rezonans magnetyczny (przy podejrzeniu przerzutów wykonuje się dodatkowo szereg innych badań, m.in. tomografię komputerową i RTG klatki piersiowej).
Metoda terapii zależy od stanu ogólnego pacjenta
(chorzy na raka odbytu często wykazują cechy niedożywienia), wielkości i umiejscowienia guza, a także stopnia naciekania.
Nowotwory odbytu są chemio- i promienioczułe, toteż w przypadku raka kanału odbytu zazwyczaj stosuje się skojarzoną radioterapię i chemioterapię. Jeśli takie postępowanie okazuje się nieskuteczne, dalsze leczenie wiąże się z amputacją całego odbytu i odbytnicy (tzw. amputacja brzuszno-kroczowa Milesa) i wytworzeniem przetoki jelitowej, czyli kolostomii - jelito grube zostaje wyprowadzone na powierzchnię brzucha i zaopatrzone w worek stomijny umożliwiający wydalanie. W przypadku raka brzegu odbytu zwykle wystarcza szerokie wycięcie miejscowe, uzupełnione chemioterapią po operacji. Jeśli guzy mają znaczny rozmiar, aby zmniejszyć ich masę przed zabiegami operacyjnymi, chorego zwykle poddaje się radioterapii.
Pierwsze objawy raka płuc - krwioplucie
Jednym z pierwszych widocznych objawów raka płuc może być również odkrztuszanie wydzieliny z krwią lub odkrztuszanie krwi. Przyczyn takiego stanu może być wiele - w niemal 90 proc. odpowiadają za nie takie dolegliwości jak zapalenie płuc, gruźlica, zapalenie oskrzeli, ropień płuca, niekiedy krew w ślinie pojawia się również u osób, które mają chore zęby. Tym niemniej jest to również objaw raka płuc, występujący nawet u 30 proc. chorych na ten nowotwór. Dlatego nie wolno go lekceważyć - krwioplucie wymaga pilnej konsultacji lekarskiej.
O raku płuc może również świadczyć nagła utrata wagi bez odchudzania, wynosząca średnio ok. 6 kg - objaw ten pojawia się nawet u połowy osób chorych na raka płuc. Utracie wagi może towarzyszyć przewlekłe zmęczenie. Objawy te są charakterystyczne również dla wielu innych chorób, tym niemniej jednak zawsze wymagają wyjaśnienia, zwłaszcza w przypadku palaczy i osób, które kiedyś paliły papierosy.
Chłoniak skóry typu T (ziarniniak grzybiasty, Mycosis fungoides)
To rzadki nowotwór skóry. występuje u osób między 40. a 60. rokiem życia, częściej u mężczyzn. Jest spowodowany niekontrolowanym rozrostem komórek T w skórze. Najczęstsze typy/rodzaje chłoniaka skórnego T-komórkowego to ziarniniak grzybiasty oraz Zespół Sezary'ego.
Choroba Pageta - we wczesnym etapie choroby na skórze pojawiają się plamy rumieniowe, które wywołują świąd i uczucie pieczenia. Może z nich sączyć się wydzielina. Następnie mogą się pojawić nadżerki (często krwawiące).Zmiany występują zwykle w okolicy zewnętrznych narządów płciowych: srom, odbyt, prącie i worek mosznowy - są to okolice bogate w gruczoły apokrynowe i ekrynowe. Rzadziej nowotwór obejmuje górną część ud, pośladki, pachy i okolicę pępka. Znane są pojedyncze przypadki lokalizacji zmian nowotworowych w obszarach skóry pozbawionych gruczołów apokrynowych np.: w przewodach słuchowych zewnętrznych, na powiekach, w przełyku, w cewce moczowej.
