U nas zapłacisz kartą
Obrazy rogowiaka kolczystokomórkowego
Keratoakantoma: przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie
Cała zawartość iLive jest sprawdzana medycznie lub sprawdzana pod względem faktycznym, aby zapewnić jak największą dokładność faktyczną.
Mamy ścisłe wytyczne dotyczące pozyskiwania i tylko linki do renomowanych serwisów medialnych, akademickich instytucji badawczych i, o ile to możliwe, recenzowanych badań medycznych. Zauważ, że liczby w nawiasach ([1], [2] itd.) Są linkami do tych badań, które można kliknąć.
Jeśli uważasz, że któraś z naszych treści jest niedokładna, nieaktualna lub w inny sposób wątpliwa, wybierz ją i naciśnij Ctrl + Enter.
Rogowiak kolczystokomórkowy (syn: mięczak pseudocarcinomatosum, mięczak sebaceum guz słoneczne). - szybko rosnący nowotwór łagodny, który przykłada rozwoju Znaczenie infekcji wirusowych, chorób immunologicznych, przedłużonej ekspozycji na różne niekorzystne, korzystnie egzogenne czynniki (uraz, promieniowanie jonizujące, oleje mineralne, smoły , nasłonecznienie itp.).
[1], [2], [3],
Zapobieganie rakowi kolczystokomórkowemu
- ocenie u każdego pacjenta cech ryzyka i dopasowaniu postępowania profilaktycznego,
- objęciu osób z grup ryzyka bardziej szczegółową opieką,
- unikaniu nadmiernej ekspozycji na słońce, zwłaszcza krótkich epizodów intensywnego nasłonecznienia powodujących oparzenia skóry,
- dbaniu o odpowiednią ochronę przed słońcem.
- Obserwuj co miesiąc swoją skórę, a w sytuacji, kiedy coś cię zaniepokoi, skontaktuj się z dermatologiem.
- Raz w roku kontroluj swoją skórę na wizycie lekarskiej.
- Dbaj o odpowiednią ochronę przeciwsłoneczną – stosuj kremy z wysokim filtrem, unikaj wystawiania się na słońce między 10.00 a 16.00, noś okulary przeciwsłoneczne z filtrem.
- Kompleksowa ocena zmian skórnych: dermatoskopia, cyfrowa wideodermoskopia.
- wycięcie chirurgiczne zmian w trybie ambulatoryjnym,
- poszerzenie marginesu wycięcia,
- kwalifikacja do leczenia miejscowego – krioterapia,
- ocena zaawansowania procesu uogólnionego – USG węzłów chłonnych i jamy brzusznej, RTG klatki piersiowej.
Dowiedz się więcej:
Źródło:
Interna Szczeklika 2015, Andrzej Szczeklik, Piotr Gajewski, wyd. 7, MP, Kraków 2015.
Podstawy chirurgii, Jacek Szmidt, Jarosław Kużdżał, Zbigniew Gruca, Marek Krawczyk, Paweł Lampe, Jerzy Polański, wydawca: Medycyna Praktyczna.
Nowotwory skóry: klinika, patologia, leczenie, A. Bieniek, M. Cisło, A. Jankowska-Konsur.
Czerniaki skóry – zasady postępowania diagnostyczno-terapeutycznego, "Przegląd Dermatologiczny", 2009 r., vol. 96, str. 193-203.
Jak lekarz stawia diagnozę rogowiaka kolczystokomórkowego skóry?
W pierwszej kolejności zmiana skórna zostaje oceniona przez lekarza w badaniu wzrokowym i palpacyjnym (dotykiem). Konieczne jest pobranie materiału do badania histopatologicznego (biopsja). Potwierdzenie choroby uzyskuje się na podstawie badania histologicznego, które jednak niekiedy nastręcza trudności diagnostycznych, ze względu na swój niejednolity obraz mikroskopowy. Rozpoznanie rogowiaka kolczystokomórkowy potwierdza typowy przebieg procesu chorobowego w cyklu wielomiesięcznym. Zaobserwowano, że od około 6 miesięcy do roku następuje wzrost guza, a następnie dochodzi do jego samoistnego ustępowania. Rogowiaka różnicować należy z rakiem kolczystokomórkowym skóry, rakiem podstawnokomórkowym skóry oraz z mięczakiem zakaźnym.
W terapii rogowiaka kolczystokomórkowego skóry stosuje się szereg metod. Tak jak w przypadku innych zmian zlokalizowanych na skórze najczęściej ma zastosowanie leczenie chirurgiczne w postaci wycięcia lub łyżeczkowania zmiany.
Zastosowanie w leczeniu tej choroby mają również: krioterapia, leczenie napromienianiem, doogniskowe podawanie interferonu i 5-fluorouracylu, doustne podawanie retinoidów.
Rak kolczystokomórkowy skóry
Przyczyny rozwoju i geneza choroby związana jest z ekspozycją na promieniowanie UV, przewlekłym zakażeniem (m.in. HPV 16, 18) oraz immunosupresją. Rak kolczystokomórkowy skóry (SCC) może rozwinąć się samoistnie lub na podłożu nadmiernego rogowacenia naskórka lub też leukopatii.
Najczęściej występuje na skórze twarzy (nos, policzek, warga górna), na małżowinie usznej, skroniach, owłosionej skórze głowy, grzbietu ręki, sromu i prącia.
– Większość raków SCC rozwija się na podłożu rogowacenia słonecznego. Zmiany najczęściej lokalizują się w okolicach odsłoniętych, takich jak twarz, uszy, dekolt, dłonie. SCC jest guzem charakteryzującym się szybszym niż rak podstawnokomórkowy wzrostem, najczęściej występuje jako stwardniały, owrzodziały, lekko krwawiący, czasami egzofityczny guzek – tłumaczy prof. Irena Walecka, specjalista dermatolog, kierownik Kliniki Dermatologii CMKP Centralnego Szpitala MSWiA w Warszawie, pełniąca także funkcję konsultanta wojewódzkiego ds. dermatologii i wenerologii.
