U nas zapłacisz kartą
Obrazy rogowiaka kolczystokomórkowego
Keratoakantoma: przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie
Cała zawartość iLive jest sprawdzana medycznie lub sprawdzana pod względem faktycznym, aby zapewnić jak największą dokładność faktyczną.
Mamy ścisłe wytyczne dotyczące pozyskiwania i tylko linki do renomowanych serwisów medialnych, akademickich instytucji badawczych i, o ile to możliwe, recenzowanych badań medycznych. Zauważ, że liczby w nawiasach ([1], [2] itd.) Są linkami do tych badań, które można kliknąć.
Jeśli uważasz, że któraś z naszych treści jest niedokładna, nieaktualna lub w inny sposób wątpliwa, wybierz ją i naciśnij Ctrl + Enter.
Rogowiak kolczystokomórkowy (syn: mięczak pseudocarcinomatosum, mięczak sebaceum guz słoneczne). - szybko rosnący nowotwór łagodny, który przykłada rozwoju Znaczenie infekcji wirusowych, chorób immunologicznych, przedłużonej ekspozycji na różne niekorzystne, korzystnie egzogenne czynniki (uraz, promieniowanie jonizujące, oleje mineralne, smoły , nasłonecznienie itp.).
[1], [2], [3],
Jak lekarz stawia diagnozę rogowiaka kolczystokomórkowego skóry?
W pierwszej kolejności zmiana skórna zostaje oceniona przez lekarza w badaniu wzrokowym i palpacyjnym (dotykiem). Konieczne jest pobranie materiału do badania histopatologicznego (biopsja). Potwierdzenie choroby uzyskuje się na podstawie badania histologicznego, które jednak niekiedy nastręcza trudności diagnostycznych, ze względu na swój niejednolity obraz mikroskopowy. Rozpoznanie rogowiaka kolczystokomórkowy potwierdza typowy przebieg procesu chorobowego w cyklu wielomiesięcznym. Zaobserwowano, że od około 6 miesięcy do roku następuje wzrost guza, a następnie dochodzi do jego samoistnego ustępowania. Rogowiaka różnicować należy z rakiem kolczystokomórkowym skóry, rakiem podstawnokomórkowym skóry oraz z mięczakiem zakaźnym.
W terapii rogowiaka kolczystokomórkowego skóry stosuje się szereg metod. Tak jak w przypadku innych zmian zlokalizowanych na skórze najczęściej ma zastosowanie leczenie chirurgiczne w postaci wycięcia lub łyżeczkowania zmiany.
Zastosowanie w leczeniu tej choroby mają również: krioterapia, leczenie napromienianiem, doogniskowe podawanie interferonu i 5-fluorouracylu, doustne podawanie retinoidów.
Co należy robić po usunięciu rogowiaka kolczystokomórkowego skóry?
Należy obserwować okolicę, w której zmiana się znajdowała, a także całą skórę, a zwłaszcza te powierzchnie, które są eksponowane na czynniki drażniące. W razie nawrotu choroby bezwzględnie należy zgłosić się do lekarza.
Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia rogowiaka kolczystokomórkowego skóry, należy ograniczyć działanie na skórę czynników mogących mieć znaczenie w etiologii tej choroby poprzez mniejszą ekspozycję na promieniowanie słoneczne lub inne czynniki drażniące. Stosowanie kremów z filtrami i odpowiednich środków ochrony w razie narażenia na te czynniki, np. w miejscu pracy.
Wybrane treści dla Ciebie
Badanie histopatologiczne W celu weryfikacji rozpoznania pomocnym badaniem jest ocena histopatologiczna zmiany chorobowej. W tym celu wykonuje się tzw. biopsję skóry.
Różyca skóry U ludzi różyca to rzadka choroba, którą obserwuje się głównie wśród osób pracujących z chorymi zwierzętami lub stykających się z zakażonym materiałem pochodzenia zwierzęcego (zakażone mięso, ryby, drób).
Pemfigoid pęcherzowy Pemfigoid pęcherzowy to najczęstsza podnaskórkowa autoimmunologiczna choroba pęcherzowa. Występuje w wieku starszym, po 65.roku życia, rzadko dotyczy dzieci.
Bielactwo nabyte Bielactwo nabyte jest chorobą skóry, w przebiegu której w różnych miejscach na ciele pojawiają się plamy hipopigmentacji, czyli białej, odbarwionej skóry. Granica między plamami a zdrową skórą jest dobrze zaznaczona. Bielactwo nabyte najczęściej pojawia się w drugiej dekadzie życia. Przyczyny i mechanizm powstawania bielactwa nabytego nie są dokładnie wyjaśnione, ale bielactwo może się wiązać z występowaniem chorób autoimmunologicznych (np. chorób tarczycy).
Rak kolczystokomórkowy skóry
Przyczyny rozwoju i geneza choroby związana jest z ekspozycją na promieniowanie UV, przewlekłym zakażeniem (m.in. HPV 16, 18) oraz immunosupresją. Rak kolczystokomórkowy skóry (SCC) może rozwinąć się samoistnie lub na podłożu nadmiernego rogowacenia naskórka lub też leukopatii.
Najczęściej występuje na skórze twarzy (nos, policzek, warga górna), na małżowinie usznej, skroniach, owłosionej skórze głowy, grzbietu ręki, sromu i prącia.
– Większość raków SCC rozwija się na podłożu rogowacenia słonecznego. Zmiany najczęściej lokalizują się w okolicach odsłoniętych, takich jak twarz, uszy, dekolt, dłonie. SCC jest guzem charakteryzującym się szybszym niż rak podstawnokomórkowy wzrostem, najczęściej występuje jako stwardniały, owrzodziały, lekko krwawiący, czasami egzofityczny guzek – tłumaczy prof. Irena Walecka, specjalista dermatolog, kierownik Kliniki Dermatologii CMKP Centralnego Szpitala MSWiA w Warszawie, pełniąca także funkcję konsultanta wojewódzkiego ds. dermatologii i wenerologii.
