U nas zapłacisz kartą
Skąd bierze się łuszczyca - Tajemnice etiologii tej choroby skóry
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Autor
Polecane artykuły
Czy ksylitol to dobry zamiennik cukru? Zalety i wady ksylitolu
Stopa cukrzycowa – groźne powikłanie cukrzycy. Jak dbać o stopy przy cukrzycy?
Hiperglikemia (przecukrzenie) – jak się objawia i jak postępować, gdy wystąpi?
Glukoza w moczu - co może oznaczać? Badanie, normy cukru w moczu
Retinopatia cukrzycowa – powikłanie cukrzycy. Objawy i leczenie retinopatii cukrzycowej
Glukagon – działanie, niedobór, badanie, normy
Bezpłatna aplikacja VisiMed
Różne formy łuszczycy
Istnieją różne formy tego schorzenia:
- łuszczyca fałdowa lub odwrócona (zlokalizowana w fałdach pośladkowych, płciowych, podżuchwowych)
- łuszczyca paznokci (na paznokciach)
- łuszczyca dłoniowo-podeszwowa (powodująca pęknięcia i szczeliny na stopach)
- łuszczyca skóry głowy
- łuszczyca twarzy
Ciężkie postacie łuszczycy
To schorzenie dermatologiczne może przybierać poważne formy:
- łuszczyca erytrodermiczna (skóra jest odsłonięta) zwykle wymaga hospitalizacji
- łuszczyca krostkowa (obecność krost z jałową zawartością)
- łuszczyca artropatyczna lub reumatyzm łuszczycowy (przewlekły zapalny reumatyzm dotyczący stawów)
Łuszczyca – co to za choroba?
Obecnie wiadomo, że łuszczyca jest chorobą autoimmunizacyjną . To trudnie brzmiące słowo oznacza, że układ odpornościowy (immunologiczny) zamiast koncentrować się wyłącznie na zwalczaniu zarazków i innych „intruzów” zagrażających zdrowiu, atakuje zdrowe części swojego własnego organizmu. Dodatkowo, u części osób to choroba trwająca całe życie . Objawy czasami ustępują – nazywa się ten czas remisją . Okres ten może trwać nawet kilka lat, zanim ponownie dojdzie do rozwinięcia się objawów choroby (tzw. zaostrzenia ). Wyróżniamy kilka typów łuszczycy:
- łuszczyca plackowata,
- łuszczyca kropelkowata,
- łuszczyca krostkowa,
- łuszczyca erytrodermiczna,
przy czym najczęściej występuje podtyp plackowaty .[2 ,3 ]
Jak wygląda łuszczyca?
Kiedy łuszczyca się rozwija, komórki skóry dzielą się zbyt szybko. To znaczy, że po pewnym czasie jest ich więcej niż potrzeba. Co gorsza, różnią się od zdrowych komórek i nie nadają się do pełnienia swoich naturalnych funkcji. Zmiany łuszczycowe są zazwyczaj dobrze odgraniczone, rumieniowe w postaci łuszczących się „blaszek” skóry . W zmienionym miejscu skóra może swędzieć. Objawy często różnią się między podtypami oraz w zależności od miejsca, które jest chorobowo zajęte.[2]
Łuszczyca plackowata
U chorych na łuszczycę plackowatą pojawiają się grube, łuskowate zmiany skórne, nazywane płytkami bądź plackami. Zmiany mogą pojawić się w dowolnym miejscu na skórze, ale częściej rozwijają się na kolanach, łokciach, dolnej części pleców oraz skórze głowy.[2,4 ]
Łuszczyca skóry głowy
Niekiedy grube łuski pojawiają się na skórze głowy. Najczęściej na owłosionej części, ale mogą wychodzić poza linię włosów na czoło czy kark. Niestety mogą swędzieć, czasem bardzo mocno i uciążliwe. W skrajnych przypadkach dochodzi nawet do nadmiernego wypadania włosów.[2,4]
