U nas zapłacisz kartą
Skąd bierze się łuszczyca - Tajemnice etiologii tej choroby skóry
Cukrzyca typu 1 - skąd się bierze i jak się objawia?
Cukrzyca należy do grupy chorób metabolicznych. Jej charakterystycznym objawem utrzymujący się wysoki poziom glukozy we krwi. Dwa najczęściej wyróżniane typy tego schorzenia, to cukrzyca typu 1 i typu 2. Na cukrzycę typu 1 choruje około 10% wszystkich diabetyków. Co przyczynia się do rozwoju tej choroby? Czy da się ją skutecznie leczyć?
- Na czym polega cukrzyca typu 1?
- Czynniki wpływające na rozwój cukrzycy typu 1
- Umów wizytę u diabetologa
- Jak objawia się cukrzyca insulinozależna?
- Proces diagnostyczny cukrzycy insulinozależnej
- Jakie są metody leczenia cukrzycy typu 1?
- Cukrzyca typu 1 a zalecenia dietetyczne
Proces diagnostyczny cukrzycy insulinozależnej
Zaobserwowanie u siebie lub bliskiej osoby objawów cukrzycy powinno być bodźcem do wizyty u lekarza rodzinnego. Na podstawie opisu objawów może on skierować nas na szereg badań - moczu oraz krwi - które będą podstawą do dalszej diagnostyki i ewentualnego skierowania do diabetologa.
- Stężenie glukozy na czczo - to badanie należy wykonać na czczo. Osoba badana nie powinna spożywać posiłków i pić innych napojów niż woda przez co najmniej 8 godzin przed planowanym badaniem. Gdy wynik jest równy lub powyżej 126 mg/dl, stwierdza się cukrzycę.
- Doustny test obciążenia glukozą (OGTT) - podobnie, jak w poprzednim przykładzie, to badanie również wykonuje się na czczo. Najpierw pobierana jest pacjentowi krew, aby oznaczyć poziom glukozy. Następnie pacjent musi wypić 75 g glukozy rozpuszczonej uprzednio w 300 ml wody. Po 120 minutach od jej spożycia ponownie pobiera się krew do badania. Wynik równy lub powyżej 200 mg/dl oznacza cukrzycę.
- Przygodny test glukozy - w odróżnieniu od poprzednich, to badanie można wykonać po posiłku. Jednak w tym przypadku cukrzycę rozpoznaje się wtedy, gdy poziom cukru jest wyższy lub równy 200 mg/dl, a wcześnie wystąpiły objawy cukrzycy lub wynik ten powtórzył się w dwóch niezależnych pomiarach.
- Glukoza w moczu - podstawą do stwierdzenia cukrzycy jest cukier w moczu powyżej 1,8 g/dl.
- Ciała ketonowe w moczu - ich obecność w moczu może być symptomem cukrzycy.
Jeżeli uzyskane wyniki są niejednoznaczne, diabetolog może zlecić dalsze badania. Wykonuje się testy na obecność przeciwciał anty-GAD oraz peptydu C. Te pierwsze odpowiedzialne są za niszczenie komórek trzustki. Peptyd C należy zaś do łańcucha insuliny. Jego brak świadczy o tym, że insulina nie jest produkowana, co potwierdza diagnozę cukrzycy typu 1.
Zaobserwowałeś u siebie objawy mogące świadczyć o cukrzycy? Nie zwlekaj i zapisz się na wizytę u specjalisty na LekarzeBezKolejki.pl. W serwisie znajdziesz tysiące lekarzy przyjmujących pacjentów w całym kraju.
Choroby współistniejące z łuszczycą
U chorych na łuszczycę stwierdza się większe niż w populacji ogólnej, związane z uogólnionym stanem zapalnym ryzyko wystąpienia chorób metabolicznych (cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze) oraz chorób układu krążenia (miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał serca, udar mózgu). Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów, negatywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie i stosunki międzyludzkie, co zwiększa ryzyko depresji.
Charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka. W początkowej fazie choroby występuje wykwit pierwotny – to wyraźnie odgraniczona, czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość od łebka szpilki do wykwitu o średnicy 1–2 cm. Zmiany w pełni rozwinięte, tzw. tarczki są większe (średnicy nawet kilku centymetrów) i pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami, czyli blaszkami łuszczycowymi. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia (objaw świecy stearynowej) oraz drobne kropelkowate krwawienia (objaw Auspitza).
Łuszczycy może towarzyszyć świąd, głównie w okresie zaostrzenia zmian skórnych.
Fot. 1. Zmiany skórne w łuszczycy
Typowa lokalizacja zmian to łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy i okolica lędźwiowo-krzyżowa. W rzadkich przypadkach zmiany obejmują całą powierzchnię skóry.
Dla aktywnej postaci łuszczycy charakterystyczny jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe występują po upływie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi wynikającymi z nadmiernego rogowacenia naskórka.
Dotyczy około 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, w Azji i Afryce występuje rzadziej. Częstość występowania łuszczycy w populacji polskiej określa się na ok. 3%.
- genetyczne – m.in. polimorfizm genu HLA-Cw6
- immunologiczne – zaburzenia funkcjonowania zlokalizowanych w naskórku komórek Langerhansa oraz mechanizmy zależne od limfocytów T, zwłaszcza subpopulacji Th1 i Th17
- środowiskowe – infekcje, niektóre leki (m.in. przeciwmalaryczne, beta-blokery, cymetydyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne), stres, palenie tytoniu, picie alkoholu, ciąża i poród, menopauza.
- typ I wykazuje silny związek z predyspozycją genetyczną, rozpoczyna się zwykle przed 40. rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym, cechuje go cięższy przebieg w porównaniu z typem II, trudniej reaguje na leczenie
- typ II to tzw. łuszczyca dorosłych, zaczyna się zazwyczaj między 50. a 70. rokiem życia.
Dziedziczenie łuszczycy ma charakter wielogenowy. Ryzyko zachorowania na łuszczycę dziecka zdrowych rodziców wynosi 1–2%, gdy na łuszczycę choruje jedno z rodziców wzrasta do 10–20%, przy obojgu rodzicach chorych na łuszczycę sięga 50–70%.
Czynniki ryzyka
Łuszczyca dotyka zarówno dzieci, jak i dorosłych. Największy odsetek osób, u których rozpoznaje się chorobę, przypada między 30 a 39 rokiem życia oraz 50 a 69 . Kobiety i mężczyźni chorują mniej więcej równie często. Czy to znaczy, że ryzyko rozwoju choroby jest takie samo dla każdego z nas?[2,5 ,6 ,7 ]
Czynniki genetyczne
Około 40% osób chorych na łuszczycę ma w swojej rodzinie krewnego, który również choruje bądź chorował na to schorzenie.[2,5]
Inne
Ryzyko zachorowania zależy nie tylko od genów, ale też od naszego stylu życia. Do czynników ryzyka łuszczycy należą m.in.:
- palenie,
- otyłość,
- spożywanie alkoholu.
Czynniki te mogą wpływać także na zaostrzanie choroby, jeśli już się rozwinęła. Do innych „wyzwalaczy” zalicza się:
- niektóre leki (np. beta-blokery, leki przeciwmalaryczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne)
- infekcje,
- zanieczyszczenie powietrza,
- niektóre choroby (np. cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemie),
- stres.[2,5]
