U nas zapłacisz kartą
Skąd bierze się łuszczyca - Tajemnice etiologii tej choroby skóry
Jakie są metody leczenia cukrzycy typu 1?
W leczeniu cukrzycy insulinozależnej istotne jest to, aby utrzymać w granicach normy poziom glukozy. Cukrzyca typu 1 to choroba przewlekła, zatem przyjmowanie insuliny trwa przez całe życie. Chory aplikuje ją sobie za pomocą strzykawek lub wygodniejszych penów insulinowych. Alternatywą jest pompa insulinowa, która umożliwia choremu wygodne i precyzyjne dawkowanie insuliny, co sprawdza się zwłaszcza u młodszych pacjentów.
Aby leczenie było skuteczne, insulina musi być podawana w dawkach uzależnionych od wrażliwości na insulinę, masy ciała, diety, czy poziomu aktywności fizycznej. Na początku leczenia dawkę ustali diabetolog, jednak z czasem chory intuicyjnie będzie wiedział ile leku potrzebuje. W leczeniu kluczową rolę odgrywa konsekwencja i sumienność, co pozwala unikać groźnych incydentów hipoglikemicznych.
Łuszczyca – leczenie miejscowe. Jak złagodzić objawy?
Właściwa pielęgnacja skóry osób chorych na łuszczycę jest niezbędna podczas leczenia zmian chorobowych. Stanowi także profilaktykę przed zaostrzeniem choroby. W pielęgnacji skóry z objawami charakterystycznymi dla łuszczycy zaleca się regularne złuszczanie naskórka, nawilżanie oraz natłuszczanie. Pomocne bywają preparaty emolientowe, które tworzą warstwę ochronną na powierzchni skóry, dzięki czemu zapobiegają nadmiernej utracie wody ze skóry oraz zmniejszają świąd. Zaleca się używanie preparatów emolientowych co najmniej 3 razy na dobę. Do substancji łagodzących objawy łuszczycy zalicza się także mocznik, kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas hialuronowy, glicerynę oraz dekspantenol, który ma działanie nawilżające, łagodzące i przeciwzapalne. Mocznik ma działanie keratolityczne, przez co ułatwia usunięcie blaszek łuszczycowych.
W przypadku łuszczycy skóry głowy zaleca się stosowanie szamponów przeznaczonych dla osób z łuszczycą (najczęściej zawierających dziegcie). Podczas kuracji preparatami zawierającymi dziegcie należy unikać ekspozycji na promienie słoneczne. Warto pamiętać także, aby delikatnie myć skórę głowy, dzięki czemu unikniemy uszkodzeń mechanicznych skóry głowy i powstawania nowych zmian.
Osoby mające zmiany na dłoniach powinny ograniczyć stosowanie mydeł i detergentów, gdyż prowadzą one do przesuszania skóry i jej mechanicznych uszkodzeń. Zaleca się także regularne stosowanie kremów do rąk.
Łuszczyca a solarium, tatuaż
Światło ultrafioletowe, które jest emitowane w solarium, może łagodzić objawy skórne łuszczycy, jednakże nie zaleca się korzystania z solariów, bezpieczniejszym sposobem fototerapii jest naświetlanie PUVA, które może zalecić lekarz dermatolog. Dlatego też osoby z łuszczycą nie powinny zastępować profesjonalnej terapii choroby (naświetlania PUVA) pobytem w solarium.
Należy pamiętać, że tatuaż może powodować pojawienie się zmian łuszczycowych, co jest wywołane uszkodzeniem skóry, dlatego osoby dotknięte tą chorobą skórną nie powinny wykonywać sobie tatuaży.
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi wynikającymi z nadmiernego rogowacenia naskórka.
Dotyczy około 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, w Azji i Afryce występuje rzadziej. Częstość występowania łuszczycy w populacji polskiej określa się na ok. 3%.
- genetyczne – m.in. polimorfizm genu HLA-Cw6
- immunologiczne – zaburzenia funkcjonowania zlokalizowanych w naskórku komórek Langerhansa oraz mechanizmy zależne od limfocytów T, zwłaszcza subpopulacji Th1 i Th17
- środowiskowe – infekcje, niektóre leki (m.in. przeciwmalaryczne, beta-blokery, cymetydyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne), stres, palenie tytoniu, picie alkoholu, ciąża i poród, menopauza.
- typ I wykazuje silny związek z predyspozycją genetyczną, rozpoczyna się zwykle przed 40. rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym, cechuje go cięższy przebieg w porównaniu z typem II, trudniej reaguje na leczenie
- typ II to tzw. łuszczyca dorosłych, zaczyna się zazwyczaj między 50. a 70. rokiem życia.
Dziedziczenie łuszczycy ma charakter wielogenowy. Ryzyko zachorowania na łuszczycę dziecka zdrowych rodziców wynosi 1–2%, gdy na łuszczycę choruje jedno z rodziców wzrasta do 10–20%, przy obojgu rodzicach chorych na łuszczycę sięga 50–70%.
Proces diagnostyczny cukrzycy insulinozależnej
Zaobserwowanie u siebie lub bliskiej osoby objawów cukrzycy powinno być bodźcem do wizyty u lekarza rodzinnego. Na podstawie opisu objawów może on skierować nas na szereg badań - moczu oraz krwi - które będą podstawą do dalszej diagnostyki i ewentualnego skierowania do diabetologa.
- Stężenie glukozy na czczo - to badanie należy wykonać na czczo. Osoba badana nie powinna spożywać posiłków i pić innych napojów niż woda przez co najmniej 8 godzin przed planowanym badaniem. Gdy wynik jest równy lub powyżej 126 mg/dl, stwierdza się cukrzycę.
- Doustny test obciążenia glukozą (OGTT) - podobnie, jak w poprzednim przykładzie, to badanie również wykonuje się na czczo. Najpierw pobierana jest pacjentowi krew, aby oznaczyć poziom glukozy. Następnie pacjent musi wypić 75 g glukozy rozpuszczonej uprzednio w 300 ml wody. Po 120 minutach od jej spożycia ponownie pobiera się krew do badania. Wynik równy lub powyżej 200 mg/dl oznacza cukrzycę.
- Przygodny test glukozy - w odróżnieniu od poprzednich, to badanie można wykonać po posiłku. Jednak w tym przypadku cukrzycę rozpoznaje się wtedy, gdy poziom cukru jest wyższy lub równy 200 mg/dl, a wcześnie wystąpiły objawy cukrzycy lub wynik ten powtórzył się w dwóch niezależnych pomiarach.
- Glukoza w moczu - podstawą do stwierdzenia cukrzycy jest cukier w moczu powyżej 1,8 g/dl.
- Ciała ketonowe w moczu - ich obecność w moczu może być symptomem cukrzycy.
Jeżeli uzyskane wyniki są niejednoznaczne, diabetolog może zlecić dalsze badania. Wykonuje się testy na obecność przeciwciał anty-GAD oraz peptydu C. Te pierwsze odpowiedzialne są za niszczenie komórek trzustki. Peptyd C należy zaś do łańcucha insuliny. Jego brak świadczy o tym, że insulina nie jest produkowana, co potwierdza diagnozę cukrzycy typu 1.
Zaobserwowałeś u siebie objawy mogące świadczyć o cukrzycy? Nie zwlekaj i zapisz się na wizytę u specjalisty na LekarzeBezKolejki.pl. W serwisie znajdziesz tysiące lekarzy przyjmujących pacjentów w całym kraju.
Erytrodermia w przebiegu łuszczycy
Erytrodermia to stan zapalny skóry, który obejmuje prawie całą powierzchnię ciała. Erytrodermia łuszczycowa jest najcięższą postacią łuszczycy. Żywoczerwonym zmianom przypominającym poparzenia towarzyszy przyspieszone bicie serca, ból, intensywny świąd, gorączka. Chorzy powinni być hospitalizowani. Przewlekła, nawracająca erytrodermia może prowadzić do amyloidozy narządów wewnętrznych.
W razie wystąpienia niepokojących zmian należy się zgłosić do dermatologa.
Łuszczyca jest rozpoznawana na podstawie badania klinicznego po stwierdzeniu wykwitów i ognisk charakterystycznych dla łuszczycy w typowej lokalizacji.
Jeśli obraz kliniczny jest niecharakterystycznym lekarz może przeprowadzić badanie dermatoskopowe (nieinwazyjne badanie, które polega na oglądaniu zmian skórnych specjalnym urządzeniem, w powiększeniu oraz z oświetleniem, pozwalającym na uwidocznienie głębszych struktur ocenianej zmiany) lub wykonać biopsję zmiany do oceny histopatologicznej.
