U nas zapłacisz kartą
Ślady po trądziku - jak się ich pozbyć?
Blizny i przebarwienia potrądzikowe – podsumowanie
Blizny i przebarwienia po trądziku to nie tylko problem estetyczny. Ich obecność na skórze w dużej mierze wpływa na nasze samopoczucie i to, jak siebie postrzegamy. Co więcej, widoczne przebarwienia to także częsty powód stygmatyzacji i wykluczenia społecznego.
Choć pozbycie się przebarwień potrądzikowych wymaga cierpliwości, to nie jest niemożliwe. Z odpowiednimi kosmetykami o ukierunkowanym działaniu, do których zalicza się nowa gama produktów Mela B3 możesz cieszyć się rozświetloną skórą o ujednoliconym kolorycie i bez przebarwień.
- Sałagan K., Niemyska K., Blizny potrądzikowe – mechanizm powstawania i diagnostyka, Kosmetologia Estetyczna 4/2018/vol. 7.
- Materiały prasowe marki
Blizny po trądziku a przebarwienia - różnice
Zarówno przebarwienia po trądziku, jak i blizny stanowią pozostałość po tej chorobie skórnej. Jednak dużo łatwiej jest zlikwidować te pierwsze, nawet używając domowych sposobów czy środków farmakologicznych dostępnych bez recepty. Często znikają samoistnie po kilku miesiącach.
Natomiast blizny po zmianach skórnych mogą zostać do końca życia, a jeśli zostanie podjęta określona terapia, potrwa ona dłużej i będzie ona dużo bardziej wymagająca niż w przypadku kuracji przebarwień potrądzikowych.
Przebarwienia mają postać mniejszych lub większych plam od barwy różowej poprzez czerwoną, aż po jasnobrązową, co ma związek z zaburzonym procesem produkcji barwnika w skórze.
To efekt zagojonego wykwitu skórnego po trądziku. Natomiast, jak już wcześniej zostało nadmienione, bliznami stanowiącymi trwałą pozostałość po trądziku są nierówności na skórze mające postać bruzd, czy wypukłych guzków.
W terapii przebarwień potrądzikowych stosuje się takie metody jak w leczeniu przebarwień pozapalnych, czyli wszelkiego rodzaju peelingi chemiczne zawierające substancje hamujące melanogenezę oraz zabiegi laserowe.
Zmiany stosunkowo łatwo ustępują pod wpływem terapii. Inaczej sprawa wygląda w przypadku procesów bliznowacenia potrądzikowego.
Skąd się biorą blizny po trądziku?
Blizny po trądziku są zmianami skórnymi, do których dochodzi w wyniku dewastacji skóry właściwej i zastąpieniu uszkodzonego obszaru tkanką łączną włóknistą.
Najczęściej pokrywają obszar twarzy, ale też dekoltu i pleców. Owe zmiany mają najczęściej nierówny kształt, rozmiar i głębokość. Mogą mieć formę zapadnięć lub specyficznych dołeczków.
Zwykle pojawiają się z kilku powodów:
- niewłaściwe leczenie zmian skórnych, takich jak np. pryszcze, krosty, zaskórniki, ropnie, czy grudki,
- niepodjęcie żadnego działania zmierzającego do terapii schorzenia dermatologicznego, jakim jest trądzik,
- uwarunkowanie genetyczne - wiele osób dziedziczy blizny potrądzikowe po bliskich krewnych,
- niewłaściwe postępowanie - często za blizny po pryszczach odpowiedzialne jest takie zachowanie, jak: rozdrapywanie krost, wyciskanie ich. Na skutek takich czynności dochodzi do przeniesienia bakterii na dalszą powierzchnię skóry, finalnie wywołując stan zapalny.
W każdym tym przypadku źródłem problemu może byc trądzik. To powszechna choroba skóry, dotykająca wielu nastolatków i od 12% do 51% dorosłych w wieku od 20 do 49 lat.
Następstwem trądziku są często blizny, które dotyczą ponad 95% pacjentów z tym problemem (źródło: Janda K, Chwiłkowska M. „Trądzik pospolity…”).
Blizny mogą powstawać także po ustąpieniu stanów zapalnych skóry, np. jako powikłanie trądziku. Uszkodzenie skóry uruchamia kaskadę biologicznych procesów naprawczych. Mają one na celu odbudowę skóry, poprzez przywrócenie jej fizjologicznych właściwości decydujących o jej integralności.
Proces tworzenia się blizny jest częścią procesu gojenia się rany, który przebiega w trzech następujących po sobie etapach:
- faza zapalna,
- faza proliferacyjna,
- faza dojrzewania.
Blizny po krostach dzielą się na:
Czynniki wpływające na wygląd blizn po trądziku
Przebieg prawidłowego procesu gojenia się uszkodzeń skóry z pozostawieniem trwałego śladu na skórze w formie blizny, zależy od wielu czynników. Wyróżniamy czynniki ogólne oraz czynniki miejscowe.
Czynniki ogólne:
- wiek pacjenta,
- kolor skóry,
- stan ogólny pacjenta oraz choroby współtowarzyszące,
- choroby nerek i wątroby,
- cukrzyca,
- zaburzenia hormonalne,
- sposób odżywiania,
- niedobory witamin, głównie A i E oraz białka,
- zaburzenia krążenia,
- przyjmowane leki, g,ównie sterydy i cytostatyki,
- nikotynizm,
- geny,
- skłonności indywidualne do powstawania blizn przerosłych i keloidów.
Czynniki miejscowe:
- umiejscowienie rany (np. twarz, klatka piersiowa, plecy, ramiona),
- kształt, szerokość i głębokość rany,
- nieprawidłowe ukrwienie rany,
- neuropatia,
- zakażenia w miejscu tworzenia się blizny,
- niekorzystne mikrośrodowisko,
- stosowanie leków w obrębie rany,
- pielęgnacja rany.
