U nas zapłacisz kartą
Skąd się biorą i jak leczyć swędzące bąble na stopach?
Jak powstają pęcherze na nogach?
Niekiedy nie udaje się uniknąć powstania pęcherza, a wówczas niezbędna jest pewna wiedza chroniąca przed zbyt pochopnym działaniem, które, zamiast przyspieszyć proces gojenia, tylko pogorszy sytuację.
Warto pamiętać, że niemal każda zmiana w obrębie ludzkiego ciała, nawet jeśli jest niekomfortowa i pozornie szkodliwa, stanowi pewną reakcję, której zadaniem jest jak najlepsza ochrona organizmu.
Podobnie jest z pęcherzami. Powstają one jako naturalna reakcja obronna organizmu. Podczas długotrwałego tarcia skóry o inną powierzchnię między tkanki powłoki ciała przedostaje się płyn z układu krążenia, który ma właściwości antyseptyczne, dzięki czemu chroni przed zakażeniami.
Płyn ten zbiera się w pęcherzyku widocznym na powierzchni skóry, oddzielając podrażnione okolice od dalszego wpływu otoczenia.
W przypadku gdy tarcie nie ustępuje po powstaniu pęcherza, ochrona przestaje być wystarczająca, a pęcherz pęka, uwalniając bezpośredni dostęp do powstałej rany. Nie jest to korzystne zjawisko, gdyż skóra pozostająca w stałym kontakcie z różnymi powierzchniami jest szczególnie narażona na wnikanie drobnoustrojów i zanieczyszczeń.
[irp posts=”8343″ name=”Sposoby na piękne stopy”]
Z tego powodu należy wiedzieć, jak postępować z pęcherzami zarówno wtedy, gdy powstają, jak i w momencie ich pęknięcia.
Swędzenie stóp w nocy
Często wielu z nas zastanawia się, dlaczego swędzenie jest silniejsze w nocy niż w dzień?
Wydaje się logiczne, że jeśli masz chorobę, taką jak grzybica, infekcja występuje 24 godziny na dobę. Nie ustępuje w ciągu dnia. Jednak swędzenie zawsze wydaje się najbardziej dokuczliwe w godzinach nocnych, zwłaszcza gdy próbujesz zasnąć. Przyczyna takiego stanu rzeczy jest dosyć prosta.
Twoje nerwy działają jak przewody elektryczne wysyłające sygnały do mózgu. Jest to część bardzo interesującego zjawiska, które dotyczy wielu chorób stóp, a często również innych części ciała. Ma to związek z funkcjonowaniem naszego układu nerwowego. Nasze nerwy są jak maleńkie przewody elektryczne, które wysyłają sygnały do naszego mózgu i z niego:
- Sygnały wysyłane z mózgu mówią naszemu ciału, co robić, na przykład wstać lub mrugnąć oczami.
- Sygnały wysyłane do mózgu powiedzieć nam, jakie uczucie odczuwa ciało, w tym gorąco, zimno, ból lub swędzenie.
Skupmy się na sygnałach przesyłanych z naszego ciała do mózgu. Nasz układ nerwowy jest bardzo złożony i ma różne rozmiary włókien nerwowych (jak różne średnice przewodów elektrycznych), z których każde niesie określony rodzaj wrażeń. Układ nerwowy to złożona sieć nerwów, które przekazują sygnały przez ciało. Na przykład włókna nerwowe, które pozwalają nam wyczuć wibrację, są zupełnie innymi włóknami od tych, które pozwalają nam wyczuć ostry ból. Niektóre typy włókien nerwowych mają wyższy priorytet od mózgu. Innymi słowy, jeśli w tym samym czasie pojawiają się dwa doznania, nasz mózg często zauważy jedno, ale nie drugie, lub przynajmniej jedno więcej niż drugie.
Mózg ma zdolność filtrowania przychodzących sygnałów czuciowych i przypisuje priorytet każdemu sygnałowi. Co to wszystko oznacza? Dlaczego intensywne swędzenie stóp częściej pojawia się w nocy? Odpowiedź brzmi – stopy faktycznie swędzą tak samo w ciągu dnia, ale po prostu nie zauważamy ich swędzenia.
Sposoby leczenia pokrzywki
Terapia pokrzywki musi być prowadzona przez lekarza i należy unikać samoleczenia.
- Unikanie czynnika wyzwalającego (np. alergenu, czynnika fizycznego itp.), jeśli został zidentyfikowany. W razie pokrzywki pokarmowej konieczne może być zastosowanie diety eliminacyjnej (ustąpienie zmian skórnych następuje po 2–3 tyg.).
- Unikanie czynników nasilających lub wywołujących pokrzywkę: leki (kwas acetylosalicylowy, inne NSLPZ, opioidy), alkohol, stres psychiczny.
- Leczenie choroby podstawowej, jeśli pokrzywka ma charakter wtórny, czyli jest spowodowana inną chorobą.
Leczenie farmakologiczne
Podstawowymi lekami wykorzystywanymi w terapii pokrzywki są leki przeciwhistaminowe, które zmniejszają świąd skóry i powodują zanikanie bąbli pokrzywkowych. Leki przeciwhistaminowe skuteczne w leczeniu pokrzywki to: bilastyna, cetyryzyna, desloratadyna, feksofenadyna, lewocetyryzyna, loratadyna i rupatadyna.
U pacjentów z pokrzywką wywoływaną wysiłkiem fizycznym (z anafilaksją lub bez niej) lekarz może zalecić zapobiegawczo leki przeciwhistaminowe w celu zmniejszenia częstości występowania lub nasilenia objawów. Pacjentom, u których wystąpiła reakcja anafilaktyczna lub obrzęk naczynioruchowy krtani, lekarz może zalecić noszenie przy sobie ampułkostrzykawki z adrenaliną lub autowstrzykiwacza z adrenaliną do samodzielnego podania w razie konieczności.
Jak często występuje pokrzywka?
Ostrej pokrzywki doświadcza w ciągu życia 10–20% osób. Zdecydowaną większość stanowi ostra pokrzywka trwająca od kilku godzin do 6 tygodni. Pokrzywka może wystąpić w każdym wieku. Ostra pokrzywka częściej występuje u dzieci i młodych dorosłych, a przewlekła – u kobiet w wieku 20–40 lat.
Fot. 1. Pokrzywka - bąbel pokrzywkowy
Fot. 2. Pokrzywka cholinergiczna
Objawem pokrzywki jest pojawienie się na skórze bąbli pokrzywkowych, które są swędzące (niekiedy bolesne lub piekące), porcelanowobiałe lub różowe, dobrze ograniczone, otoczone przez zaczerwienioną skórę (rumień). Bąble są wyniosłe ponad powierzchnię skóry, szybko powstają i zwykle szybko ustępują (
Pokrzywce najczęściej towarzyszy świąd, a czasem nawet zmiany mogą być bolesne lub powodować tzw. parestezje – nieprzyjemne wrażenia, takie jak mrowienie, drętwienie, pieczenie.
W pokrzywce przewlekłej objawy mogą występować codziennie lub okresowo (np. raz w tygodniu lub miesiącu). Często opisuje się dobowy cykl zmian, ale przebieg choroby bywa bardzo różny. Samoistne remisje (wycofanie się objawów) często zdarzają się w ciągu 12 miesięcy od początku choroby, ale u znacznego odsetka chorych objawy występują, przynajmniej okresowo, przez wiele lat.
- zawroty głowy
- uczucie silnego osłabienia
- kołatanie serca
- chrypka
- uczucie braku powietrza
- nudności i wymioty
- obniżenie ciśnienia tętniczego.
Mogą one zwiastować pojawienie się wstrząsu anafilaktycznego.
Groźnym objawem jest także obrzęk naczynioruchowy, ponieważ w jego przebiegu może dojść do pojawienia się utrudnienia w oddychaniu, a nawet zgonu (najczęściej spowodowanym tak silnym obrzękiem, „opuchnięciem” tkanek gardła, że dochodzi do zamknięcia krtani i duszenia się chorego).
