U nas zapłacisz kartą
Skąd się biorą i jak leczyć swędzące bąble na stopach?
Swędzące stopy – Jak leczyć?
W zależności od przyczyny dolegliwości, z problemem swędzących stóp czasami można się uporać domowymi metodami, ale niestety nie zawsze. Jeśli domowe sposoby nie pomagają, koniecznie zasięgnij porady lekarskiej, gdyż niekiedy swędzenie stóp może wynikać z choroby całkiem innej części ciała.
Zastanowienie się nad poniższymi okolicznościami może okazać się pomocne w rozpoznaniu przyczyny swędzących stóp:
- Czy przyjmujesz od niedawna leki, których wcześniej nie brałeś?
- Czy mogłeś się ostatnio narazić na jakieś czynniki drażniące, alergizujące?
- Czy cierpisz na cukrzycę?
- Czy któryś z członków Twojej bliskiej rodziny, bądź grona osób, z którymi niedawno się widziałeś, miewał w ostatnim czasie jakieś problemy ze skórą?
Stosowane miejscowo leki przeciw swędzeniu, emolienty, takie jak wazelina, czy niektóre kremy steroidowe, mogą pomóc zmniejszyć swędzenie powierzchni skóry. Jeśli podejrzewasz zwyczajną grzybicę stóp, zapytaj aptekarza o najbardziej pasującą do Twojego problemu maść.
Jeśli czynności takie jak unikanie produktów, które mogły na Ciebie zadziałać drażniąco, zadbanie o higienę stóp, częsta zmiana skarpet i noszenie dobrze wentylowanego obuwia, nie rozwiążą problemu w szybkim tempie, Twoje stopy powinien obejrzeć lekarz, który, w zależności od podejrzewanej przyczyny, może ewentualnie zlecić Ci badania diagnostyczne.
Swędzenie stóp to niestety nie zawsze błahostka! Jak się okazuje, w niektórych specyficznych przypadkach, aby uporać się z tym objawem, lekarz może zalecić przyjmowanie leków z grupy SSRI, gabapentyny, a nawet trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.
Jakie są przyczyny występowania pokrzwki?
Podział ze względu na przyczynę pokrzwykę dzielimy na: pokrzywkę samoistną (ostrą i przewlekłą) oraz pokrzywkę indukowaną.
Pokrzywka ostra i przewlekła
Pokrzywkę dzieli się na pokrzywkę ostrą (kiedy zmiany skórne pojawiają się i ustępują w ciągu 6 tyg.) oraz przewlekłą (kiedy zmiany skórne trwają dłużej niż 6 tyg.). U większości osób pokrzywka ma charakter ostry i ustępuje przed upływem 6 tygodni.
Pokrzywka ostra jest najczęściej wywołana alergią lub lekami. Z kolei w pokrzywce przewlekłej aż w 80–95% przypadków nie udaje się odnaleźć czynnika odpowiedzialnego za jej występowanie (wbrew temu co sądzą pacjenci, rzadko wywołuje ją alergia).
W tabeli 1 zestawiono czynniki najczęściej wywołujące pokrzywkę, ale warto wiedzieć, że taka reakcja może pojawić się w odpowiedzi także na inne, rzadsze czynniki.
Pokrzywka alergiczna, niealergiczna i fizykalna
Pokrzywka może mieć charakter alergiczny (np. w razie uczulenia na alergeny kota) lub niealergiczny (w razie reakcji na niektóre leki). Tak zwane pokrzywki fizykalne wywołują czynniki fizyczne, takie jak zimno, ucisk czy światło słoneczne. Pokrzywki mogą się pojawić także u chorych z zakażeniami (np. wirusowymi zakażeniami wątroby), nowotworami, chorobami autoimmunologicznymi (np. w autoimmunologicznym zapaleniu tarczycy, toczniu rumieniowatym układowym) i innymi chorobami.
Jeśli pokrzywka spowodowana jest alergią, to do jej powstania przyczynia się reakcja IgE-zależna i wydzielanie różnych substancji z tzw. komórek tucznych (zwłaszcza histaminy, która jest główną przyczyną powstawania bąbli, zaczerwienienia, obrzęku i świądu skóry – zobacz: Mechanizmy alergii). Przyczyny powstawania pokrzywki przewlekłej są słabo poznane.
| Wybrane przyczyny pokrzywki | |
|---|---|
| Czynnik mogący wywołać pokrzywkę | Przykłady |
| alergeny wziewne i kontaktowe | pyłki roślin (a zwłaszcza przypominające je alergeny zjadanych owoców czy warzyw – zespół alergii jamy ustnej), lateks, pokarmy (np. orzechy, ryby, skorupiaki), substancje chemiczne (np. penicylina, formaldehyd w odzieży, żywice, ślina zwierząt, meduzy, nadsiarczan amonu w kosmetykach, pokarmach i odzieży) |
| leki | niesteroidowe leki przeciwzapalne (aspiryna, ibuprofen, ketoprofen, naproksen i inne) pyrazolony antybiotyki (penicylina, cefalosporyny, aminoglikozydy, tetracyklina i inne) inne: środki kontrastowe z jodem używane w radiologii, narkotyczne środki przeciwbólowe (kodeina, morfina) inne leki (wywołać pokrzywkę może prawie każdy lek) |
| pokarmy i dodatki do pokarmów | alergiczna: u dorosłych – orzeszki ziemne, laskowe, ryby i skorupiaki u dzieci – jaja kurze, mleko krowie, orzechy ziemne, laskowe, pszenica, soja niealergiczna: truskawki, ser, szpinak, bakłażan, owoce morza dodatki do pokarmów (benzoesan, siarczyny, glutaminian sodu, barwniki) zakażenia bakteryjne lub pasożytnicze, np. niektórych ryb |
| jady owadów błonkoskrzydłych | jad pszczoły, osy, szerszenia, mrówek |
| fizykalne | z zimna z ucisku wibracyjna cieplna wodna słoneczna cholinergiczna (drobne bąble pojawiające się po wysiłku lub ogrzaniu ciała) wysiłkowa |
Ropne bąble na skórze
Bąble ropne na skórze wskazywać mogą nie tylko na jedną z postaci opryszczki, ale też tzw. czyraczność. Czyraki są objawem gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych.
W przebiegu infekcji w pierwszej kolejności na skórze pojawiają się niezwykle bolesne, czerwone, twarde i zbite guzki. Po kilku dniach pod ich powierzchnią zaczyna się zbierać ropna treść.
W dalszej kolejności dochodzi do samoczynnego pęknięcia zmiany skórnej i rozlania się jej zawartości. Wiąże się to z kolejną porcją doznań bólowych, a dodatkowo należy się liczyć z tym, że w miejscu rozerwania czyraka pozostanie głęboka, widoczna blizna.
Czyraki występują pojedynczo. Mogą się pojawić w każdym niemal miejscu, ale zwłaszcza na plecach, ramionach, pośladkach, klatce piersiowej, szyi. W ostatnim przypadku istnieje ryzyko poważnych powikłań, z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych włącznie.
Innym schorzeniem, w przebiegu którego pojawiające się na skórze bąble wypełnione są ropą, jest choroba Duhringa. Jest to skórna postać celiakii, a więc skrajnej postaci nietolerancji glutenu. Mimo zupełnie odrębnej etiologii, zmiany skórne przypominają te, które pojawiają się u pacjentów chorych na opryszczkę.
Różni się jednak ich lokalizacja. W tym przypadku ropnie pojawiają się w takich miejscach, jak:
- kolana i łokcie,
- pośladki i lędźwie,
- okolice łopatek,
- twarz i owłosiona skóra głowy.
Jak powstają pęcherze na nogach?
Niekiedy nie udaje się uniknąć powstania pęcherza, a wówczas niezbędna jest pewna wiedza chroniąca przed zbyt pochopnym działaniem, które, zamiast przyspieszyć proces gojenia, tylko pogorszy sytuację.
Warto pamiętać, że niemal każda zmiana w obrębie ludzkiego ciała, nawet jeśli jest niekomfortowa i pozornie szkodliwa, stanowi pewną reakcję, której zadaniem jest jak najlepsza ochrona organizmu.
Podobnie jest z pęcherzami. Powstają one jako naturalna reakcja obronna organizmu. Podczas długotrwałego tarcia skóry o inną powierzchnię między tkanki powłoki ciała przedostaje się płyn z układu krążenia, który ma właściwości antyseptyczne, dzięki czemu chroni przed zakażeniami.
Płyn ten zbiera się w pęcherzyku widocznym na powierzchni skóry, oddzielając podrażnione okolice od dalszego wpływu otoczenia.
W przypadku gdy tarcie nie ustępuje po powstaniu pęcherza, ochrona przestaje być wystarczająca, a pęcherz pęka, uwalniając bezpośredni dostęp do powstałej rany. Nie jest to korzystne zjawisko, gdyż skóra pozostająca w stałym kontakcie z różnymi powierzchniami jest szczególnie narażona na wnikanie drobnoustrojów i zanieczyszczeń.
[irp posts=”8343″ name=”Sposoby na piękne stopy”]
Z tego powodu należy wiedzieć, jak postępować z pęcherzami zarówno wtedy, gdy powstają, jak i w momencie ich pęknięcia.
