U nas zapłacisz kartą
Tabletki na alergię na kota - Skuteczne sposoby na łagodzenie objawów
Czy istnieje hipoalergiczna rasa kota?
W 2014 roku przeprowadzono badanie mające na celu wyłonienie rasy kota, która produkuje najmniej białka Fel d 1 (odpowiedzialnego za większość reakcji alergicznych). Wyniki pokazały, że koty rasy Neva Masquarade wydzielają mniej wspomnianego białka niż pozostałe rasy kotów.
Badacze wysnuli wniosek, że ta rasa może być odpowiednia dla alergików. Jednakże w tej kwestii potrzeba jeszcze wielu badań, które potwierdzą postawioną tezę.
Z kolei badania różnicujące zwierzęta na płeć wykazały, że mniejszy potencjał uczulający wykazują samice. Zależność ta sugeruje, ze stężenie białka Fel d 1 jest uzależnione od poziomu hormonów u tych zwierząt.
Osoby uczulone na białka zawarte w wydzielinach gruczołów kota nie muszą rezygnować z chęci posiadania tego zwierzęcia. Istnieje skuteczna metoda leczenia – odczulanie, które łagodzi objawy i znacząco poprawia jakość życia alergika. W przypadku spontanicznego kontaktu z kotem istnieją sposoby zmniejszające objawy alergii. Cały czas trwają badania nad wskazaniem rasy hipoalergicznej, a ich rezultaty mogą napawać optymizmem na przyszłość.
Uczulenie u kota – leczenie
Leczenie kota alergika trwa przez całe życie, nie można przewidzieć, jak zwierzę zareaguje na różne rodzaje terapii. Bardzo ważna jest współpraca z lekarzem weterynarii, który dobierze indywidualne leczenie dla naszego kota. Oprócz leczenia ogólnego, w postaci tabletek czy zastrzyków, możemy także ulżyć naszemu kotu, stosując odpowiednią terapię miejscową. Odpowiednie szampony czy odżywki będą działać przeciwświądowo, nawilżająco, czy antybakteryjnie.
Dla kotów nietolerujących kąpieli przeznaczone są specjalne nawilżone chusteczki, nasączone substancjami leczniczymi czy suche szampony. Martwi Cię alergia u kota? Leczenie opiera się także o walkę z kurzem i roztoczami. Ważne jest częste odkurzanie mieszkania, wietrzenie pomieszczeń, rezygnacja z dużej ilości dywanów.
Pomocne są specjalne legowiska przeznaczone dla kotów alergików. Dobrym pomysłem jest także zakup oczyszczacza lub nawilżacza powietrza. Ataki kaszlu znacząco pogarszają jakość życia kota, a narastające zmiany w płucach mogą zagrażać życiu zwierzęcia.
Astma to choroba przewlekła, konieczne może być podawanie leków przez całe życie zwierzęcia. W zależności od stanu lekarz dopasuje właściwą terapię. Właściciele powinni zwracać uwagę na nasilenie kichania, kaszlu, świstów oddechowych czy duszności i zgłaszać ich wystąpienie lekarzowi prowadzącemu.
Oprócz leczenia farmakologicznego bardzo istotne jest wyeliminowanie czynników potencjalnie mających wpływ na występowanie astmy. Większość kotów dobrze znosi chorobę, pod warunkiem ścisłej współpracy z prowadzącym lekarzem weterynarii.
Jak widzimy, uczulenie u kota jest poważnym problemem. Bardzo ważna jest obserwacja przez właściciela, zgłoszenie się z kotem do lekarza weterynarii przy jakichkolwiek objawach świądowych, znalezienie przyczyny alergii, jeśli to możliwe wyeliminowanie czynnika alergicznego ze środowiska (stosowanie preparatów przeciw pchłom przez cały rok), odpowiedni dobór leków, karmy hipoalergicznej. Jest to choroba nieuleczalna, jednak odpowiednio dobrane leki powodują, że kot czuje się komfortowo i nie frustruje ciągłym uczuciem świądu.
Co to jest alergia?
Alergia polega na nadmiernej, nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego na występujące w środowisku substancje, zwane alergenami. Reakcja ta polega na wytwarzaniu specyficznych substancji (przeciwciał klasy IgE) oraz pobudzaniu limfocytów T. W wyniku kolejnego kontaktu naszego kota z alergenem dochodzi do reakcji zapalnej. Stan zapalny jest wynikiem uwolnienia różnych substancji chemicznych, które są odpowiedzialne za wystąpienie objawów alergii.
Tak naprawdę u każdego kota może wystąpić alergia, nie ma tutaj konkretnych predyspozycji rasowych czy płciowych. Kiedyś uważano, że atopowe zapalenie skóry występuje głównie u psów i koni, a ta jednostka chorobowa w ogóle nie jest stwierdzana u kotowatych. Dopiero od początku lat 80 ubiegłego wieku zaczęto mówić się głośno o atopii u kota, a kilkanaście lat temu wykazano genetyczne predyspozycje do jej rozwoju, czym udowodniono dziedziczne podłoże.