U nas zapłacisz kartą
Jak Usunąć Torbiel Włosowatą - Przewodnik po Depilacji
Torbiel włosowa – operacja
Leczenie operacyjne jest uznawane za najbardziej efektywne, by pokonać chorobę. Niestety, nie wypracowano dotąd jednej skutecznej metody. Te obecnie stosowane różnią się między sobą rozległością i radykalnością zabiegu, sposobem prowadzenia cięcia, znieczuleniem (ogólne, miejscowe), czasem gojenia rany, stopniem zniekształcenia skóry po zabiegu, odsetkiem nawrotów choroby i występujących powikłań.
O tym, którą metodę wybrać w konkretnym przypadku, decydują m.in. wielkość torbieli pilonidalnej, medyczne możliwości wykonania zabiegu, cechy anatomiczne pacjenta oraz to, czy pacjent już wcześniej poddawał się takim operacjom.
W trakcie niektórych operacji, poza usunięciem torbieli włosowej, spłyca się lub przemieszcza szparę międzypośladkową, co ma zapobiec nawrotom choroby. Różnie też traktuje się powstałą ranę: pozostawia otwartą do gojenia przez ziarninowanie, zszywa, albo uzupełnia ubytek przesuniętym płatem skóry.
Najczęściej wykonywanym zabiegiem chirurgicznym jest proste wycięcie torbieli pilonidalnej wraz z marginesem tkanek zdrowych oraz pozostawienie rany do gojenia przez ziarninowanie. Niestety ten sposób leczenia jest obarczamy wieloma komplikacjami:
- Na dnie szpary międzypośladkowej powstaje duża rana, która często nie chce się goić. Ze względu na umiejscowienie torbieli włosowej blisko odbytu dochodzi do częstych reinfekcji, które wydłużają czas gojenia rany do kilku, a nawet kilkunastu miesięcy. W niektórych przypadkach rana na dnie szpary międzypośladkowej nie chce zagoić się wcale.
- Warunki anatomiczne pacjenta pozostają bez zmian, a więc szpara międzypośladkowa jest ciasna i głęboka. Nawet jeśli rana pooperacyjna się wygoi to bez wyeliminowania czynników powstania torbieli włosowej choroba może nawrócić nawet w 50% przypadków.
Najmniejszym ryzykiem nawrotu choroby obarczone są operacje, które doprowadzają do spłycenia szpary międzypośladkowej i zapewnienia cyrkulacji powietrza w obrębie skóry na dnie szpary międzypośladkowej. Większość tych operacji polega na wycięciu dużych objętości tkanek. Rozległe zabiegi wydłużają czas pobytu w szpitalu oraz czas rekonwalescencji.
Torbiel włosowa – leczenie
Zatoka włosowa bezpośrednio nie zagraża życiu, ale jest chorobą bardzo uciążliwą. Co więcej, torbiel włosowa nieleczona może doprowadzić do powikłań. Jej następstwem może być np. bakteryjne zakażenie innych tkanek.
Dlatego choroba wymaga interwencji lekarza. Tym bardziej, że domowe sposoby (np. ziołowe okłady czy kąpiele nasiadowe) są praktycznie nieskuteczne.
Niestety, torbiel pilonidalna tylko pozornie jest łatwa do leczenia. Objawy – szczególnie w pierwszych stadiach choroby – mogą przypominać inne schorzenia. To m.in. przetoka odbytu, choroba Leśniowskiego-Crohna, zmiany skórne wywołane przez gruźlicę. Dlatego lekarz (najczęściej chirurg lub proktolog – specjalista od chorób odbytu i jelita grubego) musi je najpierw wykluczyć. Do postawienia diagnozy wykorzysta m.in. badanie USG.
Dalsze postępowanie zależy od stopnia zaawansowania torbieli pilonidalnej oraz dolegliwości. Gdy objawy torbieli włosowej stają się bardziej uciążliwe, lekarz proponuje leczenie operacyjne. Bezwzględnie działania chirurga wymaga ropień, który trzeba naciąć i opróżnić.
Lokalizacja torbieli włosowej
Najczęstszą postacią choroby jest torbiel włosowata kości ogonowej (zlokalizowana powyżej odbytu, w szparze międzypośladkowej). Znane są też przypadki jej umiejscowienia między palcami rąk i stopy, w okolicy pachy, nadłonowej, penisa, w bliźnie po usunięciu cewnika Tenckhoffa, przestrzeni międzypiersiowej, pępku, powiece, łechtaczce i nosie.
- zmiany skórne – mają charakter otwartych porów skóry, które łączą się w szerokie ujścia,
- wyciek treści surowiczej z ujścia torbieli,
- bolesny guz, najczęściej w okolicy kości ogonowej,
- silny ból,
- podwyższona temperatura,
- obrzęk i miejscowe zaczerwienienie powierzchni skóry w okolicach ujścia płynu.
Torbiel włosowa nie jest chorobą zagrażającą życiu, ale z powodu dużej nawrotowości znacznie pogarsza jego jakość. Wśród jej powikłań wymienia się raka płaskonabłonkowego rozwijającego się w obrębie torbieli. Przyczynami nowotworzenia są przewlekłe drażnienie i proces zapalny. Nieleczona torbiel włosowata może przejść w fazę ostrą, czyli ropień, który może z kolei doprowadzić do ropowicy tkanek pośladków i krocza oraz ciężkich powikłań septycznych.
Czy torbiel włosowa jest groźna? Objawy i sposoby leczenia
Torbiel włosowa to choroba dotykająca przede wszystkim mężczyzn. Zaczyna się niewinnie - od niewielkiego stanu zapalnego i zmiany skórnej, która jest prawie niewidoczna. Później dochodzi bolesny ropień, a torbiel zaczyna coraz bardziej dokuczać. Jak sobie z nią poradzić?
- Torbiel włosowa - nazywana również włosowatą - to zmiana skórna tworząca się między pośladkami. Jest to choroba zapalna, często nawracająca, bardzo dokuczliwa, a także wstydliwa - ze względu na miejsce występowania.
- Leczenie torbieli włosowej należy podjąć we wczesnym etapie. W niektórych przypadkach dochodzi bowiem do powikłań prowadzących do rozwoju komórek rakowych w torbieli.
- Jedna z teorii powstawania torbieli włosowej opiera się na założeniu, że jest to wynik nieprawidłowego rozwoju płodowego. Według innej, powstaje ona w wyniku wrastania włosów w głąb skóry i tworzenie się kanału, w którym dochodzi do stanu zapalnego tkanki podskórnej.
- Co to jest torbiel włosowa?
- Przyczyny powstania torbieli włosowej
- Objawy torbieli włosowej
- Czy torbiel włosowa jest groźna?
- Leczenie torbieli włosowej
- Leczenie domowe torbieli włosowej
- Leczenie naturalne torbieli włosowej
- Operacja torbieli włosowej
- Gojenie po operacji torbieli włosowej
Plastyka szpary międzypośladkowej metodą Bascom Cleft Lift
Wśród wielu sposobów przeprowadzania operacji można wymienić metodę Bascom Cleft Lift, która stara się łączyć skuteczność rozległych cięć spłycających szparę międzypośladkową i małoinwazyjność operacji laserowej. Plastyka szpary międzypośladkowej metodą Bascom Cleft Lift jest operacją skóry pośladków. Zabieg polega na wycięciu płata skóry o grubości ok. 0,5-1,0 cm po jednej stronie szpary międzypośladkowej wraz z torbielą włosową, pozostałymi uszkodzeniami oraz przetokami. Następnie skóra z drugiej strony szpary międzypośladkowej jest mobilizowana, aby powstałym wolnym płatek pokryć ubytek po wycięciu skóry ze strony przeciwnej. Rana pozabiegowa zlokalizowana jest bocznie od linii pośrodkowej ciała, dzięki czemu dobrze się goi i nie jest podatna na drażnienie podczas chodzenia. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, tzn. tumescencyjnym, dzięki czemu pacjent nie wymaga hospitalizacji.
Niezależnie od sposobu przeprowadzenia zabiegu, w czasie rekonwalescencji pacjenci powinni ściśle przestrzegać zaleceń lekarskich:
- dbanie o higienę rany, codzienną dezynfekcję oraz zmianę opatrunku,
- unikanie długiego moczenia rany np. podczas kąpieli w wannie lub basenie,
- zachowanie ostrożności podczas codziennych aktywności,
- unikanie sportów, podczas których może dojść do rozejścia rany pooperacyjnej.
