U nas zapłacisz kartą
Wrośnięty włos torbiel - przyczyny, objawy i metody leczenia
Jak zapobiegać wrastaniu włosów? Pianka lub żel do golenia
Tak jak żołnierz nigdy nie idzie na bitwę bez swojej broni, tak ty musisz dać swojej skórze „zaporę”, która ochroni ją przed działaniem ostrza. Tym samym zastosuj dużo pianki lub żelu do golenia. Zapewnia to warstwę ochronną i poprawia poślizg maszynki, pozwalając na gładsze i bardziej komfortowe golenie. Wrastające włosy są szczególnie powszechne w okolicy szyi, gdzie włosy leżą płasko, co utrudnia ostrzom czyste odcięcie mieszków. Rozprowadź krem za pomocą pędzla do golenia. Okrężny ruch pomaga unieść te włosy, zanim je odetniesz.
Zawsze używaj ostrego ostrza i wymieniaj go przy pierwszych oznakach dyskomfortu. Gdy ostrza starzeją się i stają się tępe, mogą zacząć szarpać za włoski i zwiększać ryzyko podrażnienia. Według ogólnej reguły zmieniaj je co 5-7 goleń.
Na koniec możemy tylko dodać, że po goleniu twoja sucha i podrażniona skóra natychmiast potrzebuje nawilżacza. Więc w ruch powinien iść balsam po goleniu. Jeśli się będziesz stosował do tych reguł , to wszystko powinno być dobrze.
Jak wygląda torbiel włosowa?
Torbiel włosowa (zatoka włosowa, zapalenie tkanki podskórnej) to mało znana, ale dokuczliwa przypadłość. Cierpią na nią głównie mężczyźni, którzy niedostatecznie dbają o higienę, prowadzą siedzący tryb życia, są otyli lub nadmiernie się pocą. Torbiel włosowa najczęściej lokuje się w szparze międzypośladkowej, na wysokości kości ogonowej lub krzyżowej. Można ją wyczuć podczas codziennej higieny - to guzek, który przesuwa się pod dotykiem. Mogą się rozwinąć także na karku (przy linii włosów) lub na policzkach. Samodzielne ich usuwanie (wyciskanie) zazwyczaj kończy się powstaniem blizny na skórze w postaci trwałego jej zasinienia. Źle leczone torbiele pozostawiają w skórze nieestetyczne zagłębienia.
Torbiel włosowa
Torbiel włosowa lub pilonidalna (łac. cystis pilonidalis) [1] – choroba zapalna tkanki podskórnej szpary międzypośladkowej, powstający pęcherz znajduje się w okolicach kości ogonowej. W jego wnętrzu znajdują się włosy, które wyrosły podczas infekcji oraz płyn (ropa) zawierająca obumarłe komórki i płyn tkankowy. Występuje u około 0,7% populacji [2] . Dotyczy głównie osób młodych w przedziale wiekowym od 20 do 40 lat, częściej mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet wynosi 3-4:1) [3] .
Istnieją doniesienia o nietypowych miejscach występowania torbieli pilonidalnych poza szparą pośladkową np. palce rąk u fryzjerów [4] .
Pierwsze publikacje naukowe o tej chorobie pochodzą z początku XIX wieku. Pierwszym chirurgiem, który opisał tę chorobę w 1833 roku był brytyjski lekarz Herbert Mayo. Termin torbiel pilonidalna („pilonidal”) pochodzi od słów „pilus” (czyli włos) oraz „nidus” (czyli gniazdo) Nazwy tej użył po raz pierwszy amerykański chirurg Richard Hodges w swojej pracy z 1880 roku [3] .