U nas zapłacisz kartą
Trądzik różowaty - Objawy, Przyczyny i Skuteczne Metody Leczenia Ocznego
Co to jest trądzik różowaty?
Po raz pierwszy trądzik różowaty został opisany przez francuskiego chirurga Guya de Chauhae w XIV wieku. Pozostawił on dokładny opis objawów choroby i nazwał ją couperose, co oznacza w tłumaczeniu „czerwona kropelka”. Do czasów współczesnych nazwa ta pozostała w języku potocznym i medycznym we Francji. Według różnych statystyk na trądzik różowaty choruje od 0,5 do 10 pro. populacji. Najczęściej pierwsze objawy występują po 30 roku życia. Chorują głównie kobiety, stanowią aż 75 proc. chorych z rozpoznaniem trądziku różowatego, jednak to u mężczyzn zwykle przebieg choroby jest najcięższy.
Kto choruje na trądzik różowaty?
Na trądzik różowaty chorują osoby o celtyckim typie urody, prezentujące I i II fototyp skóry. Obserwuje się też rodzinne występowanie choroby, często chorzy to osoby nerwowe i nadpobudliwe. Z badań wynika, że postać rumieniowo-grudkowo-krostkowa u kobiet pojawia się na tle zaburzeń hormonalnych. Wzmożona zapadalność występuje również w okresie ciąży, pokwitania, owulacji i menstruacji. Ryzyko zachorowania na trądzik różowaty jest większe u osób ze zdiagnozowanym łojotokowym zapaleniem skóry oraz u tych, które przeszły trądzik młodzieńczy.
Leczenie trądziku różowatego
Leczenie trądziku różowatego jest długotrwałym procesem, dlatego wymaga dużej cierpliwości, systematyczności i wytrwałości ze strony pacjenta. Terapia może trwać od kilku miesięcy do nawet kilku lat. W leczeniu trądziku różowatego wykorzystuje się leki miejscowe oraz doustne.
Aby osiągnąć jak najlepsze efekty terapeutyczne, stosuje się leczenie skojarzone. Zaleca się,
aby po skończonym leczeniu prowadzić kilkumiesięczną terapię podtrzymującą w celu
zapobieżenia nawrotowi choroby.
W leczeniu miejscowym trądziku różowatego wykorzystuje się między innymi:
• retinoidy (tretynoina, izotretynoina, adapalen, tazaroten),
• antybiotyki (erytromycyna, klindamycyna),
• nadtlenek benzoilu,
• kwas azelainowy.
W leczeniu ogólnym trądziku różowatego stosuje między innymi:
• antybiotyki (tetracykliny, makrolidy, kotrimoksazol),
• hormony,
• izotretinoinę doustną.
Trądzik różowaty - objawy
W przypadku trądziku różowatego występują różne objawy i mają różne nasilenie u poszczególnych pacjentów. Zwykle choroba przebiega z okresami zaostrzeń i remisji. Wyróżnia się dwie główne postaci trądziku różowatego. Charakterystyczny dla pierwszej postaci jest rumień występujący w środkowej części twarzy (głównie na nosie i przylegających do nosa częściach policzków). Natomiast w drugiej postaci, zwanej także postacią przerostową (guzkową), główny objaw to przerost tkanki widoczny jako nieregularne pogrubienie skóry. Najczęstszym objawem jest przerost dotyczący nosa – na nosie pojawiają się zgrubienia. Rzadziej zajęte miejsca obejmują podbródek, czoło i policzki. Typowe cechy towarzyszące obejmują znaczny przerost gruczołów łojowych i tłustą skórę.
- pieczenie skóry w dotkniętych obszarach, które jest powszechne w trądziku różowatym. Produkty do pielęgnacji skóry mogą dodatkowo podrażniać skórę i nasilać objawy.
- obrzęk – obrzęk twarzy może wystąpić podczas epizodu zaczerwienienia lub po nim i może się utrzymywać nawet przez kilka dni
- suchość skóry, często z szorstkością i łuszczeniem
Co powoduje zaostrzenie objawów trądziku różowatego?
- narażenie na ekstremalne temperatury
- ekspozycja na słońce
- gorące napoje
- ostre potrawy
- alkohol
- ćwiczenia fizyczne
- podrażnienie związane ze stosowaniem kosmetyków lub leków na skórę
- stany emocjonalne, zwłaszcza gniew, wściekłość i zakłopotanie
- niektóre leki, takie jak kwas nikotynowy i leki rozszerzające naczynia krwionośne.
Co robić w razie wystąpienia objawów?
Jeżeli pacjent zaobserwuje powyższe zmiany chorobowe, powinien się udać do dermatologa w celu dokładnej oceny zmian i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Przyczyny trądziku różowatego i czynniki ryzyka
Przyczyn powstawania trądziku różowatego jest wiele. Tendencja do zmian naczyniowych może być dziedziczona genetycznie. Aby jednak doszło do ekspresji genów odpowiedzialnych za nadmierne rozszerzenie naczyń niezbędna jest ekspozycja na czynniki drażniące. Należą do nich przede wszystkim:
- czynniki atmosferyczne (promieniowanie UV, wysoka oraz niska temperatura, wilgoć),
- zaburzenia hormonalne (nadmiar testosteronu, niedobór hormonów przysadkowych, spadek estrogenów),
- długotrwały stres,
- czynniki infekcyjne miejscowe (zakażenie nużeńcem ludzkim Demodex folliculorum oraz litofilnym drożdżakiem Malassezia furfur),
- czynniki infekcyjne ogólne (utajone ogniska zakażenia, przewlekły nieżyt żołądka, zakażenie Helicobacter pylori, choroby pasożytnicze, zakażenie przewodu pokarmowego pierwotniakiem Lamblia intestinalis),
- zła dieta (produkty bogate w histaminę, siarczany, azotyny),
- środki chemiczne w kosmetykach (detergenty, alkohole, środki zapachowe),
- używki (alkohol, nikotyna),
- choroby przewlekłe (nadczynność tarczycy i autoimmunizacja choroba Gravesa-Basedova, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, cukrzyca, zaburzenia układu pokarmowego,),
- zmiany mogą pojawiać się również przez niektóre leki (steroidy, niektóre leki przeciwzapalne i antybiotyki).
