U nas zapłacisz kartą
Wpływ alkoholu na trądzik różowaty - Fakty, Mity i Wskazówki
Trądzik różowaty – jak pozbyć się uporczywego rumienia?
Trądzik różowaty (rosacea) to przewlekła zapalna choroba skóry, objawiająca się silnym utrwalonym zaczerwienieniem twarzy, a w zaawansowanym stadium drobnymi krostkami i grudkami. Głównie dotyka kobiet. Niestety, trudno jest całkowicie się z niej wyleczyć, a odpowiednia kuracja polega przede wszystkim na łagodzeniu jej objawów.
• Trądzik różowaty objawia się silnym zaczerwienieniem skóry, w zaawansowanym stopniu mogą siępojawić zmiany grudkowo-krostowe.
• Rozwija się najczęściej ze skóry naczynkowej. Pierwsze objawy pojawiają się ok. 30. roku życia.
• W jego profilaktyce niezwykle ważna jest codzienna pielęgnacja oparta o łagodne preparaty oczyszczające i nawilżające. Składniki roślinne, takie jak wyciąg z kasztanowca, miłorzębu czy oczaru wirginijskiego, pomagają redukować rozszerzone naczynka i zaczerwienienia.
• Niezwykle ważne jest też unikanie czynników mogących nasilać objawy, takich jak nagłe zmiany pogody czy ostre i gorące potrawy.
• W leczeniu ostrego stanu zapalnego skóry w trądziku różowatym stosuje się leki – najbardziej rozpowszechniony jest metronidazol, dobre efekty daje teżkwas azelainowy.
Trądzik różowaty – przyczyny i skuteczne metody leczenia
Trądzik różowaty, znany również jako różowate trądzikowe zapalenie skóry, to przewlekła choroba skóry charakteryzująca się rumieniem, krostkami i zaczerwienieniem, zwłaszcza na twarzy. Choroba ta dotyka głównie obszarów centralnych, takich jak nos, czoło, broda, a także policzki. Trądzik różowaty może wpływać na samopoczucie Pacjentów, ponieważ objawy są nieestetyczne i często trudne do ukrycia. W niniejszym artykule skupimy się na przyczynach, objawach, potencjalnych czynnikach ryzyka, a także dostępnych metodach leczenia. Warto podkreślić, że trądzik różowaty jest schorzeniem, które wymaga profesjonalnego leczenia, a każda osoba go doświadczająca powinna skonsultować się z dermatologiem w celu uzyskania odpowiedniej pomocy.
Dokładne przyczyny trądziku różowatego nie są do końca poznane i zrozumiałe. Jednak istnieje kilka czynników, które są uważane za potencjalne przyczyny lub współczynniki ryzyka rozwoju tego schorzenia. Należą do nich
- czynniki genetyczne – skłonność do trądziku różowatego może mieć podłoże dziedziczne. Osoby, których rodzina miała historię tego schorzenia, mogą być bardziej narażone na jego rozwój,
- nadmierne naczynia krwionośne – osoby z trądzikiem różowatym często wykazują zwiększoną reakcję naczyń krwionośnych skóry na różne bodźce. Naczynia krwionośne mogą się poszerzać, co prowadzi do rumienia i zaczerwienienia,
- reakcje immunologiczne – niektóre badania sugerują, że trądzik różowaty może być związany z nieprawidłową reakcją układu immunologicznego na czynniki środowiskowe,
- przewlekłe zapalenie skóry – osoby z predyspozycją do trądziku różowatego mogą być bardziej podatne na przewlekłe stany zapalne skóry, co może wpływać na rozwój choroby,
- bakterie i roztocza – zaburzenia w mikroflorze skóry, a także obecność bakterii, mogą być związane z trądzikiem różowatym,
- narażenie na czynniki środowiskowe – ekspozycja na pewne czynniki zewnętrzne, takie jak silne wiatry, Słońce, zimno, gorące napoje czy ostre potrawy może wywoływać objawy trądziku różowatego u osób predysponowanych.
- hormonalne zmiany – niektóre przypadki trądziku różowatego są związane z hormonalnymi zmianami, szczególnie u kobiet, jednak to nie jest główna przyczyna schorzenia.
Trądzik różowaty - diagnoza
Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie wywiadu oraz badania pacjenta. Charakterystyczne dla trądziku różowatego jest występowanie wykwitów rumieniowych i grudkowo-krostkowych umiejscowionych głównie w środkowej części twarzy, tzw. wzmożonej reakcji naczynioruchowej (zaczerwienienie pod wpływem bodźców fizycznych i psychicznych), współistnienia objawów łojotoku. Decydujący w rozpoznaniu choroby jest rumień utrzymujący się w centralnej części twarzy. Biopsja skóry rzadko jest konieczna.
Istnieje wiele metod leczenia trądziku różowatego. Leczenie jest dobierane przez lekarza dermatologa dla konkretnego pacjenta, w zależności od objawów trądziku różowatego, jego przebiegu, stanu skóry, czynników zaostrzających, chorób towarzyszących, przyjmowanych leków i odpowiedzi na leczenie.
Trądzik różowaty – leczenie niefarmakologiczne
Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
W leczeniu miejscowym stosuje się metronidazol w postaci żelu lub kremu.
Ponadto stosuje się kwas azelainowy, iwermektynę oraz nadtlenek benzoilu.
Lekami redukującymi zaczerwienie twarzy są brymonidyna i oksymetazolina.
Do stosowanych miejscowo antybiotyków należą: iwermektyna, erytromycyna, klindamycyna.
Trądzik różowaty – leczenie laserem
Leczenie jest zawsze zlecane przez lekarza, istnieje szereg przeciwwskazań, m.in. ciąża i laktacja, bielactwo, niewyrównana cukrzyca, poważne przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym rozrusznik serca), choroby autoimmunologiczne, padaczka, tendencja do powstawania bliznowców. Zabiegi naświetlania są bezbolesne, ale mogą powodować działania niepożądane, takie jak rumień lub uczucie ściągnięcia skóry.
Trądzik różowaty – leczenie ogólne
W nasilonych postaciach trądziku różowatego lekarz może zlecić – oprócz leczenia miejscowego – także leczenie ogólne, czyli doustne.
Do leków stosowanych ogólnie (doustnie) należą antybiotyki, głównie doksycyklina, a także limecyklina, chlorowodorek tetracykliny, oksytetracyklina, azytromycyna.
Trądzik różowaty – przyczyny
Za inne czynniki wywołujące objawy trądziku różowatego uznaje się nieprawidłową, patologicznie nasiloną odpowiedź układu immunologicznego na czynniki zewnętrzne, a także zakażenie nużeńcem – roztoczem z gatunku Demodex folliculorum. 4
Wiele osób, mających w młodości tendencję do czerwienienia się skóry i pękających naczynek, nie zdaje sobie sprawy, że brak odpowiedniej pielęgnacji może się w przyszłości przyczynić do rozwoju trądziku różowatego i znacznego pogorszenia stanu skóry. Choroba ta – widoczna, dokuczliwa i trudna w leczeniu – nie ogranicza się tylko do skóry, ale ma też wpływ na stan psychiczny i społeczne funkcjonowanie osób na nią cierpiących, podobnie jak trądzik pospolity, łuszczyca czy atopowe zapalenie skóry. Prawie 70% pacjentów mówi, że wpływa ona na ich niską samoocenę i relacje międzyludzkie, a 41% chorujących unika z powodu swojego wyglądu kontaktów towarzyskich i publicznych 5 .
Stres wpływa na działanie systemu immunologicznego skóry oraz zaburza funkcjonowanie bariery ochronnej, przez co staje się ona bardziej podatna na podrażnienia i stany zapalne, wolniej się regeneruje i szybciej starzeje. Negatywne emocje są też przyczyną wielu chorób o podłożu psychosomatycznym, czyli takich, które objawiają się na skórze, a nasilają pod wpływem stresu.
